By\u0107 mo\u017ce niekt\u00f3rzy wielbiciele zespo\u0142u Christiny Pluhar byli nieco rozczarowani, bo owe cyrkowe zabawy, z jakimi zesp\u00f3\u0142 si\u0119 kojarzy, pojawi\u0142y si\u0119 dopiero na bis. Za to odby\u0142 si\u0119 porz\u0105dny koncert na dobrym poziomie.<\/p>\n
Koncert by\u0142 powa\u017cniejszy, bo te\u017c taki jest projekt La lyra d’Orfeo<\/em>, z kt\u00f3rym L’Arpeggiata je\u017adzi ostatnio po \u015bwiecie z dwiema solistkami sopranami: Belgijk\u0105 C\u00e9line Scheen i W\u0142oszk\u0105 Giuseppin\u0105 Bridelli. W Gda\u0144sku t\u0119 drug\u0105 zast\u0105pi\u0142a jej krajanka Benedetta Mazzucato, co koncertowi bynajmniej nie wysz\u0142o na z\u0142e. Koncert po\u015bwi\u0119cony by\u0142 przede wszystkim tw\u00f3rczo\u015bci nies\u0142usznie zapomnianego neapolita\u0144czyka Luigiego Rossiego, kt\u00f3rego opera Orfeo<\/em> by\u0142a pierwszym dzie\u0142em tego gatunku wykonanym w Pary\u017cu, w 1647 r. Nuty tego dzie\u0142a, podobnie jak jego drugiej opery, Il Palazzo incantato<\/em>, znajduj\u0105 si\u0119 w paryskiej Bibliotece Narodowej.<\/p>\n Jako gest w stron\u0119 tematyki festiwalu zesp\u00f3\u0142 w\u0142\u0105czy\u0142 na pocz\u0105tek znan\u0105, pi\u0119kn\u0105 ko\u0142ysank\u0119 Ninna nanna al bambino\u00a0Ges\u00f9<\/em>, \u015bpiewan\u0105 w duecie. P\u00f3\u017aniej ju\u017c by\u0142 starannie skomponowany program z\u0142o\u017cony z fragment\u00f3w obu oper Rossiego oraz pojedynczych arii, a w\u0142a\u015bciwie scenek dramatycznych, z kt\u00f3rych szczeg\u00f3lnie da\u0142o si\u0119 zapami\u0119ta\u0107 obie za\u015bpiewane przez bardzo ekspresyjn\u0105 Benedett\u0119 Mazzucato: lamentuj\u0105ce, ale p\u00f3\u017aniej bojowe i zawzi\u0119te Dove me spingi, Amor<\/em> (z Il Palazzo<\/em>) oraz morsk\u0105 opowie\u015b\u0107: Al soave spirar<\/em>. (Tekst tej drugiej jest rozbrajaj\u0105cy: \u017ceglarza Ariona napadaj\u0105 na statku jego towarzysze, wi\u0119c najpierw d\u0142ugo lamentuje, a p\u00f3\u017aniej nagle nast\u0119puje happy end: Arion skacze do morza, a przep\u0142ywaj\u0105cy tam akurat czu\u0142y delfin wzruszony jego \u015bpiewem bierze go na grzbiet i zanosi na l\u0105d.) Druga solistka o jasnym g\u0142osie mia\u0142a role raczej spokojniejsze.<\/p>\n Owe wokalne popisy od czasu do czasu by\u0142y przeplatane – jak\u017ceby inaczej – chaconnami i passacagliami, tak\u017ce innych autor\u00f3w – Pluhar bez tego nie mo\u017ce. Tak te\u017c zreszt\u0105 i cz\u0119\u015b\u0107 arii by\u0142a zbudowana. Na pierwszy bis by\u0142 Monteverdi: duet Pur te miro<\/em> z L’Incoronazione di Poppea<\/em>, za\u015bpiewany przez obie panie z prawdziw\u0105 czu\u0142o\u015bci\u0105. Po czym nast\u0105pi\u0142a niespodzianka: na scen\u0119 wesz\u0142a dzia\u0142aj\u0105ca w Braniewie artystka jubilerka Bogumi\u0142a Adamska z c\u00f3rk\u0105, wielbicielka sztuki Christiny Pluhar, i wr\u0119czy\u0142a jej wykonan\u0105 przez siebie bursztynow\u0105 lutni\u0119. Oczywi\u015bcie w podzi\u0119ce musia\u0142 by\u0107 drugi bis, znany przeb\u00f3j z r\u00f3\u017cnych koncert\u00f3w L’Arpeggiaty – Ciaccona del Paradiso e del Inferno<\/em>, w kt\u00f3rym „wtr\u0105ca\u0142 si\u0119” ze swoim parodystycznym \u015bpiewem kornecista Doron Sherwin. Sko\u0144czy\u0142o si\u0119 wi\u0119c na weso\u0142o.<\/p>\n A wcze\u015bniej – przyjemno\u015b\u0107 s\u0142uchania Bacha. Martyna Pastuszka i Marcin \u015awi\u0105tkiewicz zamkn\u0119li cykl sonat, rozpocz\u0119ty rok temu, podobnie jak pierwszego dnia Grzegorz Lalek i Lilianna Stawarz sko\u0144czyli sw\u00f3j cykl Corellego (niestety nie by\u0142am na tym koncercie, ale by\u0142am w zesz\u0142ym roku, wi\u0119c domy\u015blam si\u0119, \u017ce i w tym roku by\u0142o dobrze). Co tu du\u017co gada\u0107, Bach to zawsze Bach. W kwietniu b\u0119dzie go wi\u0119cej: zacznie si\u0119 Pasj\u0105 Janow\u0105<\/em> z Les Arts Florissants pod Christiem, a sko\u0144czy Koncertami brandenburskimi<\/em> z Akamusem; Marcin \u015awi\u0105tkiewicz za\u015b wr\u00f3ci z Die Kunst der Fuge<\/em>. C\u00f3\u017c, trzeba b\u0119dzie przyjecha\u0107.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" By\u0107 mo\u017ce niekt\u00f3rzy wielbiciele zespo\u0142u Christiny Pluhar byli nieco rozczarowani, bo owe cyrkowe zabawy, z jakimi zesp\u00f3\u0142 si\u0119 kojarzy, pojawi\u0142y si\u0119 dopiero na bis. Za to odby\u0142 si\u0119 porz\u0105dny koncert na dobrym poziomie.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/8078"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=8078"}],"version-history":[{"count":2,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/8078\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":8080,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/8078\/revisions\/8080"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=8078"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=8078"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=8078"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}