Komplet ballad Chopina us\u0142yszeli\u015bmy dzi\u015b na dw\u00f3ch recitalach. Ka\u017cdy by\u0142 inny, oba wspania\u0142e.<\/p>\n
Jak nieraz tu powtarza\u0142am, Charles Richard-Hamelin by\u0142 jednym z moich ulubionych uczestnik\u00f3w ostatniego Konkursu Chopinowskiego, i cho\u0107 bardzo te\u017c doceniam talent Cho, to Kanadyjczyk mi si\u0119 jednak bardziej podoba\u0142. To jest gra rozumna i logiczna, a przy tym poetycka i subtelna. Na swoim recitalu na scenie Opery Narodowej pianista zestawi\u0142 ze sob\u0105 dawnych koleg\u00f3w i r\u00f3wie\u015bnik\u00f3w: Schumanna i Chopina. Schumann to by\u0142a kwintesencja romantyzmu, uj\u0119tego jednak w klasyczne ramy. Najpierw delikatna Arabeska<\/em>, potem Fantazja C-dur<\/em> \u0142\u0105cz\u0105ca r\u00f3\u017cne nastroje. Troch\u0119 to inna interpretacja ni\u017c wiele mi znanych, bardzo podbijaj\u0105cych emocje. U Richarda-Hamelina wszystko by\u0142o jakby stonowane, pierwsza cz\u0119\u015b\u0107 poza samym pocz\u0105tkiem nie wybucha\u0142a okrzykami, druga cz\u0119\u015b\u0107, marszowa, nie mia\u0142a w sobie pot\u0119gi i triumfalizmu, po prostu by\u0142a wyrazista i mocna. Fina\u0142, kt\u00f3ry po tym marszu niekt\u00f3rzy interpretuj\u0105 jak odpoczynek po boju, by\u0142 po prostu czyst\u0105 poezj\u0105, wypowiedzi\u0105 liryczn\u0105.<\/p>\n Ballady – wspania\u0142e. Wszystko absolutnie na swoim miejscu. \u017badnego wysi\u0142ku – je\u015bli si\u0119 s\u0142ysza\u0142o tyle r\u00f3\u017cnych wykona\u0144 na konkursach, ju\u017c jest si\u0119 uczulonym np. na fina\u0142 pierwszej czy czwartej Ballady<\/em>, cz\u0119sto przez nieszcz\u0119snych pianist\u00f3w doprowadzony do kompletnego nonsensu. Jaki to komfort pos\u0142ucha\u0107 wreszcie interpretacji bez skazy, bez histerii „czy si\u0119 wyrobi\u0119, czy nie”. Bardzo to by\u0142o pi\u0119kne. Na bis Nokturn cis-moll<\/em> op. posth. – zauwa\u017cy\u0142am, \u017ce jest to taki bis, kt\u00f3rym piani\u015bci chc\u0105 powiedzie\u0107: no dobrze, ale wi\u0119cej ju\u017c bisowa\u0107 nie b\u0119d\u0119. Tak te\u017c si\u0119 sta\u0142o i tym razem…<\/p>\n Bohaterami drugiego recitalu w Studiu im. Lutos\u0142awskiego by\u0142y – poza Alexeiem Lubimovem – instrumenty. A zw\u0142aszcza ten u\u017cyty w pierwszej cz\u0119\u015bci koncertu: pianino marki Pleyel z lat 30. XIX w. Niezwykle interesuj\u0105c\u0105 ma histori\u0119. W posiadaniu NIFC instrument ten znalaz\u0142 si\u0119 – a w\u0142a\u015bciwie oficjalnie znajdzie si\u0119 na dniach – jako dar, kt\u00f3ry przekazuje instytutowi w\u0119gierski pianista Alex Szilasi. Znalaz\u0142 go w Pary\u017cu na ulicy – kto\u015b go po prostu wyrzuci\u0142. Wydaje si\u0119 to nie do wiary. Co wi\u0119cej, dzi\u0119ki numerowi mo\u017cna by\u0142o sprawdzi\u0107, kto ten instrument swego czasu zakupi\u0142; nie pami\u0119tam dok\u0142adnie nazwiska, ale pono\u0107 wybiera\u0107 go pomaga\u0142 