{"id":7971,"date":"2018-11-04T13:31:48","date_gmt":"2018-11-04T12:31:48","guid":{"rendered":"http:\/\/szwarcman.blog.polityka.pl\/?p=7971"},"modified":"2018-11-04T13:31:48","modified_gmt":"2018-11-04T12:31:48","slug":"frida-piekna-w-chorobie","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/2018\/11\/04\/frida-piekna-w-chorobie\/","title":{"rendered":"Frida pi\u0119kna w chorobie"},"content":{"rendered":"

Wystawa w Victoria&Albert Museum Frida Kahlo: Making Her Self Up<\/em> trwa jeszcze dwa tygodnie i jest ju\u017c wyprzedana, ale chcia\u0142am przynajmniej si\u0119 podzieli\u0107 wra\u017ceniami.<\/p>\n

Je\u015bliby kto\u015b jednak w tym czasie znalaz\u0142 si\u0119 jeszcze w Londynie, mo\u017ce pr\u00f3bowa\u0107 z samego rana, jak pisz\u0105 na stronie. Ja wesz\u0142am na legitymacj\u0119 dziennikarsk\u0105 bez problemu, ale rzeczywi\u015bcie t\u0142ok by\u0142 okrutny. Chyba tylko na jubileuszowej wystawie Boscha mi si\u0119 zdarzy\u0142o sta\u0107 w kolejce do ka\u017cdego eksponatu. Bo te\u017c to wystawa wyj\u0105tkowa – wi\u0119kszo\u015b\u0107 eksponat\u00f3w pokazywana jest po raz pierwszy poza Meksykiem. Ot\u00f3\u017c w Casa Azul, czyli domu Fridy, w kt\u00f3rym mieszka\u0142a przez ca\u0142e swoje \u017cycie, najpierw z rodzicami i rodze\u0144stwem, potem z m\u0119\u017cem Diego River\u0105, trzy lata po \u015bmierci Fridy w 1954 r., gdy zmar\u0142 r\u00f3wnie\u017c on, zosta\u0142o ustanowione muzeum jej imienia, ale wiele najbardziej osobistych rzeczy i dokument\u00f3w Fridy zosta\u0142o zebranych w jednej z \u0142azienek i zamkni\u0119tych na 50 lat – taka by\u0142a wola Diego. Otwarto j\u0105 wi\u0119c 14 lat temu i powoli, z pieczo\u0142owito\u015bci\u0105 odkrywano kolejne rzeczy. Jak to si\u0119 odby\u0142o, mo\u017cna przeczyta\u0107 tutaj<\/a>, jak r\u00f3wnie\u017c – jak to zmieni\u0142o spojrzenie na Frid\u0119, cho\u0107 wydawa\u0142oby si\u0119 wszystko o niej wiedzieli\u015bmy.<\/p>\n

