Niesamowity by\u0142 to dzie\u0144 na festiwalu, pe\u0142en odniesie\u0144, tak\u017ce pomi\u0119dzy koncertami – niekt\u00f3re z nich by\u0142y oczywi\u015bcie przypadkowe.<\/p>\n
<\/p>\n
Mo\u017cna by\u0142o ostatnio poczu\u0107 si\u0119 jak na Szalonych Dniach Muzyki (w wersji z Nantes, ale warszawskich cz\u0119\u015bciowo te\u017c), bo i Quatuor Mosa\u00efques, i Sinfonia Varsovia, i wczoraj Plamena Mangova i Alexander Kniazev – sami starzy bywalcy – a i Yulianna Avdeeva si\u0119 ni\u0105 od kilku lat sta\u0142a, wydaj\u0105c te\u017c p\u0142yty w Mirare, firmie Ren\u00e9 Martina. Nie wyst\u0119powa\u0142 chyba tam jeszcze 30-letni skrzypek Sergei Dogadin, laureat licznych konkurs\u00f3w, kt\u00f3rego mieli\u015bmy przyjemno\u015b\u0107 ju\u017c s\u0142ucha\u0107 sze\u015b\u0107 lat temu wraz z innymi zwyci\u0119zcami Konkursu im. Czajkowskiego, Daniilem Trifonovem i Narekiem Hakhnazaryanem w Koncercie potr\u00f3jnym<\/em> Beethovena na otwarciu Festiwalu Beethovenowskiego. Dogadin, typ muzycznego prymusa, kt\u00f3ry jeszcze na dodatek gra na guadagninim, wraz z Mangov\u0105 wykonali pi\u0119knie Sonat\u0119 F-dur W\u0142adys\u0142awa \u017bele\u0144skiego, kt\u00f3ra jest dzie\u0142em solidnie napisanym, przyjemnym w s\u0142uchaniu, cho\u0107 natychmiast si\u0119 go zapomina. Sonata wiolonczelowa<\/em> Chopina w wykonaniu Mangovej z Kniazevem by\u0142a ju\u017c chyba naddynamiczna; Kniazev lubi gra\u0107 z pasj\u0105, ale niestety zbyt cz\u0119sto odbija si\u0119 to na jako\u015bci d\u017awi\u0119ku. Zupe\u0142nie inaczej zabrzmia\u0142 w kameralnej wersji XV Symfonii<\/em> Szostakowicza (ca\u0142a tr\u00f3jka plus troje perkusist\u00f3w) – bo i muzyka \u0142agodniejsza. Nie zgodzi\u0142abym si\u0119 z zacytowanymi w om\u00f3wieniu w programie s\u0142owami Kazimierza Korda, \u017ce to „muzyka spopiela\u0142a, wypalona” – s\u0142ysz\u0119 w niej zupe\u0142nie inne klimaty, wpleciony w I cz\u0119\u015b\u0107 powt\u00f3rzony kilkakrotnie cytat z uwertury do Wilhelma Tella<\/em> Rossiniego ma nawet w sobie przymru\u017cenie oka; inna rol\u0119 spe\u0142nia cytat z Wagnera w finale, ze\u015blizguj\u0105cy si\u0119 w muzyk\u0119 zupe\u0142nie w tym kontek\u015bcie niespodziewan\u0105, szostakowiczowsk\u0105, ale w wersji pogodniejszej.<\/p>\n Wieczorem w Sali Moniuszki TWON kolejna ju\u017c ods\u0142ona obchodzonego przez ca\u0142y rok jubileuszu p\u00f3\u0142wiecza Orkiestry Kameralnej Polskiego Radia Amadeus. Koncert, by tak rzec, rozrywkowy. Mi\u0142a i lekka Suita G-dur<\/em> na orkiestr\u0119 smyczkow\u0105 Paderewskiego – mog\u0142aby by\u0107 takim hitem polskich zespo\u0142\u00f3w smyczkowych jak Serenada<\/em> Kar\u0142owicza. Koncert wiolonczelowy C-dur<\/em> Haydna mia\u0142 „solist\u0119 kolektywnego”: pierwsz\u0105 cz\u0119\u015b\u0107 wykona\u0142 laureat III nagrody Konkursu im. Lutos\u0142awskiego, Chi\u0144czyk Yibai Chen, drug\u0105 – laureat II nagrody Japo\u0144czyk Michiaki Ueno, trzeci\u0105 – zwyci\u0119zca, jego rodak Haruma Sato. Potwierdzi\u0142y mi si\u0119 wra\u017cenia z fina\u0142\u00f3w<\/a> – zupe\u0142nie nie wiem, czemu to Sato wygra\u0142, ale c\u00f3\u017c, sta\u0142o si\u0119. W ka\u017cdym razie atmosfera by\u0142a kole\u017ce\u0144ska, ale soli\u015bci nie przygotowali wsp\u00f3lnego bisu. W drugiej cz\u0119\u015bci Makoto Ozone zn\u00f3w, jak kiedy\u015b, nadgryza\u0142 