{"id":8108,"date":"2019-01-03T15:16:48","date_gmt":"2019-01-03T14:16:48","guid":{"rendered":"http:\/\/szwarcman.blog.polityka.pl\/?p=8108"},"modified":"2019-01-03T15:18:04","modified_gmt":"2019-01-03T14:18:04","slug":"nowy-brexitowy-obywatel-polski","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/2019\/01\/03\/nowy-brexitowy-obywatel-polski\/","title":{"rendered":"Nowy brexitowy obywatel polski"},"content":{"rendered":"<p>W\u0142a\u015bnie przyszed\u0142 komunikat z Instytutu Adama Mickiewicza, \u017ce od soboty b\u0119dziemy mieli nowego obywatela. Nowego, ale dobrze nam tu znanego.<\/p>\n<p><!--more--><\/p>\n<p>Cytuj\u0119 ten komunikat:<\/p>\n<p>&#8222;David Pountney odbierze akt nadania polskiego obywatelstwa z r\u0105k wicepremiera i ministra kultury i dziedzictwa narodowego, profesora Piotra Gli\u0144skiego. Uroczysta ceremonia odb\u0119dzie si\u0119 5 stycznia o godzinie 16.00 w siedzibie MKiDN.<\/p>\n<div>Na mocy decyzji Prezydenta RP Andrzeja Dudy angielski re\u017cyser operowy David Pountney otrzyma\u0142 polskie obywatelstwo. W 2013 roku artysta zosta\u0142 odznaczony Krzy\u017cem Kawalerskim Orderu Zas\u0142ugi RP za promocj\u0119 polskiej kultury za granic\u0105.<\/div>\n<div>Re\u017cyser zwi\u0105zany m.in. z English National Opera, Wiener Staatsoper czy Bayerische Staatsoper w Monachium, a tak\u017ce dyrektor artystyczny Welsh National Opera po otrzymaniu polskiego obywatelstwa napisa\u0142 kr\u00f3tkie o\u015bwiadczenie:<\/div>\n<div>\u201eZ uwagi na moje bliskie zwi\u0105zki z polsk\u0105 kultur\u0105 w \u017cyciu zawodowym jestem dumny z tego, \u017ce m\u00f3j nowy paszport \u0142\u0105czy mnie z krajem Wajnberga, Szymanowskiego i Moniuszki. Jestem tak\u017ce dumny, \u017ce tym samym pozostaj\u0119 obywatelem Unii Europejskiej, kt\u00f3rej idea\u0142y gor\u0105co popieram\u201d.<\/div>\n<div>David Pountney wielokrotnie wystawia\u0142 polskie opery, blisko wsp\u00f3\u0142pracuje z Instytutem Adama Mickiewicza. W 2009 roku na festiwalu w Bregencji wystawi\u0142 \u201eKr\u00f3la Rogera\u201d. W 2015 roku, z okazji 50-lecia odbudowy Teatru Wielkiego w Warszawie zaprezentowa\u0142 now\u0105 interpretacj\u0119 \u201eStrasznego dworu\u201d Stanis\u0142awa Moniuszki. Dzi\u0119ki niemu wystawiono tak\u017ce dwie polskie opery, kt\u00f3re nie doczeka\u0142y si\u0119 inscenizacji w czasach, w kt\u00f3rych powsta\u0142y. W 2010 roku w Bregencji wyre\u017cyserowa\u0142 napisan\u0105 w 1968 roku \u201ePasa\u017cerk\u0119\u201d Mieczys\u0142awa Wajnberga z librettem opartym na powie\u015bci Zofii Posmysz. \u00a0Jako dyrektor artystyczny festiwalu Bregenzer Festpiele zaprezentowa\u0142 w roku 2014 \u201eKupca weneckiego\u201d Andrzeja Czajkowskiego.<\/div>\n<div>Re\u017cyser zadebiutowa\u0142 w 1972 roku produkcj\u0105 \u201eKatii Kabanovej\u201d na Wexford Festival. W latach 1975\u20131980 w Scottish Opera zrealizowa\u0142 cykl oper Jan\u00e1\u010dka. Wyre\u017cyserowa\u0142 ponad 20 spektakli w English National Opera. Jest autorem inscenizacji do wielu nowo powsta\u0142ych dzie\u0142, m.in. prapremier trzech oper Sir Davida Maxwella Daviesa, do kt\u00f3rych napisa\u0142 r\u00f3wnie\u017c libretta. T\u0142umaczy tak\u017ce libretta operowe na angielski z j\u0119zyka rosyjskiego, czeskiego, niemieckiego i w\u0142oskiego.<\/div>\n<div>Re\u017cyser stale wsp\u00f3\u0142pracuje m.in. z: Wiener Staatsoper, Oper\u0105 w Zurychu i Bregenzer Festspiele. Za zas\u0142ugi w dziedzinie sztuki otrzyma\u0142 tytu\u0142y Komandora Orderu Imperium Brytyjskiego oraz Kawalera Orderu Sztuki i Literatury Republiki Francuskiej&#8221;.<\/div>\n<div><\/div>\n<div>Ciekawe, czy poza ucieczk\u0105 przed brexitem co\u015b si\u0119 za tym kryje? W ka\u017cdym razie witamy nowego Polaka \ud83d\ude42<\/div>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>W\u0142a\u015bnie przyszed\u0142 komunikat z Instytutu Adama Mickiewicza, \u017ce od soboty b\u0119dziemy mieli nowego obywatela. Nowego, ale dobrze nam tu znanego.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/8108"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=8108"}],"version-history":[{"count":2,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/8108\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":8112,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/8108\/revisions\/8112"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=8108"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=8108"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=8108"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}