Zaczn\u0119 od drugiego koncertu – od zesz\u0142ego roku tradycj\u0105 festiwalu staros\u0105deckiego s\u0105 dwa koncerty w sobot\u0119 – poniewa\u017c by\u0142 w wi\u0119kszo\u015bci po\u015bwi\u0119cony muzyce francuskiej, w sam raz na Quatorze Juillet, czyli \u015bwi\u0119to narodowe Francji.<\/p>\n
Zesp\u00f3\u0142 Le Salon de la Paix jest polsko-francuski: jego szefow\u0105 jest klawesynistka Katarzyna Tomczak-Feltrin, zamieszka\u0142a we Francji, a wyst\u0105pili z ni\u0105 jej m\u0105\u017c flecista Julien Feltrin, skrzypaczka Ewa Chmielewska, gambista Piotr M\u0142ynarczyk oraz jako solistka Myriam Arbouz, kt\u00f3ra mimo m\u0142odego wieku wyst\u0119powa\u0142a ju\u017c z czo\u0142\u00f3wk\u0105 francuskich zespo\u0142\u00f3w muzyki dawnej. To przyk\u0142ad formacji, kt\u00f3rych powstaje w ostatnim czasie wiele: koledzy po studiach na uczelniach europejskich skrzykuj\u0105 si\u0119 do konkretnych projekt\u00f3w. Ten dotyczy repertuaru koncert\u00f3w kr\u00f3lewskich organizowanych przez 40 lat przez kr\u00f3low\u0105 Francji Mari\u0119 Leszczy\u0144sk\u0105, \u017con\u0119 Ludwika XV, a c\u00f3rk\u0119 Stanis\u0142awa (to jeden zwi\u0105zek z Polsk\u0105), a p\u00f3\u017aniej tak\u017ce przez jej synow\u0105, \u017con\u0119 delfina Mari\u0119 J\u00f3zef\u0119, c\u00f3rk\u0119 Augusta III Sasa – i to drugi, cho\u0107 narodowo\u015bciowo po\u015bredni, zwi\u0105zek z Polsk\u0105. Obie panie by\u0142y bardzo muzykalne i same te\u017c grywa\u0142y, podobnie jak niekt\u00f3re z dzieci Marii (kt\u00f3ra urodzi\u0142a ich a\u017c 10).<\/p>\n
Mo\u017ce nie s\u0105 nam tak znane nazwiska dyrektor\u00f3w artystycznych tego cyklu koncertowego, kt\u00f3rymi byli najpierw Fran\u00e7ois Colin de Blamont, a p\u00f3\u017aniej Fran\u00e7ois<\/span> Francoeur, a tak\u017ce wybitny flecista Michel Blavet – ale ich muzyka jest r\u00f3wnie urocza jak wiele innych francuskich dzie\u0142 tej epoki. Wszyscy za to znamy Rameau czy Mondonville’a, kt\u00f3rych utwory r\u00f3wnie\u017c si\u0119 pojawi\u0142y. Na koniec us\u0142yszeli\u015bmy tak\u017ce dzie\u0142a z kr\u0119gu drezde\u0144skiego Marii J\u00f3zefy: s\u0142ynne gambowe Arpeggio<\/em> Carla Friedricha Abla, bardzo dziwny Polonez d-moll<\/em><\/a> Wilhelma Friedemanna Bacha (kt\u00f3ry dzia\u0142a\u0142 w Dre\u017anie, a Maria J\u00f3zefa by\u0142a jego uczennic\u0105, wreszcie kantata w stylu w\u0142oskim Johanna Adolpha Hassego. Jedno, co troch\u0119 psu\u0142o ten sympatyczny koncert, to akustyka sali dawnego kina Sok\u00f3\u0142, gdzie na scenie wisi mn\u00f3stwo t\u0142umi\u0105cego aksamitu (szkodzi\u0142 zw\u0142aszcza d\u017awi\u0119kowi skrzypiec).<\/p>\n Przedtem w ko\u015bciele \u015bw. El\u017cbiety mieli\u015bmy instrumentaln\u0105 stron\u0119 repertuaru z wczoraj w wykonaniu polsko-meksyka\u0144skiego Ensemble Hildebrandt 1719. Wi\u0119kszo\u015b\u0107 zreszt\u0105 wykonywa\u0142a jedna skrzypaczka, Teresa Piech, z gamb\u0105 i pozytywem; druga, Justyna Skatulnik, do\u0142\u0105czy\u0142a tylko w trzech utworach. Powt\u00f3rz\u0119 tylko za wczorajszym komentarzem Amici, \u017ce Mielczewski czy Jarz\u0119bski w niczym nie odbiega\u0142 tu od Meruli czy Scacchiego. Bardzo to by\u0142o bezpretensjonalne wykonanie.<\/p>\n Jutro wielki fina\u0142 – oratorium Alessandra Scarlattiego o kr\u00f3lu Kazimierzu. Mo\u017cna b\u0119dzie pos\u0142ucha\u0107 transmisji w Dw\u00f3jce.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Zaczn\u0119 od drugiego koncertu – od zesz\u0142ego roku tradycj\u0105 festiwalu staros\u0105deckiego s\u0105 dwa koncerty w sobot\u0119 – poniewa\u017c by\u0142 w wi\u0119kszo\u015bci po\u015bwi\u0119cony muzyce francuskiej, w sam raz na Quatorze Juillet, czyli \u015bwi\u0119to narodowe Francji.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/7585"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=7585"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/7585\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":7586,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/7585\/revisions\/7586"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=7585"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=7585"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=7585"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}