Drugi i ostatni w sezonie wiosennym koncert Chain Ensemble w Nowym Teatrze mia\u0142 tytu\u0142: Lutos\u0142awski, unizm, minimalizm. Lutos\u0142awski w drobnych utworach, unizm – ju\u017c nie, minimalizm – raczej muzyka repetycyjna.<\/p>\n
<\/p>\n
Trzonem koncertu by\u0142y dwa utwory kameralne napisane „en hommage”, oba z tego samego roku 1993. Zygmunt Krauze napisa\u0142 sw\u00f3j Kwintet fortepianowy<\/em> na zam\u00f3wienie Muzeum Sztuki w \u0141odzi z okazji stulecia W\u0142adys\u0142awa Strzemi\u0144skiego, a El\u017cbieta Sikora Sekstet smyczkowy<\/em> napisa\u0142a na 80-lecie Witolda Lutos\u0142awskiego, jak wyzna\u0142a – swojego mistrza, za kt\u00f3rym je\u017adzi\u0142a pokazywa\u0107 mu swoje partytury.<\/p>\n Powi\u0105zanie stulecia Strzemi\u0144skiego z osob\u0105 Krauzego by\u0142o naturalne, poniewa\u017c ten kompozytor od dawna ju\u017c wyznawa\u0142, \u017ce tym artyst\u0105 si\u0119 inspiruje, wykorzystuj\u0105c teori\u0119 unizmu do cel\u00f3w muzycznych. To znaczy: obraz jednolity, bez kontrast\u00f3w, sk\u0142adaj\u0105cy si\u0119 z drobnych kszta\u0142t\u00f3w koresponduj\u0105cych ze sob\u0105, w wydaniu muzycznym sta\u0142 si\u0119 d\u017awi\u0119kow\u0105 p\u0142aszczyzn\u0105, w kt\u00f3rej wszystkie d\u017awi\u0119ki s\u0105 wyr\u00f3wnane. Rzecz w tym jednak, \u017ce w 1993 r. Krauze ju\u017c w\u0142a\u015bciwie wyszed\u0142 z unizmu, jego utwory stawa\u0142y si\u0119 coraz bardziej wyraziste, przestawa\u0142y by\u0107 jednolit\u0105 mas\u0105, zacz\u0119\u0142y si\u0119 w nich pojawia\u0107 poszarpane, urywane motywy, kt\u00f3re w\u0142a\u015bciwie pozosta\u0142y w tw\u00f3rczo\u015bci Krauzego do dzi\u015b. I taki jest w\u0142a\u015bnie kwintet (na fortepianie gra\u0142, jak podczas prawykonania, sam kompozytor) – wydaje si\u0119, \u017ce wci\u0105\u017c mamy ten sam materia\u0142 d\u017awi\u0119kowy (pod tym wzgl\u0119dem jeszcze jest jakie\u015b podobie\u0144stwo do unizmu), ale jednak wyra\u017anie zmieniaj\u0105 si\u0119 nastroje, w pewnym momencie przychodzi nawet patos.<\/p>\n Utw\u00f3r El\u017cbiety Sikory, po raz pierwszy wykonany w Warszawie (gra\u0142a go niegdy\u015b w Gda\u0144sku orkiestra Amadeus w wersji na orkiestr\u0119 smyczkow\u0105) nawi\u0105zuje z kolei cz\u0119\u015bciowo do tw\u00f3rczo\u015bci Lutos\u0142awskiego, ale te\u017c bardzo po\u015brednio. Niekt\u00f3re gesty kojarz\u0105 nam si\u0119 np. z Kwartetem smyczkowym<\/em>, kt\u00f3rym cz\u0119\u015bciowo kompozytorka si\u0119 inspirowa\u0142a, ale s\u0105 i takie, kt\u00f3rych Lutos\u0142awski raczej by nie wykona\u0142. A s\u0105 te\u017c kojarz\u0105ce si\u0119 z wcze\u015bniejszymi utworami, np. Muzyk\u0105 \u017ca\u0142obn\u0105<\/em>.<\/p>\n Muzyka samego Lutos\u0142awskiego, patrona cyklu (Towarzystwo im. Lutos\u0142awskiego jest jego organizatorem, a Andrzej Bauer – pomys\u0142odawc\u0105 i kieruj\u0105cym), ograniczona zosta\u0142a tym razem do paru miniatur, b\u0119d\u0105cych zarazem okazj\u0105 do zaprezentowania si\u0119 m\u0142odzie\u017cy. Wariacj\u0119 Sacherowsk\u0105<\/em> zagra\u0142a m\u0142oda wiolonczelistka Krystyna Wi\u015bniewska, a w Bukolikach<\/em> (opracowanie autorskie na alt\u00f3wk\u0119 i wiolonczel\u0119) do\u0142\u0105czy\u0142a si\u0119 Agnieszka Pod\u0142ucka. Obie s\u0105 jeszcze studentkami i zapowiadaj\u0105 si\u0119 \u015bwietnie.<\/p>\n A na koniec – rzeczony minimalizm, a raczej repetytywizm, czyli m\u0142ody John Adams, Shaker Loops<\/em> w pierwotnej wersji na septet smyczkowy. To utw\u00f3r z ko\u0144ca lat 70., na Warszawskiej Jesieni wykona\u0142a go w 1986 r. (podobnie jak p\u00f3\u017aniej kompozycj\u0119 Sikory) orkiestra Amadeus. Jego stylistyka bli\u017csza jest Reichowi ni\u017c Glassowi, inny jest jednak spos\u00f3b operowania czasem i tempami: nak\u0142adaj\u0105 si\u0119 na siebie r\u00f3\u017cne p\u0142aszczyzny motyw\u00f3w przyspieszanych i zwalnianych, granych jednocze\u015bnie w r\u00f3\u017cnych tempach. S\u0142ucha si\u0119 tego mi\u0142o, co prawda ta stylistyka ju\u017c bardzo si\u0119 zbanalizowa\u0142a, ale to ma jeszcze pewien posmak \u015bwie\u017co\u015bci, przynajmniej, jak si\u0119 wydaje, w uszach m\u0142odej publiczno\u015bci, kt\u00f3ra reagowa\u0142a entuzjastycznie.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Drugi i ostatni w sezonie wiosennym koncert Chain Ensemble w Nowym Teatrze mia\u0142 tytu\u0142: Lutos\u0142awski, unizm, minimalizm. Lutos\u0142awski w drobnych utworach, unizm – ju\u017c nie, minimalizm – raczej muzyka repetycyjna.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/7525"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=7525"}],"version-history":[{"count":2,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/7525\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":7527,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/7525\/revisions\/7527"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=7525"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=7525"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=7525"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}