Dwa koncerty tego znakomitego zespo\u0142u zosta\u0142y zaplanowane podczas tegorocznego festiwalu ChiJE. W programie ka\u017cdego z nich znalaz\u0142y si\u0119 dzie\u0142a nietuzinkowe, rzadko grywane – jest to specjalno\u015b\u0107 tych muzyk\u00f3w.<\/p>\n
Pierwsza cz\u0119\u015b\u0107 skupiona wok\u00f3\u0142 Mozarta, ale te\u017c na sw\u00f3j spos\u00f3b wok\u00f3\u0142 Chopina. Po uwerturze do Don Giovanniego<\/em> bowiem zaprezentowano nam bowiem urocze Wariacje na temat Mozarta<\/a><\/em> Franza Danziego, r\u00f3wnie\u017c wykorzystuj\u0105ce duet\u00a0L\u00e0 ci darem la mano<\/em>, nie do\u015b\u0107 na tym – nawet w tej samej tonacji B-dur, kt\u00f3r\u0105 zastosowa\u0142 Chopin. Oczywi\u015bcie wi\u0119cej podobie\u0144stw nie ma, utw\u00f3r zosta\u0142 wydany, gdy Frycek mia\u0142 8 lat i nie wiadomo, czy zetkn\u0105\u0142 si\u0119 kiedykolwiek z nim. A ponadto instrumentem solowym jest tu nie fortepian, lecz klarnet. W tej roli wyst\u0105pi\u0142 znany nam ju\u017c z zesz\u0142ego roku uroczy Lorenzo Coppola, ucze\u0144 wielkiego Ericha Hoepricha, grywaj\u0105cy z r\u00f3\u017cnymi zespo\u0142ami instrument\u00f3w historycznych – tym razem w\u0142a\u015bnie z tym. Opr\u00f3cz wirtuozerii i pi\u0119knego, mi\u0119kkiego d\u017awi\u0119ku zaprezentowa\u0142 poczucie humoru, w pewnym momencie podchodz\u0105c do jednej ze skrzypaczek (jeszcze zabawniejszy by\u0142 efekt, gdy artystka wsta\u0142a i okaza\u0142o si\u0119, \u017ce jest wy\u017csza od niego o g\u0142ow\u0119) i skradaj\u0105c jej ca\u0142usa. Czyli „poca\u0142owa\u0142 Zerlink\u0119”, ale nie w Des-dur jak u Chopina, tylko w B-dur. Zamkni\u0119ciem mozartowskiej ramy by\u0142a wdzi\u0119czna Symfonia A-dur<\/em> KV 201.<\/p>\n Johanna Baptista Cramera zna chyba ka\u017cdy, kto uczy\u0142 si\u0119 gry na fortepianie – zwykle mia\u0142 do czynienia z jego etiudami, bardzo melodyjnymi, ciekawszymi ni\u017c te Carla Czernego. By\u0142 zaprzyja\u017aniony z Beethovenem i jego dzie\u0142a troch\u0119 go przypominaj\u0105. Wi\u0119kszo\u015b\u0107 \u017cycia sp\u0119dzi\u0142 w Londynie, gdzie dzia\u0142a\u0142 nie tylko jako pianista, ale te\u017c jako wydawca, i nie\u017ale mu si\u0119 powodzi\u0142o. Jego VIII Koncert fortepianowy d-moll<\/em><\/a> wykona\u0142 niezawodny Howard Shelley na erardzie z 1838 r., dyryguj\u0105c od fortepianu. Bardzo to trudne i wirtuozowskie dzie\u0142o, zapewne Cramer pisa\u0142 je dla samego siebie, a by\u0142 rzeczywi\u015bcie wytrawnym pianist\u0105. Wreszcie na koniec Symfonia Es-dur „Warszawska”<\/em><\/a> E.T.A. Hoffmanna. Jaka\u017c to by\u0142a „opowie\u015b\u0107 Hoffmanna”? Podobnie jak poprzednie dzie\u0142o, jakby na skraju epok, troch\u0119 z Mozarta, a nawet Haydna.<\/p>\n Poza koncertem Cramera ca\u0142o\u015bci\u0105 programu dyrygowa\u0142 Gianluca Capuano, on te\u017c poprowadzi drugi z wyst\u0119p\u00f3w\u00a0Concerto K\u00f6ln. M\u0142ody do\u015b\u0107 kapelmistrz wykonuje wiele muzyki barokowej, ale te\u017c jest coraz bardziej cenionym dyrygentem operowym w repertuarze od Monteverdiego do Rossiniego. Wygl\u0105da na bardzo skutecznego, prowadzi zesp\u00f3\u0142 z precyzj\u0105 i wdzi\u0119kiem.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Dwa koncerty tego znakomitego zespo\u0142u zosta\u0142y zaplanowane podczas tegorocznego festiwalu ChiJE. W programie ka\u017cdego z nich znalaz\u0142y si\u0119 dzie\u0142a nietuzinkowe, rzadko grywane – jest to specjalno\u015b\u0107 tych muzyk\u00f3w.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/7694"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=7694"}],"version-history":[{"count":2,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/7694\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":7696,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/7694\/revisions\/7696"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=7694"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=7694"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=7694"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}