XIX Mi\u0119dzynarodowy Konkurs Pianistyczny Palomy O’Shea w Santander trwa ju\u017c od 25 lipca – wcze\u015bniej by\u0142y preselekcje, p\u00f3\u017aniej 20 m\u0142odych pianist\u00f3w przyst\u0105pi\u0142o do samych zmaga\u0144. Ja dotar\u0142am dopiero na fina\u0142y.<\/p>\n
<\/p>\n
Jest to jeden z najbardziej cenionych konkurs\u00f3w w Hiszpanii, obok tego w Barcelonie, za\u0142o\u017conego przez Mari\u0119 Canals, kt\u00f3ra r\u00f3wnie\u017c, jak Paloma O’Shea, by\u0142a pianistk\u0105. Z tym, \u017ce za\u0142o\u017cycielka konkursu w Santander pr\u0119dzej zrezygnowa\u0142a z kariery pianistycznej i sta\u0142a si\u0119 filantropk\u0105 w dziedzinie kultury, do czego przyczyni\u0142o si\u0119 bez w\u0105tpienia jej ma\u0142\u017ce\u0144stwo z bankierem Emilio Botinem, prezesem Banku Santander. Pani Paloma sta\u0142a u powstania kolejnych instytucji muzycznych, m.in. Fundacji Albeniza, wspomnianego konkursu oraz Wy\u017cszej Szko\u0142y Muzycznej im. Kr\u00f3lowej Zofii, jednej z najlepszych na \u015bwiecie, w kt\u00f3rej uczyli si\u0119 r\u00f3wnie\u017c polscy arty\u015bci.<\/p>\n
Na konkursie w Santander, kt\u00f3ry istnieje od 1972 r. (niegdy\u015b odbywa\u0142 si\u0119 corocznie lub co dwa lata, od 1992 r. w cyklu trzyletnim) Polacy nie mieli za bardzo szcz\u0119\u015bcia, tylko raz si\u0119 zdarzy\u0142o, \u017ce wyr\u00f3\u017cnienie otrzyma\u0142a Anna Jastrz\u0119bska-Quinn (1978). W tym roku paru polskich pianist\u00f3w pr\u00f3bowa\u0142o startowa\u0107 w preselekcjach: \u0141ukasz Krupi\u0144ski i Krzysztof Ksi\u0105\u017cek; ten ostatni by\u0142 na li\u015bcie rezerwowej, tj. m\u00f3g\u0142by wskoczy\u0107, gdyby kto\u015b z dwudziestki zrezygnowa\u0142. Ale nie zrezygnowa\u0142. Wzi\u0119\u0142o wi\u0119c udzia\u0142 trzech Hiszpan\u00f3w, po dwie osoby z Korei, Chin, Rosji i W\u0142och oraz po jednej z Ukrainy, W\u0119gier, Gruzji, Rosji\/USA, USA, Brazylii, UK, Holandii\/Wenezueli i Kuby\/Hiszpanii. Znajomy z naszego konkursu by\u0142 tylko jeden, Rosjanin mieszkaj\u0105cy w Stanach Aleksiej Tartakowski, ale podobnie jak u nas nie doszed\u0142 do fina\u0142u.<\/p>\n
Program by\u0142 ciekawy i wszechstronny: tutaj<\/a> mo\u017cna przeczyta\u0107. Zaciekawi\u0142o mnie, jak to by\u0142o z wyborem muzyki wsp\u00f3\u0142czesnej. Najwsp\u00f3\u0142cze\u015bniejszy okaza\u0142 si\u0119 Ligeti, kt\u00f3rego po jednej z etiud wykona\u0142y a\u017c 4 osoby. Jedna wybra\u0142a Bouleza. Nikt nie gra\u0142 Stockhausena, Berio, Messiaena,\u00a0Kurt\u00e1ga, Cartera czy Crumba.<\/p>\n Interesuj\u0105co te\u017c wypad\u0142a kwestia koncert\u00f3w wykonywanych w finale. Najwi\u0119cej wybra\u0142o III Koncert<\/em> Prokofiewa, bo a\u017c pi\u0105tka, z kt\u00f3rej a\u017c trzy osoby wesz\u0142y do fina\u0142u, wi\u0119c dzi\u015b pos\u0142uchali\u015bmy go raz, a jutro czeka to nas dwa razy. Po cztery osoby wybra\u0142y II Koncert<\/em> Rachmaninowa i I Koncert<\/em> Czajkowskiego, z czego pozosta\u0142 jeden Rachmaninow; z dw\u00f3ch, kt\u00f3rzy wybrali Liszta, nie pozosta\u0142 nikt, a Schumanna – jeden. Wszed\u0142 te\u017c do fina\u0142u jedyny pianista, kt\u00f3ry wybra\u0142 I Koncert<\/em> Brahmsa, ale nie wszed\u0142 jedyny, kt\u00f3ry mia\u0142 w repertuarze Koncert e-moll<\/em> Chopina (Korea\u0144czyk). Ciekawe, \u017ce nikt nie zaryzykowa\u0142 IV Koncertu<\/em> Beethovena, III Koncertu<\/em> Bart\u00f3ka czy Koncertu G-dur<\/em> Ravela.