W\u0142a\u015bnie par\u0119 dni temu sko\u0144czy\u0142 41 lat. Od 14 lat heroicznie walczy\u0142 z rakiem i zwyci\u0119\u017ca\u0142 kolejne etapy. Nie mog\u0119 uwierzy\u0107, \u017ce tym razem si\u0119 nie uda\u0142o…<\/p>\n
<\/p>\n
Pi\u0119kny to by\u0142 cz\u0142owiek i wielki muzyk. Wspaniale obiecuj\u0105cy przed chorob\u0105, kiedy dali\u015bmy mu Paszport „Polityki”<\/a> – wra\u017cliwy nie tylko na d\u017awi\u0119k (urodzi\u0142em si\u0119 dla wiolonczeli – mawia\u0142), ale na opowie\u015b\u0107, jaka mie\u015bci si\u0119 w ka\u017cdej muzyce. Opowiada\u0142 te historie – czasem w rozmowach troch\u0119 naiwnie ubiera\u0142 je w s\u0142owa, ale przede wszystkim opowiada\u0142 je gr\u0105 i to ju\u017c nie by\u0142o naiwne, lecz po prostu pi\u0119kne. Zapewne zrobi\u0142by karier\u0119 \u015bwiatow\u0105 – wszystko w t\u0119 stron\u0119 zmierza\u0142o.<\/p>\n Potem zachorowa\u0142. W spos\u00f3b, w jaki wychodzi\u0142 z tej choroby, wyrywa\u0142 si\u0119 wr\u0119cz, i to od pocz\u0105tku do ko\u0144ca w\u0142asn\u0105 si\u0142\u0105 woli, trudno uwierzy\u0107. Pami\u0119tam, \u017ce kiedy napisa\u0142am o tym artyku\u0142, pojechawszy z nim wcze\u015bniej do Lackendorf do Martina Buscha, kt\u00f3ry pom\u00f3g\u0142 mu w tym, posypa\u0142y si\u0119 listy i telefony jak po \u017cadnym innym moim tek\u015bcie. Odzywali si\u0119 ludzie, kt\u00f3rzy sami lub ich bliscy przechodzili podobne dramaty i szukali sposobu wyj\u015bcia z nich.<\/p>\n Ostatni\u0105 z serii operacji przyp\u0142aci\u0142 w\u00f3wczas parali\u017cem lewej strony cia\u0142a. To, \u017ce w ko\u0144cu zacz\u0105\u0142 chodzi\u0107, \u017ce nauczy\u0142 si\u0119 wykonywania tylu czynno\u015bci jedn\u0105, praw\u0105 r\u0119k\u0105, te\u017c by\u0142o nieprawdopodobne. Ale to by\u0142o dla niego za ma\u0142o – chcia\u0142 wr\u00f3ci\u0107 do gry na wiolonczeli. Nie wyobra\u017ca\u0142 sobie bez tego \u017cycia. Najpierw mia\u0142 nadziej\u0119, \u017ce uda mu si\u0119 uruchomi\u0107 lew\u0105 r\u0119k\u0119 na tyle, \u017ceby si\u0119 przestawi\u0107 na granie w odwrotn\u0105 stron\u0119, ale to by\u0142o zupe\u0142nie nierealne – r\u0119ka nie chcia\u0142a ruszy\u0107. Prze\u017cy\u0142 to strasznie, ale znalaz\u0142 wyj\u015bcie. Ot\u00f3\u017c zacznie wsp\u00f3\u0142pracowa\u0107 z kompozytorami, \u017ceby pisali utwory specjalnie dla niego, uwzgl\u0119dniaj\u0105c jego ograniczenia. Pierwsza, kt\u00f3ra da\u0142a si\u0119 nam\u00f3wi\u0107, to by\u0142a Olga Hans, kole\u017canka z \u0142\u00f3dzkiej uczelni. W 2009 r. odby\u0142 si\u0119 wielki powr\u00f3t na scen\u0119<\/a>.Tak to wygl\u0105da\u0142o<\/a>. A potem pisali dla niego kolejni kompozytorzy: S\u0142awek Zamuszko, Artur Zagajewski, Andrzej Kwieci\u0144ski, Slawomir Kaczorowski i inni… Zgromadzi\u0142 ca\u0142\u0105 kolekcj\u0119 utwor\u00f3w z orkiestr\u0105, z fortepianem, kameralnych<\/a>… A tak\u017ce spowodowa\u0142 spotkanie z inn\u0105 nietuzinkow\u0105 solistk\u0105<\/a>. Tutaj<\/a> ten utw\u00f3r. Chcia\u0142 zrobi\u0107 p\u0142yt\u0119, ale nie wysz\u0142o.<\/p>\n Ca\u0142y czas, kiedy m\u00f3g\u0142, uprawia\u0142 dzia\u0142alno\u015b\u0107 pedagogiczn\u0105, kursuj\u0105c mi\u0119dzy \u0141odzi\u0105 a Krakowem, prowadz\u0105c letnie kursy mistrzowskie. Jak pomy\u015bl\u0119 cho\u0107by o tych wszystkich przejazdach, te\u017c wydaje si\u0119 to niewiarygodne. \u015aledzi\u0142 Konkursy im. Wieniawskiego i Konkursy Wiolonczelowe im. Lutos\u0142awskiego i bywa\u0142 ich komentatorem dla Dw\u00f3jki. \u017by\u0142 muzyk\u0105 na wszelkich mo\u017cliwych p\u0142aszczyznach. I inspirowa\u0142 innych.<\/p>\n