sam Chopin, tak wi\u0119c na pewno go dotyka\u0142. Brzmienie ma niesamowite: mi\u0119kkie, subtelne, aksamitne, ale do\u015b\u0107 mocne. I bardzo jako\u015b wsp\u00f3\u0142cze\u015bnie brzmi\u0105ce. Lubimov wykona\u0142 na nim co\u015b na kszta\u0142t seansu spirytystycznego – taki nieprawdopodobny stworzy\u0142 nastr\u00f3j. W\u0119drowa\u0142 przez r\u00f3\u017cne stylistyki, zr\u0119cznie mi\u0119dzy nimi preludiuj\u0105c albo \u0142\u0105cz\u0105c je tonacjami. A wi\u0119c na pocz\u0105tek Preludium cis-moll<\/em> op. 45 Chopina, bezpo\u015brednio po nim przej\u015bcie do Bacha – Preludium i fugi cis-moll<\/em>, a nast\u0119pnie Fis-dur<\/em>, z I tomu Wohltemperiertes Klavier<\/em>. Przerwa na uk\u0142on i dalszy ci\u0105g: zupe\u0142nie oniryczna Fantazja d-moll<\/em> Mozarta, ma\u0142e improwizowane przej\u015bcie do Preludium A-dur<\/em> Chopina, a nast\u0119pnie do Ksi\u0119\u017cycowej<\/em> Beethovena. Jak Ksi\u0119\u017cyc, to dobranocka – wi\u0119c na koniec tej cz\u0119\u015bci Berceuse<\/em> Chopina. Zaczarowa\u0142 nas i w\u0142a\u015bciwie druga cz\u0119\u015b\u0107 wyda\u0142a si\u0119 ju\u017c niepotrzebna.<\/p>\n Na t\u0119 drug\u0105 cz\u0119\u015b\u0107 pianista przesiad\u0142 si\u0119 do erarda z 1838 r. i na nim w\u0142a\u015bnie wykona\u0142 ballady Chopina, przed ka\u017cd\u0105 dodaj\u0105c jedno z jego preludi\u00f3w. Bardzo ciekawe by\u0142y te interpretacje, troch\u0119 jakby analizuj\u0105ce, z pewnym namys\u0142em, troch\u0119 retoryczne. Jednak wyczuwa\u0142o si\u0119 niestety niepewno\u015b\u0107 techniczn\u0105 i pami\u0119ciow\u0105. Zw\u0142aszcza ujawni\u0142o si\u0119 to w Balladzie f-moll<\/em> oraz w zagranej na bis Barkaroli<\/em>. Mimo to zas\u0142u\u017cy\u0142 na stojaka. Drobny, szczup\u0142y cz\u0142owieczek przypominaj\u0105cy mi nieodparcie Profesora Tutk\u0119 z rysunk\u00f3w Daniela Mroza, a jaka indywidualno\u015b\u0107 i si\u0142a ducha. A na drugi bis wr\u00f3ci\u0142 do pianina i zagra\u0142 na nim… La fille aux cheveux de lin<\/em> Debussy’ego. Kto by si\u0119 spodziewa\u0142, \u017ce Debussy mo\u017ce dobrze zabrzmie\u0107 na pianinie z czas\u00f3w Chopina.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Komplet ballad Chopina us\u0142yszeli\u015bmy dzi\u015b na dw\u00f3ch recitalach. Ka\u017cdy by\u0142 inny, oba wspania\u0142e.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/7671"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=7671"}],"version-history":[{"count":2,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/7671\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":7675,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/7671\/revisions\/7675"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=7671"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=7671"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=7671"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}