Uff, trzy koncerty jednego wieczoru\u00a0 i to praktycznie pod rz\u0105d, z przerw\u0105 tylko na przejazd… Ale na ka\u017cdym z nich warto by\u0142o by\u0107.<\/p>\n
Kremerata Baltica, Gidon Kremer, Yulianna Avdeeva<\/strong>. Ogromnie si\u0119 ciesz\u0119, \u017ce ta pianistka trafi\u0142a w kr\u0105g Kremera od czasu p\u0142yty z muzyk\u0105 Weinberga (i ju\u017c si\u0119 ciesz\u0119 na koncert kameralny w niedziel\u0119), \u017ce ten wielki skrzypek doceni\u0142 jej osobowo\u015b\u0107 i wra\u017cliwo\u015b\u0107. Cho\u0107 w repertuarze tych muzyk\u00f3w znajduje si\u0119 bardzo r\u00f3\u017cna muzyka, r\u00f3\u017cnej jako\u015bci. Chopinowskie transkrypcje Victora Kissine’a s\u0105 do\u015b\u0107 kiczowate, zw\u0142aszcza dotyczy to Mazurka a-moll<\/em> op. 17 nr 4, kt\u00f3ry moim zdaniem nie le\u017cy daleko od dziesi\u0105tki pianofila<\/strong> spod \u015brodowego wpisu. Koncert e-moll<\/em> w wersji na orkiestr\u0119 smyczkow\u0105 te\u017c mia\u0142 dla mnie pewne braki, a i solistka jakby troch\u0119 mniej mi si\u0119 tym razem podoba\u0142a i w\u0142a\u015bciwie nawet nie wiem dlaczego – chyba wyda\u0142o mi si\u0119 to jako\u015b wykalkulowane i ch\u0142odne. Za to druga cz\u0119\u015b\u0107, ju\u017c z udzia\u0142em Kremera (w pierwszej nie pokaza\u0142 si\u0119), mia\u0142a swoj\u0105 osobn\u0105 koncepcj\u0119 i nastr\u00f3j. Chodzi o swoisty konglomerat Silvestrov meets Schubert<\/em>: Valentin Silvestrov zezwoli\u0142 zespo\u0142owi na przedzielenie swoich dawnych, napisanych dla Kremera Pi\u0119ciu utwor\u00f3w na skrzypce i fortepian<\/em> utworami Schuberta. Skrzypek zadecydowa\u0142, \u017ce na pocz\u0105tek b\u0119dzie transkrypcja Quartettsatz<\/em> (D 703), a potem dzie\u0142ka ukrai\u0144skiego kompozytora b\u0119d\u0105 si\u0119 przeplata\u0107 z poszczeg\u00f3lnymi cz\u0119\u015bciami dokonanej przez Michaela Zinmana transkrypcji Sonatiny a-moll<\/em> na skrzypce i fortepian D 385. Tak wi\u0119c Kremer by\u0142 solist\u0105 i tu, i tu, a na przemian w\u0142\u0105cza\u0142 si\u0119 zesp\u00f3\u0142 w Schubercie i pianistka w Silvestrovie. Wytworzyli w ten spos\u00f3b – zw\u0142aszcza Kremer z Avdeev\u0105 – atmosfer\u0119 przedziwnego, letargicznego snu, typow\u0105 dla muzyki tego tw\u00f3rcy, nawi\u0105zuj\u0105cej do klasycyzmu i romantyzmu, lecz rozsnuwaj\u0105cej przy tym d\u017awi\u0119ki w jakiej\u015b enigmatycznej zawieszonej przestrzeni. jakich\u015b za\u015bwiatach. Przypomnia\u0142 mi si\u0119 jego recital na festiwalu Nostalgia, po kt\u00f3rym kole\u017canka stwierdzi\u0142a, \u017ce czu\u0142a si\u0119, jakby oplata\u0142 nas paj\u0119czymi ni\u0107mi, aby\u015bmy nie mogli si\u0119 ju\u017c ruszy\u0107…<\/p>\n No, ale trzeba by\u0142o si\u0119 ruszy\u0107, \u017ceby pojecha\u0107 do Studia im. Lutos\u0142awskiego. A tu Europa Galante, Fabio Biondi i dwie mezzosopranistki: Vivica Genaux i Martina Belli<\/strong>. Na pocz\u0105tek trzy wdzi\u0119czne dzie\u0142ka Adama Jarz\u0119bskiego, a potem ju\u017c tylko Rudy Ksi\u0105dz. Nie nale\u017c\u0119 do wielbicieli Vivaldiego, nie przepadam za jego niezliczonymi powt\u00f3rzeniami i nader prostymi harmoniami (cho\u0107 to te\u017c zale\u017cy od utworu), ale musz\u0119 przyzna\u0107, \u017ce zar\u00f3wno trzy koncerty z Biondim jako solist\u0105, jak i kantata Gloria e Imeneo<\/em> zosta\u0142y wykonane znakomicie, a obie solistki by\u0142y wyj\u0105tkowo atrakcyjne ze swoimi ciep\u0142o brzmi\u0105cymi g\u0142osami; Vivica ma przy tym swoj\u0105 specyficzn\u0105 emisj\u0119, kt\u00f3r\u0105 odr\u00f3\u017cnia si\u0119 od innych. A\u017c przykro by\u0142o skraca\u0107 owacj\u0119 – a trzeba by\u0142o, bo ju\u017c byliby\u015bmy sp\u00f3\u017anieni na kolejny koncert; na szcz\u0119\u015bcie organizatorzy zreflektowali si\u0119, op\u00f3\u017anili go o p\u00f3\u0142 godziny i podstawili pod Studio autokar, \u017ceby przejecha\u0107 zn\u00f3w do TWON.