Celem mojego tradycyjnego ju\u017c \u015bwi\u0105tecznego wyjazdu z rodzin\u0105 jest w tym roku Lyon. Mawia si\u0119 o tym mie\u015bcie, \u017ce jest stolic\u0105 francuskiej gastronomii (cho\u0107 og\u00f3lnie tutejsi lubi\u0105 raczej inne rzeczy ni\u017c my), ale kulturalnie te\u017c wiele si\u0119 dzieje.
\nOdwiedzili\u015bmy w\u0142a\u015bnie Audytorium im. Maurice’a Ravela, najwa\u017cniejsz\u0105 tu sal\u0119 koncertow\u0105, w kt\u00f3rej rezyduje Orchestre national de Lyon. Gmach z \u017celazobetonu, kolejny „pi\u0119kny” przyk\u0142ad brutalizmu, powsta\u0142 w 1975 r. Sala za\u015b, na 2100 miejsc, przesz\u0142a remont w latach 1993-2002 i jest dzi\u015b ca\u0142kiem nowoczesna, w jasnym drewnie; akustyka nie jest mo\u017ce absolutnie rewelacyjna, ale niez\u0142a. Siedzia\u0142am na „\u017cylecie”, czyli II balkonie, i cho\u0107 nie brzmi tu tak, jak na „\u017cylecie” w NOSPR, to da si\u0119 s\u0142ucha\u0107.<\/p>\n
Trafili\u015bmy na naprawd\u0119 przyzwoity koncert, i to z pewnym polonicum. Dyrygowa\u0142 mianowicie Krzysztof Urba\u0144ski. Poradzi\u0142 sobie oczywi\u015bcie bardzo dobrze, a drug\u0105 cz\u0119\u015b\u0107, czyli Eroik\u0119<\/em> Beethovena, dyrygowa\u0142 z pami\u0119ci (co nie dziwi – pami\u0119tam, jak kiedy\u015b w FN dyrygowa\u0142 z pami\u0119ci \u015awi\u0119to wiosny<\/em>).<\/p>\n Solist\u0105 za\u015b by\u0142 Renaud\u00a0Capu\u00e7on, kt\u00f3ry jest z t\u0105 sal\u0105 zwi\u0105zany, poniewa\u017c pochodzi z niedaleka – z\u00a0 Chamb\u00e9ry w Sabaudii. W tym sezonie wyst\u0105pi jeszcze trzykrotnie: w lutym b\u0119dzie gra\u0142 Bacha i zadyryguje od skrzypiec (tak\u017ce Metamorfozami<\/em> Richarda Straussa), w kwietniu da recital z Davidem Frayem (Bach, Beethoven), a w maju zagra koncert Brahmsa pod Leonardem Slatkinem, kt\u00f3ry jest tu honorowym szefem muzycznym. Tym razem zagra\u0142 II Koncert skrzypcowy<\/em> Bart\u00f3ka i ogromnie mi si\u0119 spodoba\u0142a jego interpretacja, nie tylko technicznie bez zarzutu, ale ponadto emocjonalnie trafiona we w\u0142a\u015bciwy ton, chwilami bliska muzykowaniu folkowemu. Skrzypek nagra\u0142 niedawno oba koncerty Bart\u00f3ka z LSO pod batut\u0105\u00a0Fran\u00e7ois-Xaviera Rotha. Po du\u017cej owacji wyci\u0105gn\u0105\u0142 z orkiestry koncertmistrza i zagra\u0142 z nim cztery z duet\u00f3w r\u00f3wnie\u017c Bart\u00f3ka. Znakomite to by\u0142o granie.<\/p>\n Drug\u0105 cz\u0119\u015b\u0107 wype\u0142ni\u0142a wspomniana ju\u017c Eroica<\/em>. Orkiestra pozosta\u0142a w du\u017cym sk\u0142adzie, jedyne, co zosta\u0142o wymienione, to kot\u0142y – na te z epoki, kt\u00f3re brzmi\u0105 ostrzej. \u015awietne by\u0142y zw\u0142aszcza d\u0119te – znakomite trio waltorni w Scherzu<\/em> (mo\u017cna? mo\u017cna!), pi\u0119kne solo pierwszej oboistki. Ale i ca\u0142o\u015b\u0107 dobrze si\u0119 trzyma\u0142a; troszk\u0119 zap\u0119dzona by\u0142a cz\u0119\u015b\u0107 I, ale po chwili mo\u017cna by\u0142o si\u0119 przyzwyczai\u0107. Marsz za to by\u0142 wolniejszy, powa\u017cny. Mnie osobi\u015bcie tempa odpowiada\u0142y.<\/p>\n Na zako\u0144czenie wysz\u0142a pani dyrektor audytorium (wg programu: Aline Sam-Giao), by publicznie podzi\u0119kowa\u0107 dw\u00f3m muzykom, graj\u0105cemu na flecie piccolo\u00a0Beno\u00eet Le Touz\u00e9 oraz wiolonczeli\u015bcie Jean-\u00c9tienne Tempo, za 40-letni\u0105 prac\u0119 w zespole. Panowie odchodz\u0105 w\u0142a\u015bnie na emerytur\u0119 i otrzymali bukiety kwiat\u00f3w. U nas w Filharmonii Narodowej te\u017c w ostatnich latach jest podobny zwyczaj – i bardzo dobrze.<\/p>\n Sala by\u0142a pe\u0142niute\u0144ka i entuzjastyczna. Jedno, co przeszkadza\u0142o, to oklaski po pierwszej cz\u0119\u015bci – i w koncercie, i w symfonii. A mo\u017ce tu taki jest zwyczaj, \u017ceby klaska\u0107 po pierwszej cz\u0119\u015bci?<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Celem mojego tradycyjnego ju\u017c \u015bwi\u0105tecznego wyjazdu z rodzin\u0105 jest w tym roku Lyon. Mawia si\u0119 o tym mie\u015bcie, \u017ce jest stolic\u0105 francuskiej gastronomii (cho\u0107 og\u00f3lnie tutejsi lubi\u0105 raczej inne rzeczy ni\u017c my), ale kulturalnie te\u017c wiele si\u0119 dzieje.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/8094"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=8094"}],"version-history":[{"count":4,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/8094\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":8098,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/8094\/revisions\/8098"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=8094"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=8094"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=8094"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}