Ciesz\u0119 si\u0119 bardzo z Paszportu „Polityki” dla Aleksandra Nowaka. Tak\u017ce dlatego, \u017ce to pierwszy od dawna laureat-kompozytor, a w historii tej nagrody dopiero trzeci.<\/p>\n
Poprzednimi byli Pawe\u0142 Mykietyn (za rok 1999) i Agata Zubel (za rok 2004). Mieli\u015bmy dobr\u0105 r\u0119k\u0119 – dzi\u015b to najwa\u017cniejsze postaci swego pokolenia na tym rynku. A nagrodzili\u015bmy ich w samych pocz\u0105tkach kariery. Z Aleksandrem Nowakiem jest inaczej. O rok m\u0142odszy od Zubel, o osiem od Mykietyna, jest ju\u017c kompozytorem dojrza\u0142ym i uznanym, autorem trzech dzie\u0142 scenicznych, i w\u0142a\u015bciwie by\u0142 to ostatni moment, \u017ceby go nagrodzi\u0107. Ale by\u0142o bardzo warto, bo cho\u0107 jest uznany, to w do\u015b\u0107 zamkni\u0119tym kr\u0119gu i dobrze b\u0119dzie ten kr\u0105g poszerzy\u0107.<\/p>\n
Pretekstem do nagrodzenia by\u0142o to wydarzenie<\/a>, ale tak\u017ce wykonania nowych utwor\u00f3w na Warszawskiej Jesieni i na Auksodromie w Tychach. W laudacji znalaz\u0142o si\u0119 stwierdzenie, \u017ce kompozytor „przywraca wiar\u0119 w przysz\u0142o\u015b\u0107 opery”. Szczeg\u00f3lnie wa\u017cne jest to, \u017ce zabieraj\u0105c si\u0119 za kolejne dzie\u0142o tego gatunku szuka czego\u015b, co wsp\u00f3\u0142gra z jego my\u015bleniem o muzyce, a p\u00f3\u017aniej \u015bci\u015ble wsp\u00f3\u0142pracuje z autorem libretta. Tak by\u0142o z Georgijem Gospodinowem w przypadku Space Opera<\/em>, a tak\u017ce z Olg\u0105 Tokarczuk w Ahat-ili<\/em>; w obu przypadkach kompozytor mia\u0142 du\u017cy wp\u0142yw na kszta\u0142t libretta, do pewnego stopnia mo\u017cna by go nazwa\u0107 jego wsp\u00f3\u0142autorem. Efektem jest skuteczno\u015b\u0107 przekazu. Warto by\u0142oby, \u017ceby te opery mog\u0142a pozna\u0107 szersza publiczno\u015b\u0107.<\/p>\n W\u0142a\u015bciwie wszyscy nominowani w tym roku byli wybitni i ka\u017cdemu Paszport si\u0119 nale\u017ca\u0142. Jakub J\u00f3zef Orli\u0144ski – wiadomo, ju\u017c jest gwiazdorem, i to bardziej za granic\u0105 ni\u017c w Polsce. Tomasz Ritter – wspania\u0142y m\u0142ody muzyk, wszystko przed nim. Zamienili\u015bmy par\u0119 s\u0142\u00f3w: w tym roku w Moskwie robi dyplom, i to podw\u00f3jny, bo i z fortepianu wsp\u00f3\u0142czesnego, i z historycznego. I na \u017cadnym nie gra Chopina! Ale szykuj\u0105 si\u0119 te\u017c w tym roku koncerty w Warszawie, i to ju\u017c nied\u0142ugo, nie zdradz\u0119 jednak na razie, jakie.<\/p>\n Ciesz\u0105 mnie szczeg\u00f3lnie jeszcze dwa tegoroczne Paszporty: w dziedzinie teatru dla Marty G\u00f3rnickiej, kt\u00f3rej spektakl opisa\u0142am tutaj,<\/a> jest to przecie\u017c dzie\u0142o poniek\u0105d r\u00f3wnie\u017c muzyczne – i w dziedzinie kultury cyfrowej dla zespo\u0142u PanGenerator, kt\u00f3ry tworzy instalacje tak\u017ce zwi\u0105zane z muzyk\u0105, m.in. z tw\u00f3rczo\u015bci\u0105 Studia Eksperymentalnego Polskiego Radia. To drugie cieszy tym bardziej, \u017ce udowadniamy w ten spos\u00f3b, \u017ce ta kategoria to nie tylko gry komputerowe, lecz dziedzina o wiele szersza, dopiero eksplorowana.<\/p>\n Sama gala by\u0142a w tym roku, uwa\u017cam, bardzo udana: \u015bwietna scenografia, \u015bwietna oprawa muzyczna Tria Jazzowego Marcina Maseckiego z tr\u00f3jk\u0105 go\u015bci: Agat\u0105 Kulesz\u0105 (kt\u00f3ra \u0142adnie \u015bpiewa, jak si\u0119 okazuje), Janem M\u0142ynarskim (\u015bpiewa\u0142 i gra\u0142 na band\u017coli z tym swoim charakterystycznym przedwojennym sznytem) i… Ew\u0105 Majcherczyk, sopranistk\u0105, kt\u00f3r\u0105 s\u0142ysza\u0142am ponad rok temu<\/a> w Operze \u015al\u0105skiej w Bytomiu, a kt\u00f3ra tym razem wirtuozowsko za\u015bpiewa\u0142a Haendla (ko\u0144cowe Alleluia<\/em> z motetu Saeviat tellus inter rigores<\/em>, ale bez tekstu, jako wokaliz\u0119) i wywo\u0142a\u0142a furor\u0119. \u015awietny by\u0142 taki wyskok z konwencji.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Ciesz\u0119 si\u0119 bardzo z Paszportu „Polityki” dla Aleksandra Nowaka. Tak\u017ce dlatego, \u017ce to pierwszy od dawna laureat-kompozytor, a w historii tej nagrody dopiero trzeci.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/8114"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=8114"}],"version-history":[{"count":3,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/8114\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":8118,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/8114\/revisions\/8118"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=8114"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=8114"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=8114"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}