Na tegorocznym festiwalu z oczywistych powod\u00f3w znalaz\u0142o si\u0119 wyj\u0105tkowo du\u017co muzyki polskiej. W sobot\u0119 byli tylko: Moniuszko, Panufnik, Chopin.<\/p>\n
Po po\u0142udniu w Salach Redutowych TWON recital moniuszkowski da\u0142 baryton Mariusz Godlewski z pianist\u0105 Rados\u0142awem Kurkiem. Ma to mie\u0107 odbicie fonograficzne. Us\u0142yszeli\u015bmy prawie trzydzie\u015bci pie\u015bni, czyli gdzie\u015b jedn\u0105 dziesi\u0105t\u0105 dorobku kompozytora w tej dziedzinie. Po wys\u0142uchaniu tego programu mam refleksj\u0119, \u017ce nie darmo niekt\u00f3re z nich s\u0105 bardziej znane – po prostu s\u0105 najlepsze. Du\u017co w tej tw\u00f3rczo\u015bci dzie\u0142ek sentymentalnych w spos\u00f3b dla dzisiejszego s\u0142uchacza raczej niezno\u015bny. Ograniczenie \u015brodk\u00f3w jest szczeg\u00f3lnie ra\u017c\u0105ce w przypadku umuzycznionych paru Tren\u00f3w<\/em> Kochanowskiego, cho\u0107 przecie\u017c wyros\u0142y z podobnych emocji do tych, kt\u00f3re prze\u017cywa\u0142 poeta (Moniuszce zmar\u0142 synek), jednak schematyczno\u015b\u0107 i prosta harmonia gryzie si\u0119 z si\u0142\u0105 tekstu, o stylistyce nie m\u00f3wi\u0105c. Natomiast wci\u0105\u017c pyszne s\u0105 Czaty<\/em>, Kum i kuma<\/em>, Dziad i baba<\/em> – chyba cz\u0119\u015bciowo to wynika z faktu, \u017ce Moniuszko by\u0142 cz\u0142owiekiem teatru i akcja o\u017cywia\u0142a jego muzyk\u0119. Z drugiej strony kompozytor pisa\u0142 z poczucia szczeg\u00f3lnej misji umuzykalniania narodu – w ko\u0144cu s\u0105 to \u015apiewniki domowe<\/em>, do Schuberta mu daleko by\u0142o, za\u0142o\u017cenie by\u0142o takie, \u017ceby ludzie sobie to \u015bpiewali i \u017ceby im by\u0142o przy tym mi\u0142o. Tak wi\u0119c j\u0119zyk muzyczny nie m\u00f3g\u0142 by\u0107 zbyt skomplikowany. Wiadomo, \u017ce Moniuszko by\u0142 np. wielbicielem muzyki Wagnera, ale sam na takie ekstrawagancje nie m\u00f3g\u0142 sobie pozwoli\u0107, pisz\u0105c „ku pokrzepieniu serc”.<\/p>\n Mariusz Godlewski wykona\u0142 to wszystko znakomicie, owym „teatralnym” utworom przydaj\u0105c aktorskiego pazura i cz\u0119sto te\u017c poczucia humoru, a owe sentymentalne kawa\u0142ki traktuj\u0105c… by tak rzec, z godno\u015bci\u0105. Rados\u0142aw Kurek by\u0142 wra\u017cliwym partnerem, \u017cywo reaguj\u0105cym i dopasowuj\u0105cym si\u0119, ale nie zatracaj\u0105cym w\u0142asnej indywidualno\u015bci.<\/p>\n Wieczorem pierwszy koncert kameralny w Studiu im. Lutos\u0142awskiego, kt\u00f3rego g\u0142\u00f3wnymi bohaterami byli cz\u0142onkowie Apollon\u00a0Musag\u00e8te Quartett. Wraz z flecistk\u0105 w\u0119giersk\u0105 D\u00f3r\u0105 Ombodi i kontrabasist\u0105 S\u0142awomirem Rozlachem zagrali pi\u0119knie na pocz\u0105tek\u00a0Hommage \u00e0 Chopin<\/em> Andrzeja Panufnika – to utw\u00f3r, kt\u00f3ry powsta\u0142 par\u0119 lat po wojnie, ale w innej wersji: na sopran (wokaliz\u0119 bez s\u0142\u00f3w) z fortepianem. Po latach kompozytor przerobi\u0142 go na flet z orkiestr\u0105 smyczkow\u0105; muzycy zagrali dzi\u015b po prostu w pojedynczej obsadzie. Atmosfera przypomina nieco pami\u0119tn\u0105 Ko\u0142ysank\u0119<\/em> powsta\u0142\u0105 w tych samych latach – senna i uwodz\u0105ca. Utw\u00f3r ten znajdzie si\u0119 na p\u0142ycie z kwartetami Panufnika w wykonaniu tego\u017c zespo\u0142u, kt\u00f3ra ju\u017c zaraz ma si\u0119 ukaza\u0107.<\/p>\n P\u00f3\u017aniej flecistka wysz\u0142a, do\u0142\u0105czy\u0142 Kevin Kenner i zagrali razem kameraln\u0105 wersj\u0119 obu koncert\u00f3w Chopina w opracowaniu pianisty i Krzysztofa Dombka. Brzmi ona nie\u017ale, fortepian ma nie tylko rol\u0119 solow\u0105, lecz wspiera tutti swoj\u0105 si\u0142\u0105 i barw\u0105. Niestety Kenner gra\u0142 do\u015b\u0107 blado, cho\u0107 techniki i umiej\u0119tno\u015bci operowania d\u017awi\u0119kiem nie da si\u0119 mu odm\u00f3wi\u0107. Ale zdecydowanie zostawa\u0142 z ty\u0142u za pozosta\u0142ymi muzykami, kt\u00f3rzy, trzeba to powiedzie\u0107, byli naprawd\u0119 znakomit\u0105 orkiestr\u0105.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Na tegorocznym festiwalu z oczywistych powod\u00f3w znalaz\u0142o si\u0119 wyj\u0105tkowo du\u017co muzyki polskiej. W sobot\u0119 byli tylko: Moniuszko, Panufnik, Chopin.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/7676"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=7676"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/7676\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":7677,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/7676\/revisions\/7677"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=7676"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=7676"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=7676"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}