{"id":8041,"date":"2018-12-09T23:59:17","date_gmt":"2018-12-09T22:59:17","guid":{"rendered":"http:\/\/szwarcman.blog.polityka.pl\/?p=8041"},"modified":"2019-11-21T23:24:14","modified_gmt":"2019-11-21T22:24:14","slug":"nospr-z-obrazkami","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/2018\/12\/09\/nospr-z-obrazkami\/","title":{"rendered":"NOSPR z obrazkami"},"content":{"rendered":"

Jest dla mnie zagadk\u0105, co przyci\u0105gn\u0119\u0142o tak wiele publiczno\u015bci w tym wieczorze<\/a>. Bo rzeczywi\u015bcie sala Opery Narodowej by\u0142a pe\u0142na. I co by nie m\u00f3wi\u0107, projekt mia\u0142 pewne warto\u015bci edukacyjne.<\/p>\n

Cho\u0107by sam fakt, \u017ce ta publiczno\u015b\u0107 mia\u0142a mo\u017cliwo\u015b\u0107 pos\u0142ucha\u0107 polskiej muzyki wsp\u00f3\u0142czesnej w znakomitym wykonaniu Narodowej Orkiestry Symfonicznej Polskiego Radia, sprawnie poprowadzonej przez Alexandra Humal\u0119, kt\u00f3ry co prawda nie jest ju\u017c dyrygentem-asystentem NOSPR, ale jest wci\u0105\u017c z orkiestr\u0105 zaprzyja\u017aniony i niezawodny w podobnych okazjach. Ponadto wyst\u0105pi\u0142o trzech atrakcyjnych solist\u00f3w: Radovan Vlatkovi\u0107 w Koncercie na r\u00f3g i orkiestr\u0119 „Winterreise”<\/em> Krzysztofa Pendereckiego, Gabor Boldoczki w jego Concertino na tr\u0105bk\u0119 i orkiestr\u0119<\/em> oraz Piotr Orzechowski – Pianohooligan w Koncercie klawesynowym (fortepianowym)<\/em> Henryka Miko\u0142aja G\u00f3reckiego. Ten ostatni wypad\u0142 zreszt\u0105 stosunkowo najbardziej blado, gra\u0142 bowiem na pianinie Rhodesa o d\u017awi\u0119ku do\u015b\u0107 defensywnym, chowaj\u0105cym si\u0119 za orkiestr\u0105 – pami\u0119tamy przecie\u017c (je\u015bli kto\u015b zna ten koncert), jak dominuje nad ni\u0105 brzmienie wzmocnionego klawesynu, ile ma energii, a to jest utw\u00f3r, kt\u00f3ry na energii polega. (Pianista na dodatek wstawi\u0142 mi\u0119dzy obie cz\u0119\u015bci d\u0142ug\u0105 kadencj\u0119, kt\u00f3ra muzycznie du\u017co nie wnosi\u0142a, by\u0142a jakby rozwini\u0119ciem tego, co by\u0142o najpierw, ale nie jestem pewna, czy kompozytor nie wrzasn\u0105\u0142by w tym momencie w prote\u015bcie – charakterek mia\u0142 nie\u0142atwy.)<\/p>\n

Czym\u015b, co jednak wyr\u00f3\u017cnia\u0142o ten koncert, by\u0142a jego warstwa wizualna. Ot\u00f3\u017c jej autor, fotograf Witek Orski, przygotowa\u0142 j\u0105 jako instalacj\u0119 stworzon\u0105 ze swoich zdj\u0119\u0107 natury, kt\u00f3re poddawa\u0142 odkszta\u0142ceniom, ruchowi i r\u00f3\u017cnym komputerowym szykanom. Jeden wielki ekran znajdowa\u0142 si\u0119 w g\u0142\u0119bi sceny, drugim „ekranem” by\u0142 plafon, kt\u00f3rego rze\u017aba, owe kratery i s\u0142o\u0144ca, wchodzi\u0142a z obrazem fotograficznym w dialog.<\/p>\n

