AUKSO na otwarciu jubileuszowej, dziesi\u0105tej edycji lubelskiego festiwalu KODY by\u0142o jak zwykle perfekcyjne, ale sam pomys\u0142 tego koncertu by\u0142 bardzo ciekawy.<\/p>\n
<\/p>\n
Ot\u00f3\u017c trzy dzie\u0142a klasyk\u00f3w wsp\u00f3\u0142czesno\u015bci – Ramifications<\/em> Gy\u00f6rgy Ligetiego, Siedem ostatnich s\u0142\u00f3w<\/em> Sofii Gubajduliny i Fratres <\/em>Arvo\u00a0P\u00e4rta – zosta\u0142y okolone – na pocz\u0105tku, w przerwach i na ko\u0144cu – muzyk\u0105 elektroniczn\u0105 m\u0142odego kompozytora Rafa\u0142a Ryterskiego. Zadanie – jak si\u0119 zreszt\u0105 dowiedzieli\u015bmy p\u00f3\u017aniej, na spotkaniu z artystami – by\u0142o zreszt\u0105 szczeg\u00f3lnie nie\u0142atwe dla d\u017awi\u0119kowca, bo tzw. Sala Operowa Centrum Spotkania Kultur ma akustyk\u0119 such\u0105, niezbyt nadaj\u0105c\u0105 si\u0119 do wykonywania muzyki unplugged<\/em>, wi\u0119c zespo\u0142y akustyczne musz\u0105 w niej by\u0107 dyskretnie nag\u0142a\u015bniane, a trzeba by\u0142o jeszcze jako\u015b wypo\u015brodkowa\u0107 brzmienie, by wszystko do siebie pasowa\u0142o – i tu zas\u0142uga Wojciecha B\u0142a\u017cejczyka, \u017ce tak w\u0142a\u015bnie by\u0142o.<\/p>\n Ciekawa rzecz zreszt\u0105 wysz\u0142a niechc\u0105cy podczas tego pokoncertowego spotkania, a dok\u0142adniej z wypowiedzi Marka Mosia i Andrzeja Bauera. Ot\u00f3\u017c ka\u017cdy z tr\u00f3jki wykonanych klasyk\u00f3w zmienia\u0142 styl na przestrzeni lat – no, mo\u017ce najmniej Gubajdulina. Ale Ligetiemu najbardziej si\u0119 pami\u0119ta ow\u0105 technik\u0119 tworzenia tkanki d\u017awi\u0119kowej, kt\u00f3ra tak zachwyci\u0142a publiczno\u015b\u0107 w latach 60. i 70. – a przecie\u017c potem by\u0142y i Etiudy<\/em>, i Grande Macabre<\/em>, i r\u00f3\u017cne rzeczy oddalone od tego stylu – nawet zreszt\u0105 w tych wcze\u015bniejszych czasach, jak Aventures<\/em> czy Nouvelles Aventures<\/em> – r\u00f3wnie warte pami\u0119tania. Jednak utar\u0142o si\u0119 kojarzy\u0107 Ligetiego przede wszystkim z ow\u0105 tkankow\u0105 technik\u0105. Z P\u00e4rtem podobnie: pami\u0119ta mu si\u0119 przede wszystkim ow\u0105 wyrafinowan\u0105 prostot\u0119 techniki, kt\u00f3r\u0105 kompozytor nazwa\u0142 tintinnabuli<\/em>, a przecie\u017c on ju\u017c od dawna jej nie stosuje, przynajmniej w tak ostentacyjny spos\u00f3b, jego utwory zawieraj\u0105 ju\u017c wiele innych element\u00f3w – moim zdaniem zreszt\u0105 niekoniecznie to im wysz\u0142o na dobre, dzie\u0142a z poprzedniego okresu tw\u00f3rczo\u015bci by\u0142y bardziej czyste. Z drugiej strony w Ramifications<\/em> Ligetiego te\u017c jest ogromna, pi\u0119kna czysto\u015b\u0107, ale inne jego stylistyki s\u0105, przynajmniej dla mnie, r\u00f3wnie atrakcyjne.<\/span><\/p>\n Te wi\u0119c utwory (dzie\u0142o Gubajduliny z udzia\u0142em dw\u00f3ch solist\u00f3w – wspomnianego wiolonczelisty Andrzeja Bauera i akordeonisty Macieja Fr\u0105ckiewicza) zosta\u0142y uskrzydlone znakomitym wykonaniem, a elektronika Rafa\u0142a Ryterskiego mia\u0142a za nie\u0142atwe zadanie po\u0142\u0105czy\u0107 to wszystko. Elektronika nostalgiczna nieco, na pocz\u0105tku i na ko\u0144cu pe\u0142na g\u0142os\u00f3w z wie\u017cy kontrolnej – jak poinformowa\u0142 kompozytor – lotniska w Chicago, a w \u015brodku bardziej abstrakcyjna, podprowadzaj\u0105ca dyskretnie do kolejnych utwor\u00f3w. Tak wi\u0119c by\u0142a to wsp\u00f3\u0142czesna wersja znanego z poprzednich wiek\u00f3w historii muzyki obyczaju preludiowania. Podobno wsp\u00f3\u0142praca mi\u0119dzy tymi warstwami powsta\u0142a praktycznie w ostatniej chwili – podziw wi\u0119c dla profesjonalizmu obu stron, Marka Mosia zw\u0142aszcza, kt\u00f3ry musia\u0142 wyczu\u0107, kiedy mo\u017ce wej\u015b\u0107 z zespo\u0142em.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" AUKSO na otwarciu jubileuszowej, dziesi\u0105tej edycji lubelskiego festiwalu KODY by\u0142o jak zwykle perfekcyjne, ale sam pomys\u0142 tego koncertu by\u0142 bardzo ciekawy.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/7355"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=7355"}],"version-history":[{"count":2,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/7355\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":7357,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/7355\/revisions\/7357"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=7355"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=7355"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=7355"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}