Mozarta improwizacjami p\u00f3\u0142jazzowymi – tym razem pad\u0142o na Koncert Es-dur<\/em> KV 271 – a na bis zagra\u0142 Ko\u0142ysank\u0119<\/em> Komedy, dedykuj\u0105c j\u0105 pami\u0119ci Tomasza Sta\u0144ki, z kt\u00f3rym zdarzy\u0142o mu si\u0119 koncertowa\u0107 na Chopiejach. (Tak sobie pomy\u015bla\u0142am – Komeda Sta\u0144k\u0119 jeszcze po \u015bmierci prze\u015bladuje, tr\u0119bacz chcia\u0142 si\u0119 ju\u017c od tej legendy odczepi\u0107, a ju\u017c nie mo\u017ce…) Na koniec Agnieszk\u0119 Duczmal zast\u0105pi\u0142a za pulpitem dyrygenckim c\u00f3rka, Anna Duczmal-Mr\u00f3z, i poprowadzi\u0142a Sinfoniett\u0119<\/em> Kazimierza Serockiego (dzie\u0142ko pomi\u0119dzy neoklasycyzmem a serializmem) oraz bis – co? Ko\u0144cowy fragment z uwertury do Wilhelma Tella<\/em>…<\/p>\n Wreszcie, o 22. na scenie, jedno najwi\u0119kszych wydarze\u0144 festiwalowych: wyst\u0119p Gidona Kremera, Giedr\u0117 Dirvanauskait\u0117 i Yulianny Avdeevej. Tu dopiero da si\u0119 przy\u0142o\u017cy\u0107 okre\u015blenie „muzyka spopiela\u0142a, wypalona” – do utwor\u00f3w Weinberga, kt\u00f3re przy tym jednak s\u0105 niezwykle intensywne, sprawiaj\u0105, \u017ce cz\u0142owiek zatrzymuje si\u0119 w bolesnej refleksji. I to dotyczy zar\u00f3wno niesamowitej VI Sonaty na skrzypce i fortepian<\/em> z 1982 r. (swoj\u0105 drog\u0105 opis w programie do tego stopnia mi nie pasowa\u0142, \u017ce przez chwil\u0119 zastanawia\u0142am si\u0119, czy Kremer z Avdeev\u0105 zagrali ca\u0142y utw\u00f3r, ale w istocie nic tam nie by\u0142o do dodania, wszystko zosta\u0142o powiedziane), jak du\u017co wcze\u015bniejszego Tria fortepianowego<\/em> z 1945 r. Coraz rzadziej ju\u017c nasuwaj\u0105 si\u0119 skojarzenia Weinberga z Szostakowiczem – to jest jednak bardzo osobna muzyka. A i Szostakowicz w\u0142\u0105czony do tego programu by\u0142 zupe\u0142nie nietypowy: Avdeeva powt\u00f3rzy\u0142a ow\u0105 m\u0142odzie\u0144cz\u0105 Sonat\u0119 fortepianow\u0105<\/em>, kt\u00f3r\u0105 gra\u0142a ju\u017c w Warszawie dwa lata temu<\/a>. By\u0142a wspania\u0142a, ale zamordowa\u0142abym raptusa, kt\u00f3ry wrzasn\u0105\u0142 „Brawo!” ju\u017c na ostatnim biegniku. Cho\u0107 mia\u0142 racj\u0119. W \u015brodku jeszcze moment wytchnienia: Trio g-moll<\/em> Chopina, dzie\u0142o m\u0142odzie\u0144cze, jeszcze troch\u0119 beethovenowskie (zw\u0142aszcza w wolnej cz\u0119\u015bci, gdzie przez chwil\u0119 pojawia si\u0119 atmosfera jak z Geistertrio<\/em>). Stojak by\u0142 obowi\u0105zkowy, a potem trudno by\u0142o rozej\u015b\u0107 si\u0119 do dom\u00f3w, jak zawsze po wybitnym koncercie.<\/span><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Niesamowity by\u0142 to dzie\u0144 na festiwalu, pe\u0142en odniesie\u0144, tak\u017ce pomi\u0119dzy koncertami – niekt\u00f3re z nich by\u0142y oczywi\u015bcie przypadkowe.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/7719"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=7719"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/7719\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":7720,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/7719\/revisions\/7720"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=7719"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=7719"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=7719"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}