Kiedy zapowiadano mi ten projekt, niespecjalnie mnie pomys\u0142 przekona\u0142, ale postanowi\u0142am rzecz obejrze\u0107 po prostu z ciekawo\u015bci (ju\u017c nie m\u00f3wi\u0105c o znakomitej stronie muzycznej). Okaza\u0142o si\u0119 to lepsze ni\u017c my\u015bla\u0142am – nie przesadnie kiczowate, czarno-bia\u0142e, do\u015b\u0107 dyskretne. Mnie to jest w og\u00f3le do szcz\u0119\u015bcia niepotrzebne, ale rozumiem, \u017ce ludziom mo\u017ce si\u0119 co\u015b takiego spodoba\u0107 i \u0142atwiej jest sprzeda\u0107 w takim opakowaniu nawet utwory trudniejsze, jak np. Mi-parti<\/em> Witolda Lutos\u0142awskiego, w otoczeniu dzie\u0142 bardziej przyst\u0119pnych. Program skomponowa\u0142a bardzo inteligentnie jeszcze Joanna Wnuk-Nazarowa. Orski wymy\u015bli\u0142, \u017ce z ka\u017cdym utworem skojarzy inn\u0105 materi\u0119, i to te\u017c by\u0142 w sumie niez\u0142y pomys\u0142. Przy Koncercie waltorniowym<\/em> Pendereckiego by\u0142y wi\u0119c suche szczapy, wyschni\u0119ty las i paprocie, co w sumie pasowa\u0142o, bo przywo\u0142ywa\u0142o konotacje zwi\u0105zane z polowaniem. Lutos\u0142awskiemu towarzyszy\u0142y chmury i figury geometryczne, Koncertowi<\/em> G\u00f3reckiego – wyschni\u0119te b\u0142otniste drogi z koleinami, Ko\u0142ysance Andrzeja Panufnika – \u017ad\u017ab\u0142a trawy, Concertino<\/em> Pendereckiego – woda (na nieruchome zdj\u0119cie nak\u0142ada\u0142 si\u0119 ruchomy film) i wreszcie Trzem ta\u0144com<\/em> G\u00f3reckiego towarzyszy\u0142y ha\u0142dy w\u0119gla i kamienie. Przy tym ostatnim utworze nast\u0105pi\u0142a ma\u0142a niespodzianka – ukaza\u0142y si\u0119 paski zada\u0144, g\u00f3rny i boczny, oraz kursor w postaci k\u00f3\u0142ka. Podejrzewam, \u017ce wi\u0119kszo\u015b\u0107 pomy\u015bla\u0142a tak jak ja, \u017ce nast\u0105pi\u0142a jaka\u015b awaria – potem us\u0142ysza\u0142am, \u017ce to by\u0142o celowe, bo autor tej oprawy chcia\u0142 pokaza\u0107 warsztat.<\/p>\n

Jak my\u015blicie, czy takie kombinacje s\u0105 potrzebne? Czy s\u0105 przydatne? Krzysztof Penderecki by\u0142 na koncercie – jemu to nie przeszkadza. Akurat w jego przypadku si\u0119 nie dziwi\u0119, skoro pozwoli\u0142, \u017ceby np. jego \u015bwi\u0105teczne ko\u0142atki z Jutrzni<\/em> sta\u0142y si\u0119 akompaniamentem w filmie grozy, czyli L\u015bnieniu<\/em> Kubricka…<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Jest dla mnie zagadk\u0105, co przyci\u0105gn\u0119\u0142o tak wiele publiczno\u015bci w tym wieczorze. Bo rzeczywi\u015bcie sala Opery Narodowej by\u0142a pe\u0142na. I co by nie m\u00f3wi\u0107, projekt mia\u0142 pewne warto\u015bci edukacyjne.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/8041"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=8041"}],"version-history":[{"count":2,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/8041\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":8882,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/8041\/revisions\/8882"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=8041"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=8041"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=8041"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}