No i posz\u0142am na ten koncert, na kt\u00f3ry najbardziej chcia\u0142am p\u00f3j\u015b\u0107 – na jubileusz 40-lecia dzia\u0142alno\u015bci artystycznej W\u0142adys\u0142awa K\u0142osiewicza. W kameralnym, nieznanym mi dot\u0105d miejscu, jakim jest sala Instytutu Historii PAN na Rynku Starego Miasta.<\/p>\n
Mie\u015bci ona ze sto os\u00f3b, wysoka jest na dwa pi\u0119tra, wi\u0119c ewentualnie na galeryjce te\u017c mo\u017cna siedzie\u0107, na recital klawesynowy znakomita. To odkrycie ostatnich dni, bo koncert mia\u0142 si\u0119 odby\u0107 gdzie indziej. Ale teraz ju\u017c wiadomo, \u017ce jest takie fajne wn\u0119trze do ewentualnego kameralnego wykorzystania.<\/p>\n
Program dobrany przez jubilata by\u0142 istn\u0105 list\u0105 przeboj\u00f3w. Wprowadzi\u0142 nas w nastr\u00f3j Pavan\u0105<\/em> Louisa Couperina, przenosz\u0105c\u0105 s\u0142uchacza w swej melancholii poza czas, w jak\u0105\u015b niesamowit\u0105 powoln\u0105 w\u0119dr\u00f3wk\u0119, kt\u00f3ra nie chce si\u0119 sko\u0144czy\u0107 i my te\u017c nie chcemy. Potem trzy utwory Frobergera, kt\u00f3rego K\u0142osiewicz jest jednym z najwspanialszych wykonawc\u00f3w. Oczywi\u015bcie\u00a0Plainte faite \u00e0 Londres pour passer la m\u00e9lancolie<\/em>, potem Toccata X<\/em> i Lamentation<\/em> na \u015bmier\u0107 cesarza Ferdynanda III – wszystko grane tak (powt\u00f3rz\u0119 si\u0119 zapewne, bo zwykle tak m\u00f3wi\u0119 o tym arty\u015bcie), jakby by\u0142o improwizowane w danej chwili, a przy tym ka\u017cda nuta g\u0142\u0119boko prze\u017cyta i postawiona na swoim miejscu.<\/p>\n Do muzyki francuskiej solista wr\u00f3ci\u0142 trzema utworami Claude-Benigne’a Balbastre’a, i tu ju\u017c nastr\u00f3j zmieni\u0142 si\u0119 ca\u0142kowicie, a La Castelmore<\/em> by\u0142a wr\u0119cz \u017cywio\u0142owa, szybka i intensywna (w\u0142a\u015bnie por\u00f3wna\u0142am z p\u0142yt\u0105 – dzi\u015b to jest jeszcze lepsze!) – i wyborem z pi\u0105tego Ordre<\/em>\u00a0Fran\u00e7ois Couperina. A przy zagranej na koniec Particie D-dur<\/em> Bacha melancholia ju\u017c ca\u0142kowicie posz\u0142a precz: zw\u0142aszcza Uwertura<\/em> zosta\u0142a zagrana tyle\u017c ceremonialnie, co b\u0142yskawicznie (wydaje si\u0119 to sprzeczno\u015bci\u0105, ale w tym wypadku nie by\u0142o), wr\u0119cz rado\u015bnie i od\u015bwi\u0119tnie. Stojak by\u0142 obowi\u0105zkowy, a na bis by\u0142a jeszcze Allemande<\/em> z Suity D-dur<\/em> Frobergera oraz nader efektowna Sonata D-dur<\/em> Scarlattiego, kt\u00f3ra w albumie mu po\u015bwi\u0119conym (z 1997 r.) znajduje si\u0119 na ko\u0144cu i jest opatrzona uwag\u0105 „niepublikowana, r\u0119kopis neapolita\u0144ski”; swego czasu by\u0142y podejrzenia, \u017ce skomponowa\u0142 j\u0105 sam klawesynista (pewnie potrafi\u0142by, gdyby chcia\u0142…).<\/p>\n Po cz\u0119\u015bci artystycznej by\u0142a oficjalna: pani z MKiDN odznaczy\u0142a jubilata srebrn\u0105 Glori\u0105 Artis (zgodnie uznali\u015bmy, \u017ce zbyt nisko ministerstwo go oceni\u0142o, pani chyba to wyczu\u0142a, bo do\u015b\u0107 szybko potem wysz\u0142a). A potem ju\u017c by\u0142y gratulacje, wino i tort. Mo\u017cna te\u017c by\u0142o zaopatrzy\u0107 si\u0119 w dawne p\u0142ytki jubilata, o ile kto\u015b ich jeszcze nie mia\u0142 – zosta\u0142y rozmno\u017cone w „edycji limitowanej” przez Fundacj\u0119 Pro Academia Narolense. A nawet by\u0142o par\u0119 zabytkowych winyli, sprzed 40 lat w\u0142a\u015bnie. To wtedy K\u0142osiewicz sko\u0144czy\u0142 studia u Ruggero Gerlina, ucznia Wandy Landowskiej – jest wi\u0119c jej muzycznym wnukiem. W\u0142a\u015bnie par\u0119 miesi\u0119cy temu, gdy by\u0142 w Stanach Zjednoczonych w zwi\u0105zku z Invitation Festival, o kt\u00f3rym pisa\u0142 tu Romek z NY<\/strong>, mia\u0142 te\u017c okazj\u0119 gra\u0107 m.in. w Lakeville, gdzie Landowska sp\u0119dzi\u0142a ostatnie kilkana\u015bcie lat \u017cycia.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" No i posz\u0142am na ten koncert, na kt\u00f3ry najbardziej chcia\u0142am p\u00f3j\u015b\u0107 – na jubileusz 40-lecia dzia\u0142alno\u015bci artystycznej W\u0142adys\u0142awa K\u0142osiewicza. W kameralnym, nieznanym mi dot\u0105d miejscu, jakim jest sala Instytutu Historii PAN na Rynku Starego Miasta.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/8012"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=8012"}],"version-history":[{"count":2,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/8012\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":8016,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/8012\/revisions\/8016"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=8012"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=8012"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=8012"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}