
{"id":7963,"date":"2018-11-03T01:32:43","date_gmt":"2018-11-03T00:32:43","guid":{"rendered":"http:\/\/szwarcman.blog.polityka.pl\/?p=7963"},"modified":"2018-11-03T11:14:45","modified_gmt":"2018-11-03T10:14:45","slug":"punkt-13","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/2018\/11\/03\/punkt-13\/","title":{"rendered":"Punkt 13"},"content":{"rendered":"<p>Ten utw\u00f3r zosta\u0142 zam\u00f3wiony jeszcze przez poprzedniego dyrektora Instytutu Adama Mickiewicza Paw\u0142a Potoroczyna. W\u0142a\u015bnie BBC Symphony Orchestra pod batut\u0105 Micha\u0142a Nesterowicza dokona\u0142a w Barbican Hall prawykonania <em>Fourteen Points: Woodrow Wilson Overtur<\/em>e Paw\u0142a Szyma\u0144skiego.<\/p>\n<p><!--more-->To kolejna udana akcja w ramach programu POLSKA 100, dzi\u0119ki kt\u00f3rej mo\u017cna by\u0142o s\u0142ucha\u0107 tego w ca\u0142o\u015bci w\u0142a\u015bciwie polskiego koncertu (wliczaj\u0105c tak\u017ce <em>Poloni\u0119<\/em> Elgara, kt\u00f3ra zawiera kilka nader dobrze znanych polskich motyw\u00f3w) nie tylko na sali, ale te\u017c w programie BBC Radio 3, a zgodnie z tym, co napisano w programie, nagranie b\u0119dzie za 29 dni dost\u0119pne <a href=\"https:\/\/www.bbc.co.uk\/programmes\/m0000z05\">na stronie<\/a> tego programu.<\/p>\n<p>Jak\u017ce przyjemnie by\u0142o wys\u0142ucha\u0107 tego programu w wykonaniu tak dobrej orkiestry &#8211; bo \u017ce Elgar, to naturalne, ale te\u017c reszta programu brzmia\u0142a znakomicie. Trzeba powiedzie\u0107, \u017ce poza paroma momentami, gdzie si\u0119 cokolwiek rozjecha\u0142o, Micha\u0142 Nesterowicz radzi\u0142 sobie \u015bwietnie. Dawno go nie widzia\u0142am; po przewijaniu si\u0119 przez bardzo r\u00f3\u017cne, niekoniecznie typowe miejsca (np. prowadzi\u0142 orkiestr\u0119 na Teneryfie) zwi\u0105zany jest jako pierwszy go\u015bcinny dyrygent z orkiestr\u0105 w Bazylei. Po P<em>olonii<\/em> by\u0142 <em>Koncert fortepianowy<\/em> Paderewskiego z solistk\u0105 Janin\u0105 Fialkowsk\u0105, osob\u0105 zas\u0142u\u017con\u0105 i pianistk\u0105 charaktern\u0105, co by\u0142o s\u0142ycha\u0107 nawet je\u015bli nie we wszystkie klawisze trafia\u0142a.<\/p>\n<p>No i po przerwie danie g\u0142\u00f3wne. Sam pomys\u0142 tak\u017ce wyszed\u0142 ze strony Potoroczyna: by odnie\u015b\u0107 si\u0119 do znanej <a href=\"https:\/\/www.britannica.com\/event\/Fourteen-Points\">deklaracji Woodrow Wilsona<\/a>; nawiasem m\u00f3wi\u0105c dobrze jest pami\u0119ta\u0107, \u017ce nie tylko o Polsk\u0119 chodzi\u0142o. A Polski dotyczy 13 punkt z 14. Feralny? Zaskoczeniem by\u0142a forma tego utworu. Nie ma tu zabaw &#8222;surkonwencjonalnych&#8221;, za to jest forma, kt\u00f3ra nieodparcie skojarzy\u0142a mi si\u0119 z <a href=\"https:\/\/www.youtube.com\/watch?v=MS15N1imxnc\"><em>Przezroczami<\/em> <\/a>Lutos\u0142awskiego, w kt\u00f3rych kr\u00f3tkie, ostre interwencje perkusyjne oddzielaj\u0105 od siebie kolejne minikrajobrazy d\u017awi\u0119kowe. <em>Przezrocza<\/em> s\u0105 