{"id":7680,"date":"2018-08-13T00:36:56","date_gmt":"2018-08-12T22:36:56","guid":{"rendered":"http:\/\/szwarcman.blog.polityka.pl\/?p=7680"},"modified":"2018-08-13T00:41:45","modified_gmt":"2018-08-12T22:41:45","slug":"niedziela-mlodych","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/2018\/08\/13\/niedziela-mlodych\/","title":{"rendered":"Niedziela m\u0142odych"},"content":{"rendered":"<p>Bohaterowie dzisiejszych koncert\u00f3w mieli oko\u0142o dwudziestki lub mniej &#8211; to bardzo od\u015bwie\u017caj\u0105ce pos\u0142ucha\u0107 czasem muzyk\u00f3w, kt\u00f3rzy dopiero si\u0119 zapowiadaj\u0105, ale ciekawie.<\/p>\n<p><!--more-->Na pocz\u0105tek 18-letni Piotr Alexewicz z Wroc\u0142awia &#8211; zim\u0105 wspomina\u0142 tu o nim <strong>Gatsby<\/strong>, po wygranym przez m\u0142odego pianist\u0119 48. Og\u00f3lnopolskiego Konkursu Chopinowskiego, kt\u00f3ra to edycja mia\u0142a miejsce tym razem w Gda\u0144sku. Da\u0142 pe\u0142ny, ale jednocz\u0119\u015bciowy recital o ambitnym programie. <em>Variations serieuses<\/em> Mendelssohna to utw\u00f3r grywany chyba nie tak cz\u0119sto, jak na to zas\u0142uguje; bardzo go lubi\u0119 od dzieci\u0144stwa, kiedy to wychowa\u0142am si\u0119 na cudownym <a href=\"https:\/\/www.youtube.com\/watch?v=kfFtN6zRBJQ\">nagraniu Horowitza<\/a>. Ta interpretacja przemawia ka\u017cd\u0105 nut\u0105, wi\u0119c niestety ma\u0142o co potrafi potem zadowoli\u0107 &#8211; ale Alexewicz zagra\u0142 to naprawd\u0119 porz\u0105dnie i solidnie. Ma\u0142y tylko akcent chopinowski w recitalu, za to pi\u0119kny i subtelny &#8211; <em>Nokturn Fis-dur<\/em>. To by\u0142y dopiero przystawki i potem nast\u0105pi\u0142o danie g\u0142\u00f3wne: <em>Sonata h-moll<\/em> Liszta. Co do pocz\u0105tku, pianista chyba odrobi\u0142 lekcj\u0119 Richtera: poczeka\u0107, a\u017c wszyscy zaczn\u0105 si\u0119 zastanawia\u0107, co si\u0119 w\u0142a\u015bciwie dzieje, i dopiero zacz\u0105\u0107 &#8211; co jest bardzo skuteczne. P\u00f3\u017aniej by\u0142o dobrze, nawet bardzo dobrze, zw\u0142aszcza je\u015bli chodzi o technik\u0119. Trudno wymaga\u0107, \u017ceby by\u0142o to od razu wykonanie genialne i porywaj\u0105ce, jak Zimermana czy cho\u0107by wrzucane tu przeze mnie ostatnio &#8211; nie\u017cyj\u0105cego ju\u017c niestety Mariana Migda\u0142a, kt\u00f3re maj\u0105 w sobie pewien pierwiastek diabelsko\u015bci. U Alexewicza diabelsko\u015bci nie by\u0142o, ale by\u0142 kawa\u0142 naprawd\u0119 porz\u0105dnej muzyki, a przecie\u017c to dopiero pocz\u0105tki jego drogi artystycznej. Natomiast bardzo ciekawy by\u0142 bis, kt\u00f3rego nikt na sali nie zna\u0142.