Tytu\u0142 wystawy, bardzo adekwatny, m\u00f3wi o autokreacji – Frida sama kreowa\u0142a si\u0119 na dzie\u0142o sztuki. Jest na wystawie mn\u00f3stwo fotografii<\/a>, kt\u00f3re robili jej ojciec (uznany fotograf z zawodu) i przyjaciele, a kt\u00f3re s\u0105 w\u0142a\u015bciwie ich wsp\u00f3lnymi dzie\u0142ami – Frida starannie komponowa\u0142a sw\u00f3j wygl\u0105d, ubrania, bi\u017cuteri\u0119, ozdoby i kwiaty, kolory (tak\u017ce przy czarnobia\u0142ej fotografii).\u00a0 Troch\u0119 ich widzieli\u015bmy w Poznaniu, g\u0142\u00f3wnie autorstwa Nickolasa Muraya, fotografika ameryka\u0144skiego o korzeniach \u017cydowsko-w\u0119gierskich (z kt\u00f3rym romansowa\u0142a przez kilka lat) – s\u0105 to w\u0142a\u015bnie zdj\u0119cia barwne<\/a>, oddaj\u0105ce w pe\u0142ni zar\u00f3wno jej urod\u0119, jak stylowo\u015b\u0107. Frida piel\u0119gnowa\u0142a w sobie dziedzictwo meksyka\u0144skie po matce, cho\u0107 jednocze\u015bnie fascynowa\u0142a j\u0105 wielokulturowo\u015b\u0107, z kt\u00f3rej sama si\u0119 wywodzi\u0142a – jeszcze j\u0105 powi\u0119ksza\u0142a opowiadaj\u0105c, \u017ce jej ojciec, Niemiec z pochodzenia, r\u00f3wnie\u017c mia\u0142 korzenie \u017cydowsko-w\u0119gierskie (co pono\u0107 nie by\u0142o prawd\u0105), a matka – hiszpa\u0144sko-india\u0144skie. Bardzo lubi\u0142a ubiera\u0107 si\u0119 w tradycyjne stroje meksyka\u0144skie<\/a>, szczeg\u00f3lnie wa\u017cnymi elementami by\u0142y huipil<\/em> (tunika z prostok\u0105tu) i rebozo<\/em> (szal z fr\u0119dzlami). Ale i inne ciuszki s\u0105 w jej garderobie, europejskie czy japo\u0144skie – kocha\u0142a wzory, kolory, kwiaty. Sama te\u017c robi\u0142a naszyjniki z kamieni na wz\u00f3r prekolumbijskich, nosi\u0142a te\u017c innego rodzaju naszyjniki, pier\u015bcienie, kolczyki – wszystkie ulubione kobiece akcesoria. Tak by\u0142o to dla niej wa\u017cne, \u017ce gdy musia\u0142a nosi\u0107 gorsety, sama r\u00f3wnie\u017c je malowa\u0142a, \u017ceby by\u0142y pi\u0119kniejsze (jedno nas tylko mo\u017ce na nich razi\u0107 – emblemat sierpu i m\u0142ota, Frida by\u0142a sympatyczk\u0105 komunizmu, o kt\u00f3rym, jak si\u0119 zdaje, niewiele w gruncie rzeczy wiedzia\u0142a), a gdy gangrena sprawi\u0142a, \u017ce trzeba by\u0142o uci\u0105\u0107 jej praw\u0105 nog\u0119, zrobiono jej protez\u0119 z pi\u0119knym czerwonym butem haftowanym w zielone wzorki – i drugim butem na drug\u0105 nog\u0119.<\/p>\n

Los, jak wiadomo Fridy nie oszcz\u0119dza\u0142 – polio, kr\u00f3tsza noga, koszmarny wypadek we wczesnej m\u0142odo\u015bci. Z czasem w\u00f3zek, a potem ju\u017c tylko \u0142\u00f3\u017cko. Wiele jej osobistych przedmiot\u00f3w, w\u0142a\u015bnie jak owe rzeczone gorsety i protezy, a tak\u017ce kosmetyki i inne akcesoria, zosta\u0142a na wystawie umieszczona w du\u017cych gablotach w kszta\u0142cie owego \u0142o\u017ca z baldachimem, znanego tak\u017ce z fotografii. Ta sala robi niesamowite, przygn\u0119biaj\u0105ce wra\u017cenie, ale w ostatniej sali s\u0105 w\u0142a\u015bnie wystawione jej stroje ciesz\u0105ce oko wspania\u0142ymi barwami, dzi\u0119ki kt\u00f3rym wyjdziemy z wystawy w lepszym nastroju.<\/p>\n

Do dziedzictwa meksyka\u0144skiego wracaj\u0105c, jest na wystawie kilka obraz\u00f3w wotywnych (retablos<\/em>), malowanych na pami\u0105tk\u0119 cudownych ocale\u0144 z choroby czy wypadku, kt\u00f3re Frida zbiera\u0142a i z kt\u00f3rych sama czerpa\u0142a inspiracj\u0119<\/a> – kiedy si\u0119 je obejrzy, mo\u017cna to wyra\u017aniej zobaczy\u0107. Niekt\u00f3rzy nazywali Frid\u0119 surrealistk\u0105, ale bli\u017csza by\u0142a raczej poetyki malarstwa naiwnego ni\u017c surrealizmu.<\/p>\n

Tutaj jeszcze ma\u0142y rzut oka<\/a> na wystaw\u0119.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Wystawa w Victoria&Albert Museum Frida Kahlo: Making Her Self Up trwa jeszcze dwa tygodnie i jest ju\u017c wyprzedana, ale chcia\u0142am przynajmniej si\u0119 podzieli\u0107 wra\u017ceniami.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/7971"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=7971"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/7971\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":7972,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/7971\/revisions\/7972"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=7971"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=7971"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=7971"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}