Dwoje pianist\u00f3w, kt\u00f3rzy podczas Konkursu Chopinowskiego 2010 nale\u017celi do ulubie\u0144c\u00f3w publiczno\u015bci, rzadko ju\u017c dzi\u015b wyst\u0119puje w Polsce – szkoda, bo wci\u0105\u017c s\u0105 znakomici i si\u0119 rozwijaj\u0105.<\/p>\n
Po wczorajszym recitalu Leonory Armellini mo\u017cna dzi\u015b by\u0142o w Ko\u015bciele Ewangelickim wys\u0142ucha\u0107 Nikolaya Khozyainova (organizatorzy dopisali mu w programie polsk\u0105 pisowni\u0119 nazwiska: Miko\u0142aj Chozjainow). By\u0142 to zupe\u0142nie inny koncert, bo te\u017c jest to artysta o zupe\u0142nie innej naturze ni\u017c bezpo\u015brednia, \u017cywio\u0142owa Leonora. Ona nie przejmowa\u0142a si\u0119 nietypowymi warunkami i pog\u0142osem i gra\u0142a po prostu tak jak zawsze. On pr\u00f3bowa\u0142 si\u0119 czynnie z t\u0105 trudn\u0105 akustyk\u0105 zmierzy\u0107. Efektem tego by\u0142o stosunkowo powolne tempo pocz\u0105tku Ballady g-moll<\/em>, kt\u00f3ry dzi\u0119ki temu zabrzmia\u0142 bardzo poetycko. Tak\u017ce oba nokturny – cis-moll i c-moll by\u0142y zagrane z wyra\u017an\u0105 my\u015bl\u0105 o nios\u0105cym si\u0119 pog\u0142osie, a ju\u017c idealny by\u0142 on dla Berceuse<\/em>. Trudniejsza sprawa z Polonezem As-dur<\/em>; tu trudno by\u0142o zagra\u0107 wolniej czy ciszej. Bardzo rozs\u0105dna interpretacja Sonaty h-moll<\/em>, co szczeg\u00f3lnie zauwa\u017calne by\u0142o w Scherzu<\/em>, zwykle zap\u0119dzanym, a w tym wypadku zagranym w tempie do\u015b\u0107 umiarkowanym, a przy tym bardzo selektywnie. Pi\u0119kny by\u0142 nastr\u00f3j Larga<\/em>, po dramatycznym wst\u0119pie. Fina\u0142 tak\u017ce by\u0142 bez szale\u0144stwa; ciekawa jestem, jak pianista go gra w normalnych warunkach.<\/p>\n Potem zacz\u0119\u0142y si\u0119 bisy. Najpierw niewinnie: Po\u017cegnanie ojczyzny<\/em><\/i> Ogi\u0144skiego. Potem nag\u0142y, skrajny zwrot: Piano Rag Music<\/em> Strawi\u0144skiego, utw\u00f3r niezwykle trudny (napisany dla Artura Rubinsteina, kt\u00f3ry nie chcia\u0142 go gra\u0107) o cierpkich harmoniach, a wreszcie ju\u017c zupe\u0142ne wariactwo: autorskie wirtuozowskie opracowanie uwertury do Wilhelma Tella<\/em> Rossiniego. Wygl\u0105da\u0142o na to, \u017ce na koniec pianista zapomnia\u0142 o pog\u0142osie i instrumencie, kt\u00f3ry te\u017c zdaje si\u0119 go nie w pe\u0142ni zadowala\u0142.<\/p>\n Po koncercie i kolacji (zajrza\u0142am na powt\u00f3rzon\u0105 pro\u015bb\u0119 Pani Ewy) m\u0142odzie\u017c posz\u0142a w Warszaw\u0119. (Jutrzejszy samolot Leonory zosta\u0142 odwo\u0142any, ale ona si\u0119 jako\u015b tym niespecjalnie przej\u0119\u0142a…) Zakumplowali si\u0119 z dawnym koleg\u0105; widzieli si\u0119 chyba pierwszy raz od czasu serii koncert\u00f3w pokonkursowych. Jest mi\u0119dzy nimi zaledwie miesi\u0105c r\u00f3\u017cnicy – to byli najm\u0142odsi uczestnicy. Dzi\u015b ka\u017cde idzie swoj\u0105 drog\u0105. Leonora poza wyst\u0119pami solowymi ch\u0119tnie uprawia kameralistyk\u0119, pr\u00f3buje te\u017c kompozycji. Niko\u0142aj, kt\u00f3ry pr\u00f3bowa\u0142 szcz\u0119\u015bcia w r\u00f3\u017cnych konkursach po naszym (czasem z sukcesem, czasem nie), kontynuuje studia uzupe\u0142niaj\u0105ce w Hanowerze u Ariego Vardi. Oboje na pewno warto \u015bledzi\u0107.<\/p>\n PS. By\u0142am dzi\u015b te\u017c na WSJD i to by\u0142 chyba najbardziej rozczarowuj\u0105cy dzie\u0144. Po rozstaniu z m\u0142odymi pianistami wr\u00f3ci\u0142am jeszcze tam na chwil\u0119, \u017ceby pos\u0142ucha\u0107 Johna Scofielda, ale nie zachwyci\u0142am si\u0119 jako\u015b. Kiedy za\u015b ze znajomym wsiedli\u015bmy do metra, ogarn\u0105\u0142 nas t\u0142um w koszulkach z wiadomym wywieszonym ozorem. Mo\u017cna by\u0142o si\u0119 poczu\u0107 troch\u0119 jak w\u015br\u00f3d szalikowc\u00f3w, ale to towarzystwo nie by\u0142o tak agresywne i nabuzowane. No i przekr\u00f3j wiekowy szeroki. A jeszcze dzi\u015b na Nowym \u015awiecie spotka\u0142am \u015bcichap\u0119ka<\/strong>, jak szed\u0142 z koncertu Midori. Dzia\u0142o si\u0119…<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Dwoje pianist\u00f3w, kt\u00f3rzy podczas Konkursu Chopinowskiego 2010 nale\u017celi do ulubie\u0144c\u00f3w publiczno\u015bci, rzadko ju\u017c dzi\u015b wyst\u0119puje w Polsce – szkoda, bo wci\u0105\u017c s\u0105 znakomici i si\u0119 rozwijaj\u0105.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/7560"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=7560"}],"version-history":[{"count":4,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/7560\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":9331,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/7560\/revisions\/9331"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=7560"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=7560"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=7560"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}