{"id":8084,"date":"2018-12-19T00:47:07","date_gmt":"2018-12-18T23:47:07","guid":{"rendered":"http:\/\/szwarcman.blog.polityka.pl\/?p=8084"},"modified":"2018-12-19T14:01:44","modified_gmt":"2018-12-19T13:01:44","slug":"chor-polakow","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/2018\/12\/19\/chor-polakow\/","title":{"rendered":"Ch\u00f3r Polak\u00f3w"},"content":{"rendered":"

Dosta\u0142am zaproszenie na spektakl w Teatrze Powszechnym (powt\u00f3rzenie jeszcze jutro – a w\u0142a\u015bciwie ju\u017c dzi\u015b), zapewne dlatego, \u017ce jest on w pewnym sensie muzyczny. A \u017ce re\u017cyserka Marta G\u00f3rnicka jest nominowana do Paszportu „Polityki”, posz\u0142am z tym wi\u0119ksz\u0105 ciekawo\u015bci\u0105.<\/p>\n

Ch\u00f3r jest domen\u0105 teatru G\u00f3rnickiej. Stworzy\u0142a swego czasu Ch\u00f3r Kobiet – kilka jego przedstawie\u0144 podr\u00f3\u017cowa\u0142o po r\u00f3\u017cnych krajach. To nawi\u0105zanie do komentuj\u0105cych ch\u00f3r\u00f3w z greckiego teatru, ale o ile w tragediach chodzi\u0142o o puent\u0119, podsumowanie, to tu ch\u00f3r staje si\u0119 zbiorowym bohaterem. I \u015brodkiem do ukazywania problem\u00f3w zbiorowo\u015bci. A wi\u0119c tak\u017ce narz\u0119dziem politycznym. Tak jest te\u017c ze spektaklem, kt\u00f3ry w\u0142a\u015bnie widzia\u0142am – Hymnem do mi\u0142o\u015bci<\/em>, kt\u00f3ry powsta\u0142 prawie dwa lata temu: premiera odby\u0142a si\u0119 w styczniu 2017 r. w pozna\u0144skim Teatrze Polskim. Od tego czasu je\u017adzi po \u015bwiecie, szczeg\u00f3lne uznanie zdobywaj\u0105c w Niemczech – berli\u0144ski Maxim Gorki Theater jest zreszt\u0105 jednym z koproducent\u00f3w.<\/p>\n

Zesp\u00f3\u0142, kt\u00f3ry uczestniczy w spektaklu, jest zr\u00f3\u017cnicowany, tak, jak zr\u00f3\u017cnicowane jest spo\u0142ecze\u0144stwo – s\u0105 kobiety i m\u0119\u017cczy\u017ani, m\u0142odsi i starsi, jest dziewczyna czarnosk\u00f3ra, ch\u0142opczyk przed mutacj\u0105, kobieta z Downem. I s\u0105 niezwykle zdyscyplinowani, zgrani, co robi tym wi\u0119ksze wra\u017cenie. Tutaj mo\u017cna zobaczy\u0107 trailer<\/a>. Obrazoburczy kola\u017c hymn\u00f3w, pie\u015bni masowych, patriotycznych i religijnych, wymieszany z komuna\u0142ami i ksenofobicznymi tekstami, wkurzenie, bunt, hipokryzja, wysokie mniemanie o sobie, kompleksy – wszystko to, co widzimy w naszym dzisiejszym \u017cyciu, jest tu spot\u0119gowane. Si\u0142a tego ch\u00f3ralnego dzia\u0142ania jest w rytmie, jest te\u017c w \u015bpiewie, w krzyku, ale i w ge\u015bcie.<\/p>\n

