Po raz pierwszy wsp\u00f3lnie oczywi\u015bcie, bo zar\u00f3wno London Symphony Orchestra, jak Simon Rattle, obecnie ju\u017c jej szef, bywali wcze\u015bniej u nas. W\u0142a\u015bnie wyst\u0105pili w Warszawie w Operze Narodowej, kolejnego wieczoru zagraj\u0105 we Wroc\u0142awiu, a nast\u0119pnego – w Krakowie.<\/p>\n
Mamy co prawda \u017ca\u0142ob\u0119, ale koncert symfoniczny z powa\u017cnym programem nie jest imprez\u0105 rozrywkow\u0105. Przed rozpocz\u0119ciem programu – dyrygent ju\u017c sta\u0142 na podium – wyszed\u0142 na scen\u0119 dyrektor Waldemar D\u0105browski i po kilku ciep\u0142ych zdaniach o prezydencie Pawle Adamowiczu zarz\u0105dzi\u0142 minut\u0119 ciszy. Tym razem by\u0142a ona wyj\u0105tkowo przejmuj\u0105ca, bo rzeczywi\u015bcie trwa\u0142a ca\u0142\u0105 minut\u0119, a ponadto wygaszono w tym czasie \u015bwiat\u0142o.<\/p>\n
Dobrze te\u017c, \u017ce zacz\u0119\u0142o si\u0119 od Muzyki na instrumenty strunowe, perkusj\u0119 i czelest\u0119<\/em> Bart\u00f3ka – jej pierwsza cz\u0119\u015b\u0107, Andante tranquillo<\/em>, pos\u0119pna, mroczna fuga<\/span> bardzo wpasowa\u0142a si\u0119 w nastr\u00f3j. \u017bywsz\u0105 drug\u0105 cz\u0119\u015b\u0107, kt\u00f3ra zwykle wydaje si\u0119 pogodniejsza, odebra\u0142am tym razem w ciemniejszych barwach; mrok wr\u00f3ci\u0142 ca\u0142kowicie w cz\u0119\u015bci trzeciej, nokturnowej, rozedrganej, ukazuj\u0105cej surrealistyczne krajobrazy d\u017awi\u0119kowe, z wplecionym powracaj\u0105cym, podzielonym na kawa\u0142ki tematem fugi z pierwszej cz\u0119\u015bci. Tylko fina\u0142, efektowny taniec ba\u0142ka\u0144ski, przyni\u00f3s\u0142 l\u017cejsze klimaty.<\/p>\n W drugiej cz\u0119\u015bci VI Symfonia<\/em> Brucknera. Wiecie, \u017ce nie jestem specjaln\u0105 wielbicielk\u0105 tego tw\u00f3rcy, cho\u0107 doceniam kompozytorsk\u0105 robot\u0119 i zauwa\u017cam momentami pewn\u0105 interesuj\u0105c\u0105 „dziwno\u015b\u0107”, kt\u00f3rej i w tej symfonii nie brak. W ca\u0142o\u015bci jednak mnie jego utwory raczej m\u0119cz\u0105. Tym razem s\u0142ucha\u0142am z zaciekawieniem, jak bardzo muzyka mo\u017ce si\u0119 zmieni\u0107 dzi\u0119ki samemu brzmieniu orkiestry, kt\u00f3re u Brytyjczyk\u00f3w jest do\u015b\u0107 jasne. Simon Rattle, cho\u0107 wreszcie ma orkiestr\u0119, z kt\u00f3r\u0105 mog\u0105 rozumie\u0107 si\u0119 w pe\u0142ni tak\u017ce kulturowo (o r\u00f3\u017cnicach z Berli\u0144czykami opowiada\u0142 mi w wywiadzie bardzo ciekawie p. Daniel Stabrawa), to sta\u0142 si\u0119 dla niej ambasadorem kultury z kr\u0119gu niemieckoj\u0119zycznego. Ciekawa jestem, co na tego jasnego i przejrzystego Brucknera powiedz\u0105 wielbiciele tej muzyki, bo wydaje mi si\u0119, \u017ce jednak do\u015b\u0107 wyra\u017anie si\u0119 r\u00f3\u017cni\u0142a od wykona\u0144 niemieckich czy austriackich orkiestr.<\/p>\n Przyj\u0119ty owacyjnie, dyrygent odwr\u00f3ci\u0142 si\u0119 do publiczno\u015bci i powiedzia\u0142 po polsku: – Panie i panowie, dzi\u0119kuj\u0119 bardzo<\/em> [tu oczywi\u015bcie brawa]. Stanislaw Moniuszko, Ta\u0144ce goral<\/em>\u2026 [tu pukn\u0105\u0142 si\u0119 w g\u0142ow\u0119] g\u00f3ralskie<\/em>. Zagrali je dziarsko, cho\u0107 wydaje mi si\u0119, \u017ce Marc Minkowski swego czasu czu\u0142 je lepiej – ale te\u017c wykonywa\u0142 je z polskimi orkiestrami, kt\u00f3rym za du\u017co opowiada\u0107 nie trzeba.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Po raz pierwszy wsp\u00f3lnie oczywi\u015bcie, bo zar\u00f3wno London Symphony Orchestra, jak Simon Rattle, obecnie ju\u017c jej szef, bywali wcze\u015bniej u nas. W\u0142a\u015bnie wyst\u0105pili w Warszawie w Operze Narodowej, kolejnego wieczoru zagraj\u0105 we Wroc\u0142awiu, a nast\u0119pnego – w Krakowie.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/8124"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=8124"}],"version-history":[{"count":3,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/8124\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":8129,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/8124\/revisions\/8129"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=8124"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=8124"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=8124"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}