Wielka artystka, wspania\u0142y cz\u0142owiek. Legenda polskich skrzypiec. Tak smutno, \u017ce jej ju\u017c nie ma, ale cudownie, \u017ce z nami by\u0142a.<\/p>\n
<\/p>\n
Bo by\u0142a wyj\u0105tkowa. Gra\u0142a tak, jakby ptaszek \u015bpiewa\u0142: w spos\u00f3b naturalny, a zarazem natchniony. Ca\u0142a by\u0142a mi\u0142o\u015bci\u0105 do muzyki. Ale te\u017c do \u017cycia i do ludzi. Bo te wszystkie wykonania by\u0142y dla nas, by\u0142y darem, kt\u00f3ry nam przynosi\u0142a.<\/p>\n
Jak rzadko dzi\u015b si\u0119 trafia, \u017ceby s\u0142uchaj\u0105c danego muzyka my\u015ble\u0107 przede wszystkim o muzyce, a nie o tym, jak\u0105 ma wspania\u0142\u0105 technik\u0119 (lub nie) i jak\u0105 da\u0142 przemy\u015bln\u0105 interpretacj\u0119 (albo nie). Z Wand\u0105 Wi\u0142komirsk\u0105 by\u0142o tak, jak sama opowiada\u0142a o tym, jak gra\u0142a sw\u00f3j ukochany I Koncert skrzypcowy<\/em> Szymanowskiego w Carnegie Hall: zacz\u0119\u0142a i – jak to si\u0119 dzi\u015b mawia – odjecha\u0142a, nawet nie zdaj\u0105c sobie sprawy z tego, co si\u0119 dzieje, nagle ockn\u0119\u0142a si\u0119: ju\u017c koniec!<\/p>\n Gra\u0142a wsz\u0119dzie, przez lata by\u0142a etatow\u0105 solistk\u0105 Filharmonii Narodowej, z kt\u00f3r\u0105 podr\u00f3\u017cowa\u0142a, a\u017c dosz\u0142o do tego, \u017ce jeden z synk\u00f3w mia\u0142 si\u0119 wyrazi\u0107: „Kiedy si\u0119 urodzi\u0142em, mama by\u0142a na koncertach w Lipsku” (sama t\u0119 anegdot\u0119 opowiada\u0142a). P\u00f3\u017aniej emigracja – Niemcy, Australia. \u017bycie na walizkach ukszta\u0142towa\u0142o jej osobowo\u015b\u0107. Przejmuj\u0105cy by\u0142 wywiad, kt\u00f3rego mi udzieli\u0142a 9 lat temu dla „Polityki” na swoje 80. urodziny. Tym, co maj\u0105 wykupiony dost\u0119p do cyfrowej wersji pisma, polecam ca\u0142o\u015b\u0107; dla pozosta\u0142ych par\u0119 cytat\u00f3w.<\/p>\n „M\u00f3j dom jest tam, gdzie jest m\u00f3j mi\u015b koala. Je\u017adzi ze mn\u0105 od 40 lat, od pierwszego pobytu w Australii. Jestem cz\u0142owiekiem bez korzeni. (…) Ostatnie warszawskie mieszkanie zamkn\u0119\u0142am, kiedy wyje\u017cd\u017ca\u0142am do Niemiec, klucz wrzuci\u0142am do \u015brodka. Teraz wszyscy maj\u0105 mieszkania, a\u00a0ja nie mam. (…) Moim ulubionym bohaterem jest Robinson Cruzoe.\u00a0Dlaczego? Bo zosta\u0142 wyrzucony na wysp\u0119 bez niczego i\u00a0urz\u0105dzi\u0142 sobie nowe \u017cycie, a\u00a0nawet zdoby\u0142 przyjaci\u00f3\u0142. Ja mam taki syndrom Robinsona: umiem zaczyna\u0107 od zera. Nie mam korzeni, ale zarzucam kotwic\u0119”. I jeszcze: „cz\u0142owiek si\u0119 nie starzeje, je\u017celi my\u015bli i\u00a0zachowuje si\u0119 jak m\u0142ody cz\u0142owiek”.<\/p>\n Taka w\u0142a\u015bnie by\u0142a: zawsze otwarta. Podobnie by\u0142o z pedagogik\u0105, kt\u00f3r\u0105 zaj\u0119\u0142a si\u0119 stosunkowo p\u00f3\u017ano, ale bardzo si\u0119 wci\u0105gn\u0119\u0142a emocjonalnie. Nie by\u0142a pedagogiem od uczenia techniki, tylko od rozumienia muzyki. Uczy\u0142a na uczelniach w Mannheim i Sydney, potem prowadzi\u0142a te\u017c liczne kursy mistrzowskie w Polsce, gdzie zaprzyja\u017ania\u0142a si\u0119 ze swymi uczniami, nazywaj\u0105c ich „moje kukusie”. Zreszt\u0105 ostatni raz j\u0105 widzia\u0142am w zesz\u0142ym roku w filharmonii na koncercie, w kt\u00f3rym bra\u0142a udzia\u0142 jedna z jej ostatnich uczennic: Anna Maria Sta\u015bkiewicz.<\/p>\n No i nie mia\u0142a kompleks\u00f3w. Kogo by innego z naszych skrzypk\u00f3w sta\u0107 by\u0142o na to, \u017ceby powt\u00f3rzy\u0107 eksperyment Joshui Bella w Warszawie – stan\u0105\u0107 gdzie\u015b na rogu bodaj na Star\u00f3wce i udawa\u0107 skrzypka ulicznego? P\u00f3\u017aniej powtarza\u0142a z humorem – bo poczucie humoru by\u0142o jedn\u0105 z najwspanialszych jej cech – \u017ce nikt jej wtedy ani jednego pieni\u0105\u017cka nie wrzuci\u0142, za to kiedy indziej, gdy pr\u00f3bowa\u0142a przed koncertem w krakowskim Ko\u015bciele Mariackim, dosta\u0142a od turysty ameryka\u0144skiego z\u0142otego dolara, kt\u00f3rego potem podarowa\u0142a wnukowi.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Wielka artystka, wspania\u0142y cz\u0142owiek. Legenda polskich skrzypiec. Tak smutno, \u017ce jej ju\u017c nie ma, ale cudownie, \u017ce z nami by\u0142a.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/7335"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=7335"}],"version-history":[{"count":6,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/7335\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":7364,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/7335\/revisions\/7364"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=7335"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=7335"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=7335"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}