W Sali im. Moniuszki rozpocz\u0119\u0142a si\u0119 14. edycja festiwalu Chopin i Jego Europa. W TWON odb\u0119dzie si\u0119 te\u017c wi\u0119kszo\u015b\u0107 koncert\u00f3w, z wyj\u0105tkiem kilku w Studiu im. Lutos\u0142awskiego i paru na Zamku Kr\u00f3lewskim.
\nNie s\u0105 to wymarzone warunki, ale co mo\u017cna poradzi\u0107. Filharmonia posz\u0142a do remontu i mam nadziej\u0119, \u017ce go porz\u0105dnie wykona, \u017ceby nie zagra\u017ca\u0107 ludziom. Jak na razie to koncertu na du\u017cej sali opery nawet da\u0142o si\u0119 s\u0142ucha\u0107 – zapuszczona by\u0142a \u017celazna kurtyna i przeprowadzone dyskretne nag\u0142o\u015bnienie. Zdarza si\u0119 ono i na spektaklach, wi\u0119c nic nowego. Gorzej b\u0119dzie w Salach Redutowych i na zasceniu, gdzie w bocznych sektorach nic nie s\u0142ycha\u0107.<\/p>\n
Orkiestra Akademii Beethovenowskiej, kt\u00f3ra zainaugurowa\u0142a festiwal, nie od dzi\u015b ju\u017c wsp\u00f3\u0142pracuje z dynamicznym francuskim dyrygentem Jean-Lukiem Tingaud. Dzi\u015b przygotowa\u0142 on z nimi program polsko-francuski, z paroma nieznanymi ciekawostkami. Na pocz\u0105tek prawykonanie specjalnego zam\u00f3wionego u Krzysztofa Pendereckiego na t\u0119 okazj\u0119 kolejnego poloneza. Trzeba powiedzie\u0107, \u017ce ten jest mniej zabawny ni\u017c ten poprzedni, napisany na otwarcie Konkursu Chopinowskiego. Brzmi bardziej tradycyjnie, cho\u0107 z pewnymi ostentacyjnymi zaburzeniami, skrzywieniami harmonii, cho\u0107 \u0142agodnymi.<\/p>\n
Mamy Rok Debussy’ego i czuj\u0119 niedob\u00f3r Debussy’ego. Dobrze wi\u0119c, \u017ce na tym koncercie znalaz\u0142y si\u0119 a\u017c dwa (do trzech w porywach, ale o tym za chwil\u0119) utwory. W Rapsodii na saksofon i orkiestr\u0119<\/em> wyst\u0105pi\u0142 jako solista nominowany w zesz\u0142ym roku do Paszportu „Polityki” \u0141ukasz Dyczko – jest to jeden z jego numer\u00f3w popisowych, cho\u0107 popisuje si\u0119 tu nie technik\u0105, lecz muzykalno\u015bci\u0105 i poetycko\u015bci\u0105. O ile orkiestra partnerowa\u0142a mu \u0142adnie, to gorzej wypad\u0142a w Popo\u0142udniu fauna<\/em> – tu w\u0142a\u015bnie poezji zabrak\u0142o.<\/p>\n Niewiele jej te\u017c by\u0142o w wykonaniu Koncertu f-moll<\/em> Chopina przez Szymona Nehringa. Wygl\u0105da\u0142o to, jakby m\u0142ody pianista mia\u0142 trudno\u015b\u0107 w znalezieniu w\u0142a\u015bciwego tonu. Zw\u0142aszcza w I i II cz\u0119\u015bci, do\u015b\u0107 kanciastych; fina\u0142 by\u0142 ju\u017c chyba bardziej w jego gu\u015bcie, cho\u0107 pod koniec to ju\u017c by\u0142o troch\u0119 wygrywanie etiud. Orkiestra tym razem nie gra\u0142a najlepiej, tylko r\u00f3g w ostatniej cz\u0119\u015bci w pe\u0142ni si\u0119 spisa\u0142. Zdziwi\u0142am si\u0119 wi\u0119c s\u0142ysz\u0105c obfite owacje i okrzyki. Ale dzi\u0119ki nim Nehring zagra\u0142 bis: by\u0142y to \u017bagle<\/em> (drugie preludium z I tomu) Debussy’ego. I zagra\u0142 je naprawd\u0119 \u0142adnie, subtelnie, mi\u0119kko. Po nich oczywi\u015bcie ju\u017c takiej owacji nie by\u0142o, ale wyznam, \u017ce ja dopiero w\u00f3wczas zaklaska\u0142am.<\/p>\n Ciekawym punktem programu by\u0142o polskie prawykonanie (podobno) m\u0142odzie\u0144czej (cho\u0107 ju\u017c drugiej w dorobku) Symfonii C-dur<\/em> Georgesa Bizeta. Napisa\u0142 j\u0105 maj\u0105c 22 lata, p\u00f3\u017aniej j\u0105 jeszcze poprawia\u0142, ale nie doczeka\u0142 si\u0119 jej wykonania za \u017cycia. To utw\u00f3r z tych, kt\u00f3rych s\u0142uchaj\u0105c mo\u017cna co chwila zdejmowa\u0107 kapelusz k\u0142aniaj\u0105c si\u0119 znajomym, zw\u0142aszcza z kr\u0119gu tw\u00f3rc\u00f3w francuskich – Gounodowi czy Berliozowi, ale te\u017c jeszcze nawet Beethovenowi. Wyczuwa si\u0119 te\u017c tu przysz\u0142ego tw\u00f3rc\u0119 operowego, zw\u0142aszcza w I cz\u0119\u015bci, cho\u0107 dopiero w finale miga gdzie\u015b w tle motyw, kt\u00f3ry pojawi si\u0119 potem w Carmen<\/em>. Interesuj\u0105cy przyczynek; Tingaud nagra\u0142 t\u0119 symfoni\u0119 z Narodow\u0105 Orkiestr\u0105 Irlandzk\u0105 dla firmy Naxos. A na bis by\u0142 zn\u00f3w Polonez<\/em> Pendereckiego.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" W Sali im. Moniuszki rozpocz\u0119\u0142a si\u0119 14. edycja festiwalu Chopin i Jego Europa. W TWON odb\u0119dzie si\u0119 te\u017c wi\u0119kszo\u015b\u0107 koncert\u00f3w, z wyj\u0105tkiem kilku w Studiu im. Lutos\u0142awskiego i paru na Zamku Kr\u00f3lewskim.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/7666"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=7666"}],"version-history":[{"count":2,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/7666\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":7668,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/7666\/revisions\/7668"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=7666"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=7666"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=7666"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}