Nie spodziewa\u0142am si\u0119 jakiego\u015b wybitnego spektaklu w re\u017cyserii Tomasza Cyza, ale te\u017c nie my\u015bla\u0142am, \u017ce b\u0119dzie a\u017c tak \u017ale.<\/p>\n
Moje pretensje zreszt\u0105 dotycz\u0105 nie tylko re\u017cyserii. Nie rozumiem, jak do wykonania arcytrudnej kantaty Benedetta Marcella Cassandra<\/em>, b\u0119d\u0105cej wielkim monodramem troja\u0144skiej ksi\u0119\u017cniczki, da\u0142 si\u0119 nam\u00f3wi\u0107 cz\u0142onek ch\u00f3ru Capelli Cracoviensis \u0141ukasz Dulewicz. On po prostu nie jest w stanie takich rzeczy \u015bpiewa\u0107. Jeszcze bym rozumia\u0142a, gdyby by\u0142 chory, ale w takim wypadku tym bardziej nie powinien wyst\u0119powa\u0107. Zw\u0142aszcza, \u017ce w drugiej obsadzie jest Helena Poczykowska, dla kt\u00f3rej ta skala jest bardziej naturalna, wi\u0119c podejrzewam, \u017ce b\u0119dzie lepiej. Tak wi\u0119c uprzedzam, je\u015bli kto\u015b si\u0119 wybiera (a mo\u017cna jeszcze trzy razy, w niedziel\u0119, poniedzia\u0142ek i wtorek), \u017ceby sprawdzi\u0107, kto tego wieczoru jest w obsadzie. Jest jeszcze kr\u00f3tki wtr\u0119t basowy S\u0142awomira Brosia (barwa g\u0142osu \u0142adna, niestety k\u0142opoty z intonacj\u0105), ale jedyny element tego wyst\u0119pu, kt\u00f3ry mo\u017ce ca\u0142kowicie satysfakcjonowa\u0107, to klawesynowy akompaniament Marcina \u015awi\u0105tkiewicza.<\/p>\n Jednak brzmia\u0142o to w sumie do\u015b\u0107 \u017ca\u0142o\u015bnie, a t\u0119 \u017ca\u0142o\u015b\u0107 pot\u0119gowa\u0142a inscenizacja, cho\u0107 mo\u017ce to za du\u017ce s\u0142owo. W salce teatralnej Cricoteki zastali\u015bmy na pod\u0142odze w przestrzeni scenicznej wielki prostok\u0105t u\u0142o\u017cony z mn\u00f3stwa pustych butelek plastikowych po wodzie, o\u015bwietlony czerwonym reflektorem (krwawe pole?), a w g\u0142\u0119bi stoi na stela\u017cu wielka bia\u0142a suknia, jak \u015blubna. Solista wdrapuje si\u0119 do jej wn\u0119trza i j\u0105 „ubiera”, a p\u00f3\u017aniej jest w niej wo\u017cony, bo stela\u017c jest na k\u00f3\u0142kach (to by\u0107 mo\u017ce wzi\u0119te ze spektakli baletowych Kyliana). Jest jeszcze kilka dziewcz\u0105t-„sprz\u0105taczek”, kt\u00f3re co jaki\u015b czas zamiataj\u0105 te butelki wywo\u0142uj\u0105c taki ha\u0142as, \u017ce zag\u0142usza to klawesynist\u0119. A p\u00f3\u017aniej owe dziewczyny „rozbieraj\u0105” nieszcz\u0119snego \u015bpiewaka, a\u017c zostaje w samym podkoszulku i gatkach, no i z czarn\u0105 mask\u0105 namalowan\u0105 na twarzy.<\/p>\n Te\u017c z przyjemno\u015bci\u0105 robili\u015bmy ha\u0142as, depcz\u0105c owe butelki w drodze do wyj\u015bcia, by dotrze\u0107 na drug\u0105 cz\u0119\u015b\u0107 wydarzenia, czyli wykonanie Just<\/em> Davida Langa w hallu ko\u0142o kas. Po\u015brodku umieszczono czarny kszta\u0142t-siedzisko, z\u0142o\u017cone z \u017ceberek, w sumie przypominaj\u0105ce szkielet dinozaura, otoczony foli\u0105 aluminiow\u0105, na kt\u00f3rej le\u017ca\u0142y jeszcze ledowe lampki choinkowe. Na tym przedmiocie siedzia\u0142o sze\u015b\u0107 wokalistek, za nimi – troje instrumentalist\u00f3w. Just<\/em> to utw\u00f3r w stylu \u0142agodnego minimalizmu, nawi\u0105zuj\u0105cy w tek\u015bcie do Pie\u015bni nad pie\u015bniami<\/em><\/a>, a b\u0119d\u0105cy ilustracj\u0105 do filmu Paolo Sorrentino M\u0142odo\u015b\u0107<\/em>. Tu ju\u017c w og\u00f3le \u017cadnej inscenizacji nie by\u0142o, za to zosta\u0142o to \u0142adnie za\u015bpiewane (podziwiam, \u017ce mo\u017cna by\u0142o tego si\u0119 nauczy\u0107 na pami\u0119\u0107).<\/p>\n