Koncert noworoczny – na sw\u00f3j Nowy Rok – przedstawi\u0142a wczoraj w Filharmonii Narodowej Suzhou Chinese Orchestra pod batut\u0105 swego szefa Panga Kapanga w ramach swojego tourn\u00e9e po Europie.\u00a0Sala by\u0142a pe\u0142na i wida\u0107 by\u0142o te\u017c, \u017ce niekt\u00f3rzy przyszli tu po raz pierwszy.<\/p>\n
Widok by\u0142 niecodzienny. Prawdziwa orkiestra symfoniczna, ale z\u0142o\u017cona w wi\u0119kszo\u015bci z instrument\u00f3w chi\u0144skich. Rol\u0119 skrzypiec przej\u0119\u0142y tu erhu<\/a> – zawsze mnie zdumiewa\u0142o, \u017ce instrument o tak ma\u0142ym pudle rezonansowym ma do\u015b\u0107 dono\u015bne brzmienie, cho\u0107 s\u0142absze i bardziej szumi\u0105ce od skrzypiec. Ale te\u017c s\u0105 w orkiestrze europejskie wiolonczele, kontrabasy, kot\u0142y i perkusja, a tak\u017ce harfa. Do\u015b\u0107 szczeg\u00f3lny wi\u0119c sk\u0142ad.<\/p>\n Szkoda, \u017ce w programie informacje by\u0142y zdawkowe – nie mo\u017cna by\u0142o si\u0119 dowiedzie\u0107, jak d\u0142ugo istnieje orkiestra ani jakie dok\u0142adnie instrumenty w niej graj\u0105. Interesowa\u0142oby mnie te\u017c, czy to jedyna w Chinach orkiestra o takim w\u0142a\u015bnie mieszanym sk\u0142adzie. Znalaz\u0142am si\u0119 w tej uprzywilejowanej sytuacji, \u017ce w przerwie koncertu zosta\u0142am zaprowadzona do dyrygenta i cho\u0107 trudno by\u0142o porozumie\u0107 si\u0119 j\u0119zykowo, dosta\u0142am ksi\u0105\u017ck\u0119, w kt\u00f3rej przynajmniej cz\u0119\u015b\u0107 interesuj\u0105cych mnie informacji si\u0119 znajduje. A wi\u0119c zesp\u00f3\u0142 zosta\u0142 za\u0142o\u017cony przez w\u0142adze prefektury Suzhou w prowincji Jiangsu we wschodnich Chinach ca\u0142kiem niedawno: 24 grudnia 2017 r., a p. Kapang prowadzi j\u0105 od pocz\u0105tku (dyryguje wszystko z pami\u0119ci – podziwia\u0107). To znaczy – wtedy odby\u0142a si\u0119 inauguracja, sam zesp\u00f3\u0142 musia\u0142 zapewne \u0107wiczy\u0107 jaki\u015b czas wcze\u015bniej, \u017ceby osi\u0105gn\u0105\u0107 precyzj\u0119.<\/p>\n S\u0105 te\u017c w tej ksi\u0105\u017ceczce wymienieni wszyscy cz\u0142onkowie zespo\u0142u i wszystkie instrumenty, a nawet rozrysowany uk\u0142ad rozmieszczenia orkiestry. Tak wi\u0119c z przodu po prawej stronie 14 erhu, po lewej spokrewnionych z nim 10 gaohu<\/a>, a za nimi 8 zhonghu<\/a>; naprzeciwko tych ostatnich po prawej wiolonczele i kontrabasy. Po\u015brodku imstrumenty szarpane: z przodu dwa liuqiny<\/a>, za nimi dwa yangqiny<\/a>, dalej cztery pipy<\/a> i guzheng<\/a>, wreszcie sze\u015b\u0107 okr\u0105g\u0142ych zhongruan\u00f3w<\/a> i dwa wi\u0119ksze od nich daruany, a na ich wysoko\u015bci jeszcze harfa. Z instrument\u00f3w d\u0119tych: cztery pi\u0119knie brzmi\u0105ce flety dizi<\/a>, osiem dono\u015bnych, obojowatych suona<\/a> i wreszcie cztery shengi<\/a> o r\u00f3\u017cnych wielko\u015bciach. A za nimi swojska perkusja.