Od pocz\u0105tku tego festiwalu wci\u0105\u017c czeka\u0142am na dzie\u0142o, kt\u00f3re by mnie naprawd\u0119 poruszy\u0142o, tak\u017ce poziomem muzycznym. Liczy\u0142am w tej materii na Agat\u0119 Zubel i si\u0119 nie zawiod\u0142am.<\/p>\n
Bildbeschreibung<\/em>, kt\u00f3ry ma podtytu\u0142 „forma operowa”, obejrzeli\u015bmy w Studiu ATM w formie koncertowej; jedynymi elementami teatralizuj\u0105cymi by\u0142o przestrzenne rozstawienie muzyk\u00f3w oraz gra \u015bwiate\u0142. Nie wiem, jak to b\u0119dzie wykonywane w przysz\u0142o\u015bci, ale wydaje mi si\u0119, \u017ce w\u0142a\u015bciwie nic ju\u017c wi\u0119cej nie jest potrzebne. Wi\u0119cej, chyba zepsu\u0142oby spraw\u0119. Bo tekst Heinera\u00a0M\u00fcllera, zainspirowany przez obraz bu\u0142garskiej studentki Emilii Kolewej, cho\u0107 by\u0142 wielokrotnie wystawiany na scenie, dotyczy przede wszystkim wyobra\u017ani.<\/p>\n To jedno zdanie, kt\u00f3re w oryginale zajmuje osiem stron. W wersji Agaty Zubel trwa to dwie godziny bez kwadransa. W og\u00f3le tego czasu si\u0119 nie zauwa\u017ca. Napi\u0119cie budowane jest konsekwentnie i stopniowo a\u017c do kulminacji, wtedy jest jeszcze kilka zwrot\u00f3w, a zako\u0144czenie wywraca wszystko na nice. Pocz\u0105tkowo niewinne elementy obrazu ods\u0142aniaj\u0105 jak\u0105\u015b tajemnic\u0119, przywo\u0142uj\u0105 groz\u0119, okrucie\u0144stwo. Ludzie pojawiaj\u0105 si\u0119 dopiero po d\u0142u\u017cszym czasie, najpierw kobieta, p\u00f3\u017aniej m\u0119\u017cczyzna. Co mi\u0119dzy nimi si\u0119 dzieje, co si\u0119 sta\u0142o? A mo\u017ce wcale si\u0119 nie sta\u0142o?<\/p>\n Zesp\u00f3\u0142 – Klangforum Wien, dla kt\u00f3rego dzie\u0142o zosta\u0142o napisane – siedzia\u0142 w wi\u0119kszo\u015bci normalnie z przodu, ale ponadto publiczno\u015b\u0107 by\u0142a otoczona przez osiem podest\u00f3w, na kt\u00f3rych siedzieli soli\u015bci graj\u0105cy na klarnetach i fletach basowych i kontrabasowych, saksofonie, tr\u0105bce (z dwoma roztr\u0105bami), wiolonczeli, kontrabasie i samplerze. Ka\u017cdy z nich po kolei mia\u0142 wirtuozowskie solo, nie tylko graj\u0105c, ale pomi\u0119dzy d\u017awi\u0119kami czytaj\u0105c poszczeg\u00f3lne s\u0142owa tekstu, czasem podzielone te\u017c na sylaby. S\u0142owa by\u0142y te\u017c „wgadywane” w instrumenty (d\u0119te) jako rodzaj artykulacji. W momencie, gdy w tre\u015bci pojawili si\u0119 ludzie, do akcji wkroczy\u0142 zesp\u00f3\u0142 i \u015bpiewacy – kompozytorka oraz baryton Frank\u00a0W\u00f6rner. I wtedy napi\u0119cie zosta\u0142o nagle pchni\u0119te do przodu, rozkr\u0119cane coraz bardziej.<\/p>\n Nie ma co wi\u0119cej opisywa\u0107, to trzeba by\u0142o us\u0142ysze\u0107, by\u0107 w tym. W sobot\u0119 us\u0142yszy to publiczno\u015b\u0107 w Konzerthaus w Wiedniu. A w pi\u0105tkowy wiecz\u00f3r w Studiu im. Lutos\u0142awskiego jeszcze jedno spotkanie z tw\u00f3rczo\u015bci\u0105 Agaty Zubel: Koncert skrzypcowy<\/em> w wykonaniu Katarzyny Dudy i European Workshop for Contemporary Music.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Od pocz\u0105tku tego festiwalu wci\u0105\u017c czeka\u0142am na dzie\u0142o, kt\u00f3re by mnie naprawd\u0119 poruszy\u0142o, tak\u017ce poziomem muzycznym. Liczy\u0142am w tej materii na Agat\u0119 Zubel i si\u0119 nie zawiod\u0142am.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/7874"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=7874"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/7874\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":7875,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/7874\/revisions\/7875"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=7874"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=7874"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=7874"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}