<\/p>\n I w Salach Redutowych – Tomasz Konieczny i Lech Napiera\u0142a<\/strong>. A w programie rzecz ryzykowna: Winterreise<\/em> ze s\u0142owami Stanis\u0142awa Bara\u0144czaka. Pami\u0119tam, jak zaraz po wydaniu tych wierszy, kt\u00f3re s\u0105 napisane pod rytm pie\u015bni Schuberta, lecz bardzo odbiegaj\u0105 tre\u015bci\u0105 od orygina\u0142u (z wyj\u0105tkiem Lipy<\/em>), wykonywa\u0142 je Jerzy Artysz z Katarzyn\u0105 Jankowsk\u0105 (ale wydaje mi si\u0119, \u017ce nie wszystkie) i nie wyda\u0142a mi si\u0119 przekonuj\u0105<\/span>c\u0105 idea, by to \u015bpiewa\u0107, a nie po prostu czyta\u0107. By\u0142o jeszcze par\u0119 innych pr\u00f3b mniej lub bardziej powa\u017cnych, ale \u017cadna nie doczeka\u0142a si\u0119 rejestracji (Artysz nagra\u0142 kilka pie\u015bni na p\u0142yt\u0119 do\u0142\u0105czon\u0105 do nieistniej\u0105cego ju\u017c miesi\u0119cznika „Studio”). Konieczny i Napiera\u0142a nagrali ca\u0142y cykl po raz pierwszy i p\u0142yt\u0119 przes\u0142ucha\u0142am najpierw. Te\u017c cz\u0119\u015bciowo mnie to odrzuca\u0142o, ale docenia\u0142am zar\u00f3wno ekspresj\u0119 i g\u0142os \u015bpiewaka, jak i prawdziwy kunszt pianisty. Ale teraz musz\u0119 powiedzie\u0107, \u017ce na \u017cywo robi to o wiele wi\u0119ksze wra\u017cenie – Konieczny jest znakomitym aktorem (w ko\u0144cu ma te\u017c wykszta\u0142cenie aktorskie) i wk\u0142ada w t\u0119 interpretacj\u0119 ca\u0142ego siebie, tak \u017ce w tym momencie si\u0119 zapomina, \u017ce co\u015b w tej muzyce wcze\u015bniej do tekstu nie przystawa\u0142o. A nie da si\u0119 ukry\u0107, \u017ce nie przystaje wiele – jest tu wiele obraz\u00f3w brutalnie ukazuj\u0105cych trywialno\u015b\u0107 wsp\u00f3\u0142czesnego \u015bwiata. Jest zimowy krajobraz, ale te\u017c elementy u Schuberta (i Wilhelma M\u00fcllera, autora wierszy) si\u0142\u0105 rzeczy niewyst\u0119puj\u0105ce, jak telewizory, odrzutowce, samochody, sk\u0142adnica z\u0142omu… Nie m\u00f3wi\u0105c o fizykaliach, od moczu na \u015bniegu po ekskrementy wr\u00f3belka. Na pewno wielu ludziom nie jest \u0142atwo si\u0119 do tego zestawienia przekona\u0107 – widzia\u0142am, \u017ce cz\u0119\u015b\u0107 wychodzi\u0142a z sali w trakcie. Ja jednak nie mam w\u0105tpliwo\u015bci, \u017ce by\u0142o to prawdziwe wydarzenie.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Uff, trzy koncerty jednego wieczoru\u00a0 i to praktycznie pod rz\u0105d, z przerw\u0105 tylko na przejazd… Ale na ka\u017cdym z nich warto by\u0142o by\u0107.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/7713"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=7713"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/7713\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":7714,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/7713\/revisions\/7714"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=7713"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=7713"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=7713"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}