<\/p>\n Co us\u0142yszeli\u015bmy w pierwszym dniu fina\u0142\u00f3w, bardziej urozmaiconym? Na pocz\u0105tku w\u0142a\u015bnie ten jedyny Brahms w wykonaniu Rosjanina Aleksandra Kliuczki (oficjalnie pisze si\u0119 Kliuchko). To najm\u0142odszy z uczestnik\u00f3w, ma zaledwie 17 lat. Troch\u0119 wcze\u015bnie na ten koncert, cho\u0107 trzeba przyzna\u0107, \u017ce ch\u0142opak si\u0119 stara\u0142, zw\u0142aszcza w II cz\u0119\u015bci – ma chyba liryczn\u0105 natur\u0119, cho\u0107, jak wida\u0107, nie tylko<\/a>. Natomiast cz\u0119\u015b\u0107 I by\u0142a do\u015b\u0107 powolna i troch\u0119 szkolna. Po nim wyszed\u0142 dla kontrastu 31-latek, W\u0142och Federico Nicoletta. Gra\u0142 Schumanna – wszystko by\u0142o na swoim miejscu, ale te\u017c niespecjalnie ciekawie; publiczno\u015b\u0107 po\u017cegna\u0142a go mniej entuzjastycznie. Za to 22-letni Chi\u0144czyk Yutong Sun wywo\u0142a\u0142 najwi\u0119ksz\u0105 furor\u0119 i trzeba powiedzie\u0107, \u017ce rzeczywi\u015bcie mia\u0142 najwi\u0119cej do powiedzenia. Bardzo osobowo\u015bciowo pasowa\u0142 do Prokofiewa, mia\u0142 w sobie co\u015b kociego, drapie\u017cnego – \u015bwietnie pokaza\u0142 wszelkie zmiany nastroj\u00f3w. Zobaczymy, jak p\u00f3jdzie Prokofiew dwojgu pianistom z drugiego dnia.<\/p>\n Solistom towarzyszy hiszpa\u0144ska Radi\u00f3wka, czyli orkiestra RTVE, dyryguje\u00a0Miguel \u00c1ngel G\u00f3mez Mart\u00ednez. Im te\u017c Prokofiew najlepiej wyszed\u0142.<\/p>\n Ciekawostka, o kt\u00f3r\u0105 spyta\u0142 jeden z dziennikarzy na konferencji prasowej i kt\u00f3ra mi si\u0119 te\u017c rzuci\u0142a w oczy: w finale sami panowie, w dwudziestce – tylko dwie panie, w jury tak\u017ce tylko dwie. Odpowied\u017a by\u0142a, \u017ce nie zwracaj\u0105 uwagi na p\u0142e\u0107, tylko na poziom, i \u017ce ten stan zapewne odzwierciedla obecny obraz rynku pianistycznego. Hm…<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" XIX Mi\u0119dzynarodowy Konkurs Pianistyczny Palomy O’Shea w Santander trwa ju\u017c od 25 lipca – wcze\u015bniej by\u0142y preselekcje, p\u00f3\u017aniej 20 m\u0142odych pianist\u00f3w przyst\u0105pi\u0142o do samych zmaga\u0144. Ja dotar\u0142am dopiero na fina\u0142y.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/7647"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=7647"}],"version-history":[{"count":4,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/7647\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":7653,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/7647\/revisions\/7653"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=7647"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=7647"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=7647"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}