„Wierz\u0119, \u017ce CH\u00d3R jako figura zbiorowo\u015bci potrafi pokaza\u0107, jak dzia\u0142aj\u0105 nie\u015bwiadome mechanizmy zbiorowe. Jego pie\u015b\u0144 ujawnia groz\u0119 wsp\u00f3lnoty spojonej mi\u0142o\u015bci\u0105 do ojczyzny zamieszkiwanej wy\u0142\u0105cznie przez Swoich” – pisze re\u017cyserka. Puent\u0105 jest tu przywo\u0142anie przes\u0142ania Andersa Breivika oraz cytat z Pasji Mateuszowej<\/em> Bacha. „W tej pracy ca\u0142y czas towarzyszy\u0142 mi te\u017c obraz obozowej orkiestry, kt\u00f3ra gra\u0142a niemieck\u0105 klasyk\u0119, marsze i szlagiery z przedwojennych operetek. Wi\u0119\u017aniowie zmuszani byli do zbiorowego \u015bpiewu. Muzyka bra\u0142a udzia\u0142 w Zag\u0142adzie. \u015aledz\u0119 to przymierze pie\u015bni i mordu”.<\/p>\n

Spektakl jest wi\u0119c pewnym ostrze\u017ceniem, i to mocnym. Wra\u017cenie jest ogromne; co wyda\u0142o mi si\u0119 szczeg\u00f3lnie cenne, to \u017cywio\u0142owa reakcja m\u0142odej publiczno\u015bci (starszej zreszt\u0105 te\u017c). Mo\u017ce tak w\u0142a\u015bnie trzeba m\u00f3wi\u0107 do m\u0142odych o gro\u017abie z\u0142a – w spos\u00f3b mocny, czytelny i efektowny, ale nie efekciarski.<\/p>\n

Tekst libretta napisa\u0142a re\u017cyserka, w kszta\u0142t muzyczny uj\u0119\u0142a jedna z ciekawszych kompozytorek m\u0142odego pokolenia, Teoniki Ro\u017cynek. Marta G\u00f3rnicka spe\u0142nia\u0142a r\u00f3wnie\u017c rol\u0119 dyrygenta, stoj\u0105c na krze\u015ble na widowni i kieruj\u0105c zespo\u0142em. Bardzo to si\u0119 sprawdza – precyzja r\u00f3wnie\u017c sprawia wra\u017cenie.<\/p>\n

Gdy patrzy\u0142am na ten spektakl, przypomnia\u0142y mi si\u0119 w\u0142asne dawne pr\u00f3by troszk\u0119 w tym duchu, ostatecznie niezrealizowane – by\u0142o to w 1981 r., podczas pe\u0142nego napi\u0119cia karnawa\u0142u pierwszej „Solidarno\u015bci”. Wesz\u0142am wtedy po kilkuletniej przerwie w kontakt ze Studiem Eksperymentalnym Polskiego Radia i zabra\u0142am si\u0119 za robienie utworu. By\u0142am na etapie wyboru materia\u0142\u00f3w z ta\u015bmoteki efekt\u00f3w – krzyki i skandowania, odg\u0142osy ludzkich mas mia\u0142y zmienia\u0107 si\u0119 w odg\u0142osy \u017cywio\u0142\u00f3w, zap\u0119tla\u0107 si\u0119 z nimi, pot\u0119gowa\u0107 si\u0119 w grozie. Ale przyszed\u0142 stan wojenny i sta\u0142 si\u0119 puent\u0105. A Studio w\u00f3wczas zamkni\u0119to i ju\u017c tam potem nie wr\u00f3ci\u0142am.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Dosta\u0142am zaproszenie na spektakl w Teatrze Powszechnym (powt\u00f3rzenie jeszcze jutro – a w\u0142a\u015bciwie ju\u017c dzi\u015b), zapewne dlatego, \u017ce jest on w pewnym sensie muzyczny. A \u017ce re\u017cyserka Marta G\u00f3rnicka jest nominowana do Paszportu „Polityki”, posz\u0142am z tym wi\u0119ksz\u0105 ciekawo\u015bci\u0105.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/8084"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=8084"}],"version-history":[{"count":7,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/8084\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":8093,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/8084\/revisions\/8093"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=8084"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=8084"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=8084"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}