Orkiestra instrument\u00f3w barokowych. Powsta\u0142a przy Polskiej Operze Kr\u00f3lewskiej, nazywa si\u0119 Capella Regia Polona i w\u0142a\u015bnie mia\u0142a sw\u00f3j inauguracyjny koncert w Bazylice \u015bw. Krzy\u017ca.<\/p>\n
W\u0142a\u015bciwie od pocz\u0105tku istnienia tej instytucji by\u0142o oczywiste, \u017ce taki zesp\u00f3\u0142 powinien powsta\u0107, zwa\u017cywszy repertuar, kt\u00f3ry ma by\u0107 wykonywany, i miejsce, czyli Teatr Kr\u00f3lewski w \u0141azienkach. W ko\u015bciele nie brzmia\u0142o to zapewne najlepiej, zw\u0142aszcza dla publiczno\u015bci siedz\u0105cej z ty\u0142u. Taka uroda tego typu wn\u0119trz. Ja usiad\u0142am w \u00f3smym rz\u0119dzie, wi\u0119c jeszcze to i owo s\u0142ysza\u0142am.<\/p>\n
By\u0142 to do\u015b\u0107 swobodnie potraktowany Mesjasz<\/em> Haendla – swobodnie, je\u015bli chodzi o wykorzystanie tre\u015bci. Mianowicie, zosta\u0142 do\u015b\u0107 porz\u0105dnie skr\u00f3cony, do mniej wi\u0119cej godziny, co jest jak na oratorium haendlowskie rozmiarem do\u015b\u0107 symbolicznym. Ryszard Peryt, kt\u00f3ry by\u0142 tego inicjatorem i re\u017cyserem, wyg\u0142osi\u0142 na pocz\u0105tku ma\u0142y wst\u0119p opisuj\u0105cy histori\u0119 pomys\u0142u. Ot\u00f3\u017c przed 2005 r. by\u0142a mowa o tym, \u017ce Jan Pawe\u0142 II mia\u0142by przyjecha\u0107 z kolejn\u0105 pielgrzymk\u0105 do ojczyzny. Re\u017cyser zosta\u0142 wi\u0119c poproszony o przygotowanie widowiska na jego cze\u015b\u0107 (i mia\u0142 to by\u0107 w\u0142a\u015bnie Mesjasz<\/em>), ale skr\u00f3conego do p\u00f3\u0142torej godziny ze wzgl\u0119du na stan zdrowia papie\u017ca. Jak wiadomo, JP2 zamiast owej podr\u00f3\u017cy „uda\u0142 si\u0119 tego roku w inn\u0105 pielgrzymk\u0119”, jak to uj\u0105\u0142 Peryt, i na tym si\u0119 sko\u0144czy\u0142o. Teraz na rocznic\u0119 jego wyboru mo\u017cna by\u0142o do pomys\u0142u wr\u00f3ci\u0107, ale oczywi\u015bcie z innym podtekstem i opraw\u0105. Centralnym punktem wi\u0119c by\u0142 wielki ekran przed o\u0142tarzem, na kt\u00f3rym by\u0142y wy\u015bwietlane rozmaite obrazy: najpierw zburzonej po wojnie Warszawy, konkretnie tego w\u0142a\u015bnie ko\u015bcio\u0142a, potem m\u0142odo\u015bci i prywatno\u015bci Karola Wojty\u0142y, wreszcie scen z pontyfikatu i na koniec z pogrzebu. St\u0105d podtytu\u0142 – Tryptyk papieski „Totus tuus”<\/em>. W nawi\u0105zaniu zreszt\u0105 do budowy samego oratorium, kt\u00f3rego pierwsza cz\u0119\u015b\u0107 m\u00f3wi o narodzinach Chrystusa, druga – o \u015bmierci na krzy\u017cu, trzecia – o zmartwychwstaniu.<\/p>\n Ch\u00f3r Polskiej Opery Kr\u00f3lewskiej by\u0142 ubrany w czarne mnisie stroje z kapturami, natomiast czw\u00f3rka solist\u00f3w zosta\u0142a odziana w strojne ornaty – tak\u017ce panie. Jak zwykle zab\u0142ysn\u0119\u0142a Marta Boberska, ale Anna Radziejewska, Sylwester Smulczy\u0144ski i zw\u0142aszcza Andrzej Klimczak byli chyba dzi\u015b w gorszej formie. Orkiestra, prowadzona (jak i ca\u0142o\u015b\u0107 w og\u00f3le) od klawesynu przez Krzysztofa Garstk\u0119, sprawia pozytywne wra\u017cenie, zw\u0142aszcza smyczki – d\u0119te troch\u0119 pl\u0105ta\u0142y si\u0119 w zeznaniach. Tempa zreszt\u0105 by\u0142y dosy\u0107 szybkie – chyba nawet zbyt szybkie jak na to wn\u0119trze. W smyczkach widoczne s\u0105 osoby graj\u0105ce w innych zespo\u0142ach, w tym dawni cz\u0142onkowie MACV. Ale wida\u0107 te\u017c ju\u017c wej\u015bcie kolejnych rocznik\u00f3w. Konkurencja ro\u015bnie, instytucjonalnie jest niedostatek, wi\u0119c trzeba si\u0119 cieszy\u0107, \u017ce co\u015b nowego powstaje. W sobot\u0119 o 19. na Zamku Kr\u00f3lewskim Capella Regia Polona wyst\u0105pi na Zamku Kr\u00f3lewskim<\/a>. Ja tym razem nie dotr\u0119, bo ju\u017c obieca\u0142am, \u017ce p\u00f3jd\u0119 na inny koncert.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Orkiestra instrument\u00f3w barokowych. Powsta\u0142a przy Polskiej Operze Kr\u00f3lewskiej, nazywa si\u0119 Capella Regia Polona i w\u0142a\u015bnie mia\u0142a sw\u00f3j inauguracyjny koncert w Bazylice \u015bw. Krzy\u017ca.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/7937"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=7937"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/7937\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":7938,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/7937\/revisions\/7938"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=7937"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=7937"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=7937"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}