Ilekro\u0107 spotykamy si\u0119 ze sztuk\u0105 Agaty Zubel czy to w dziedzinie \u015bpiewu, czy kompozycji, zdumiewa nas, jak jest mo\u017cliwe \u0142\u0105czenie dw\u00f3ch tak r\u00f3\u017cnych dziedzin i, co wi\u0119cej, prezentowanie obu na tak wysokim poziomie.<\/p>\n
<\/p>\n
Jako kompozytork\u0119 czeka j\u0105 w tym roku par\u0119 wa\u017cnych wydarze\u0144. Dla European Union Youth Orchestra napisa\u0142a Firework<\/em> – podobno kr\u00f3ciutki i efektowny, jak sama nazwa wskazuje – specjalnie na koncerty zwi\u0105zane ze stuleciem polskiej niepodleg\u0142o\u015bci. Orkiestra wykona go najpierw 13 sierpnia w Warszawie na festiwalu Chopin i Jego Europa, nast\u0119pnego dnia w berli\u0144skim Konzerthaus, a 19 sierpnia w Royal Albert Hall w ramach Proms\u00f3w. Wrzesie\u0144 to z kolei czas premiery oczekiwanej ju\u017c od paru lat opery kameralnej Bildbeschreibung<\/em> do tekstu Heinera M\u00fcllera dla Klangforum Wien z udzia\u0142em dwojga \u015bpiewak\u00f3w – parti\u0119 \u017ce\u0144sk\u0105 wykona oczywi\u015bcie kompozytorka. 27 wrze\u015bnia prawykonanie w ramach Warszawskiej Jesieni, a dwa dni p\u00f3\u017aniej wykonanie w Konzerthaus w Wiedniu.<\/p>\n A dzi\u015b w Filharmonii Narodowej da\u0142a recital z Krzysztofem Ksi\u0105\u017ckiem przy fortepianie. Bez swoich utwor\u00f3w, z muzyk\u0105 szeroko poj\u0119tego XX wieku, z du\u017cymi rozrzutami stylistycznymi. Najstarszym punktem programu, wykonanym na samym pocz\u0105tku, by\u0142 rozmarzony cykl Szeherezada<\/em> Ravela z 1903 r. (jeszcze bardzo pod wp\u0142ywem Debussy’ego), najnowszy, wykonany na koniec pierwszej cz\u0119\u015bci, to troch\u0119 kabaretowa Life Story<\/em> Thomasa\u00a0Ad\u00e8sa do poematu Tennessee Williamsa<\/a>. Pomi\u0119dzy nimi by\u0142y jeszcze Four Songs<\/em> op. 13 Samuela Barbera (1937-40).<\/p>\n Najwi\u0119ksza rewelacja przypad\u0142a na pocz\u0105tek drugiej cz\u0119\u015bci: Apparition<\/em> George’a Crumba do s\u0142\u00f3w Walta Whitmana (1979). Typowe dla tego kompozytora nastroje, w kt\u00f3rych pianista musia\u0142 si\u0119 wykaza\u0107 umiej\u0119tno\u015bci\u0105 grania w \u015brodku fortepianu, a \u015bpiewaczka – oddania nokturnowych nastroj\u00f3w i ptasich efekt\u00f3w. Jakby tego by\u0142o ma\u0142o, to potem jeszcze trzy z Pie\u015bni ksi\u0119\u017cniczki z ba\u015bni<\/em> Szymanowskiego (1915), piekielnie trudne z powodu wyrafinowanych wokaliz, i na zako\u0144czenie hiszpa\u0144ski folklor w opracowaniu Fernando Obradorsa (1921).<\/p>\n Program niezwyk\u0142y i rewelacyjnie wykonany, a jak sprawi\u0142 si\u0119 pianista? Te\u017c dobrze, cho\u0107 jedno mog\u0142o przeszkadza\u0107: czasem fortepian by\u0142 zbyt g\u0142o\u015bno. Pianist\u0119 chyba troch\u0119 ponosi\u0142o, a ponadto akustyka sali kameralnej FN ma to do siebie, \u017ce fortepian w niej huczy i po prostu trzeba to wiedzie\u0107. G\u0142os za to wypad\u0142 w pe\u0142ni blasku. Temperatura ros\u0142a a\u017c do okrzyk\u00f3w entuzjazmu, ale stojaka jako\u015b nie by\u0142o, zgodnie z moim powiedzeniem, \u017ce na naprawd\u0119 dobrych koncertach stojak\u00f3w nie ma…<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Ilekro\u0107 spotykamy si\u0119 ze sztuk\u0105 Agaty Zubel czy to w dziedzinie \u015bpiewu, czy kompozycji, zdumiewa nas, jak jest mo\u017cliwe \u0142\u0105czenie dw\u00f3ch tak r\u00f3\u017cnych dziedzin i, co wi\u0119cej, prezentowanie obu na tak wysokim poziomie.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/7379"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=7379"}],"version-history":[{"count":4,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/7379\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":7385,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/7379\/revisions\/7385"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=7379"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=7379"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=7379"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}