kr\u00f3ciutkie, utw\u00f3r Szyma\u0144skiego d\u0142u\u017cszy i rol\u0119 owych interwencji spe\u0142nia instrument zwany <em>frusta<\/em> (bat) &#8211; kolejne uderzenia maj\u0105 odpowiada\u0107 kolejnym punktom Wilsona. Kompozytor napisa\u0142 w programie &#8211; t\u0142umacz\u0105c swobodnie &#8211; \u017ce to nie znaczy, \u017ce s\u0142uchacz ma jako\u015b przypasowywa\u0107 te obrazki do tych punkt\u00f3w, a wolno\u015b\u0107 w interpretacji muzyki nie jest ograniczana \u017cadnym prawem (w ka\u017cdym razie w Europie), wi\u0119c ka\u017cdy niech s\u0142ucha i interpretuje jak chce na swoje w\u0142asne ryzyko. No i faktycznie nie ma co kojarzy\u0107 jednego z drugim; obrazki spokojniejsze przeplataj\u0105 si\u0119 z bardziej o\u017cywionymi, a nawet bojowymi. Tylko ten 13 punkt&#8230; Jakby sprawi\u0142 zaw\u00f3d, a w \u015brodku tego odcinka przez chwil\u0119 s\u0142ycha\u0107 motyw piosenki znanej nam od dziecka jako <em>Stary nied\u017awied\u017a mocno \u015bpi<\/em>. Nie powinno to jednak budzi\u0107 zdziwienia, bo t\u0119 sam\u0105 melodi\u0119 ma piosenka ko\u0144cz\u0105ca <em>Wesele<\/em> Wyspia\u0144skiego&#8230;<\/p>\n<p>Dobrze, \u017ce po tym troch\u0119 lutos\u0142awskopodobnym utworze zabrzmia\u0142 i owszem, Lutos\u0142awski, ale z lat 40. &#8211; <em>I Symfonia<\/em>. Ta, po wys\u0142uchaniu kt\u00f3rej pono\u0107 W\u0142odzimierz Sokorski by\u0142 uprzejmy si\u0119 wyrazi\u0107, \u017ce takiego kompozytora nale\u017ca\u0142oby wrzuci\u0107 pod tramwaj. Zdecydowanie wykonuje si\u0119 j\u0105 rzadziej ni\u017c np. <em>Koncert na orkiestr\u0119<\/em> i w\u0142a\u015bnie si\u0119 zastanawia\u0142am, dlaczego &#8211; pewnie jest po prostu mniej efektowna i nie ma tak chwytliwych temat\u00f3w. Ale ma klas\u0119 i by\u0142a dobrym akcentem na koniec koncertu.<\/p>\n<p>PS. Kompozytor by\u0142 r\u00f3wnie\u017c dzi\u015b ubrany w bluz\u0119 z wiadomym napisem, a po koncercie gratulowano mu nie tylko utworu, ale r\u00f3wnie\u017c ubrania \ud83d\ude42<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>Ten utw\u00f3r zosta\u0142 zam\u00f3wiony jeszcze przez poprzedniego dyrektora Instytutu Adama Mickiewicza Paw\u0142a Potoroczyna. W\u0142a\u015bnie BBC Symphony Orchestra pod batut\u0105 Micha\u0142a Nesterowicza dokona\u0142a w Barbican Hall prawykonania Fourteen Points: Woodrow Wilson Overture Paw\u0142a Szyma\u0144skiego.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/7963"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=7963"}],"version-history":[{"count":6,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/7963\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":7970,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/7963\/revisions\/7970"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=7963"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=7963"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=7963"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}