<\/p>\n<p>Wieczorem dwa p\u00f3\u0142recitale. Pierwszy z nich wype\u0142ni\u0142a 19-letnia (sko\u0144czy 20 w grudniu) pianistka z Kanady o ukrai\u0144skich korzeniach &#8211; Anastasia Rizikov. <a href=\"https:\/\/en.wikipedia.org\/wiki\/Anastasia_Rizikov\">Not\u0119 na Wiki<\/a> ma bogat\u0105, ale chyba dawno nie uzupe\u0142nian\u0105, bo w zesz\u0142ym roku dosz\u0142a jeszcze III nagroda na presti\u017cowym Konkursie Marii Canals w Barcelonie, plus nagrody specjalne za najlepsze wykonanie utwor\u00f3w Albeniza i Mompou. Na g\u0142\u00f3wny repertuar swego warszawskiego p\u00f3\u0142recitalu wybra\u0142a jednak Chopina. I ogromnie mnie zaciekawi\u0142a. To artystka bardzo kreatywna, ma mas\u0119 pomys\u0142\u00f3w, niekt\u00f3re s\u0105 dyskusyjne, ale przykuwaj\u0105 uwag\u0119. <em>Mazurki<\/em> op. 30 by\u0142y posuwiste i energetyczne, czasem zaskakiwa\u0142y tempami i szczeg\u00f3\u0142ami. Interpretacje zupe\u0142nie nieortodoksyjne, ca\u0142kowicie w\u0142asne, takie, co to cz\u0142owiek si\u0119 zastanawia, co b\u0119dzie za chwil\u0119. To samo zreszt\u0105 tyczy si\u0119 <em>Sonaty h-moll<\/em>. Ciekawe, co by na co\u015b takiego powiedziano na konkursie, zw\u0142aszcza na nietuzinkowe ustawienie temp (np. w cz\u0119\u015bci III, kt\u00f3rej cz\u0119\u015b\u0107 \u015brodkowa by\u0142a nadspodziewanie szybka, ale za to zosta\u0142y wydobyte melodie wysokich d\u017awi\u0119k\u00f3w, kt\u00f3re zwykle gubi\u0105 si\u0119 w figuracjach); <em>Scherzo<\/em> zap\u0119dzone, tak\u017ce momenty w finale, ale ca\u0142o\u015b\u0107 robi wra\u017cenie. B\u0119d\u0119 tej dziewczynie kibicowa\u0107. Na bis muzyka hiszpa\u0144ska: <em>Intermezzo<\/em> Manuela Ponce oraz <em>Fandango<\/em> Enrique Granadosa.<\/p>\n<p>Najmniejsze wra\u017cenie z dzisiejszych wyst\u0119puj\u0105cych zrobi\u0142 na mnie wiolonczelista Haruma Sato, zwyci\u0119zca Mi\u0119dzynarodowego Konkursu im. Witolda Lutos\u0142awskiego. Mo\u017ce to dlatego, \u017ce siedzia\u0142am z ty\u0142u sali, ale d\u017awi\u0119k nie brzmia\u0142 pi\u0119knie, a w <em>Sonacie<\/em> Chopina, zw\u0142aszcza w <em>Scherzu<\/em>, by\u0142o wiele niedoci\u0105gni\u0119\u0107 intonacyjnych. Jeszcze przed nami na tym festiwalu dwa wykonania tej sonaty, wi\u0119c sobie por\u00f3wnamy. Naj\u0142adniejszy by\u0142 bis &#8211; <em>Abendlied<\/em> Schumanna.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>Bohaterowie dzisiejszych koncert\u00f3w mieli oko\u0142o dwudziestki lub mniej &#8211; to bardzo od\u015bwie\u017caj\u0105ce pos\u0142ucha\u0107 czasem muzyk\u00f3w, kt\u00f3rzy dopiero si\u0119 zapowiadaj\u0105, ale ciekawie.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/7680"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=7680"}],"version-history":[{"count":2,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/7680\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":7684,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/7680\/revisions\/7684"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=7680"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=7680"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=7680"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}