<\/p>\n Czy wi\u0119cej jest takich orkiestr – w ko\u0144cu nie wiem. Pr\u00f3bowa\u0142am si\u0119 dowiedzie\u0107, czy utwory wykonane na tym koncercie by\u0142y napisane na ten sk\u0142ad. Cz\u0119\u015b\u0107 – owszem, na zam\u00f3wienie, niekt\u00f3re by\u0142y zapewne transkrybowane, zw\u0142aszcza trzy stworzone przez kompozytor\u00f3w ju\u017c nie\u017cyj\u0105cych. W programie nie by\u0142o informacji o tw\u00f3rcach poza nazwiskami i datami; gdybym nie przejrza\u0142a ksi\u0105\u017ceczki, nie wiedzia\u0142abym, \u017ce Wang Danhong to kobieta – autorka ostatniego z utwor\u00f3w w programie, Kaprysu z Makau<\/em>, troch\u0119 przypominaj\u0105cego w idei Kaprys w\u0142oski<\/em> Czajkowskiego czy Kaprys hiszpa\u0144ski<\/em> Korsakowa z zacytowanymi motywami ludowymi (jest tam cz\u0119\u015b\u0107 \u015awi\u0119to portugalskie<\/em>, brzmi\u0105ca ca\u0142kowicie po iberyjsku!). Jest ona kompozytork\u0105-rezydentk\u0105 orkiestry. Z innych zam\u00f3wionych przez zesp\u00f3\u0142 utwor\u00f3w us\u0142yszeli\u015bmy Sen o motylu<\/em> Zhao Jipinga, kt\u00f3ry jest rodzajem koncertu wiolonczelowego (solistk\u0105 by\u0142a znakomita Kang Qiaoxuan) oraz Wariacje liryczne<\/em> Liu Changyuana – ten ostatni utw\u00f3r zacz\u0105\u0142 si\u0119 szemrz\u0105cymi brzmieniami erhu i w og\u00f3le fragmentami o niemal sonorystycznym podej\u015bciu. Jednak wi\u0119kszo\u015b\u0107 utwor\u00f3w brzmia\u0142a w naszych uszach troch\u0119 jak muzyka filmowa, jak rodzaj kulturowej hybrydy. Najbli\u017cszy chyba bardziej klasycznej chi\u0144skiej stylistyce by\u0142 kr\u00f3tki poemat na erhu i orkiestr\u0119 Ksi\u0119\u017cyc odbity w wodzie \u017ar\u00f3d\u0142a Er Quan<\/em> Hua Yanjuna, w opracowaniu solisty, Zhu Changyana.<\/p>\n Mo\u017cna r\u00f3\u017cnie patrze\u0107 na te utwory (np. pianofil<\/strong> wyszed\u0142 po pierwszej cz\u0119\u015bci), ale orkiestra jest \u015bwietna, brzmi jak jeden organizm. A po programie by\u0142y trzy bisy… europejskie. Smyczkowe tutti erhu w uwerturze do Wilhelma Tella<\/em> Rossiniego, rado\u015bnie egzotyczne Grzmoty i b\u0142yskawice<\/em> Straussa syna i ha\u0142a\u015bliwy Taniec s\u0142owia\u0144ski g-moll<\/em>\u00a0Dvo\u0159\u00e1ka – doprawdy, \u017cadnej blachy tam nie potrzeba, suony i shengi robi\u0105 wystarczaj\u0105co wiele ha\u0142asu. A \u017ce wszystko to by\u0142o w tempach przera\u017aliwych – rozumiem, \u017ce dla efektu, cho\u0107 troch\u0119 szkoda, \u017ce nie mo\u017cna by\u0142o wyra\u017aniej wys\u0142ysze\u0107, czym te brzmienia si\u0119 r\u00f3\u017cni\u0105. Taka zabawa.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Koncert noworoczny – na sw\u00f3j Nowy Rok – przedstawi\u0142a wczoraj w Filharmonii Narodowej Suzhou Chinese Orchestra pod batut\u0105 swego szefa Panga Kapanga w ramach swojego tourn\u00e9e po Europie.\u00a0Sala by\u0142a pe\u0142na i wida\u0107 by\u0142o te\u017c, \u017ce niekt\u00f3rzy przyszli tu po raz pierwszy.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/8188"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=8188"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/8188\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":8189,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/8188\/revisions\/8189"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=8188"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=8188"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=8188"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}