Dobrze, \u017ce recital Jakuba J\u00f3zefa Orli\u0144skiego z pianist\u0105 Micha\u0142em Bielem w krakowskim Teatrze im. S\u0142owackiego mia\u0142 tak urozmaicony program – mo\u017cna by\u0142o szerzej pozna\u0107 mo\u017cliwo\u015bci \u015bpiewaka.<\/p>\n
Na wi\u0119kszo\u015bci swoich wyst\u0119p\u00f3w solowych Orli\u0144ski prezentuje ostatnio program ze swej p\u0142yty Anima Sacra<\/em>. Tym razem by\u0142o inaczej. Tak\u017ce dlatego, \u017ce repertuar by\u0142 ca\u0142kowicie \u015bwiecki. Pierwsz\u0105 cz\u0119\u015b\u0107 („chcieli\u015bmy najpierw pa\u0144stwu pokaza\u0107, jak kolorowa jest muzyka baroku” – zapowiedzia\u0142) wype\u0142ni\u0142y arie z oper przede wszystkim Haendla (Agrippina<\/em>, Orlando<\/em>, Amadigi di Gaula<\/em>), ale tak\u017ce Giuseppe Marii Orlandiniego, Giovanniego Battisty Bononciniego i Luki Antonia Predieriego. Rzeczywi\u015bcie we wszelkich nastrojach i barwach. Troch\u0119 mnie na pocz\u0105tku razi\u0142o, \u017ce g\u0142osowi kontratenorowemu w utworach barokowych towarzyszy fortepian, ale Micha\u0142 Biel jest rzeczywi\u015bcie \u015bwietny. Obaj arty\u015bci maj\u0105 te\u017c podobne poczucie humoru i swobod\u0119 w muzykowaniu, porozumiewaj\u0105 si\u0119 znakomicie, zreszt\u0105 wyst\u0119puj\u0105 ze sob\u0105 od dawna.<\/p>\n Muzyk\u0119 polsk\u0105 te\u017c prezentowali ju\u017c nie od dzi\u015b, ale zwykle robi\u0105 to za granic\u0105. Orli\u0144ski za\u017cartowa\u0142 nawet, \u017ce troch\u0119 mu g\u0142upio, bo je\u017celi si\u0119 pomyli w tek\u015bcie, to za granic\u0105 nikt by tego nie zauwa\u017cy\u0142, a tu ka\u017cdy dostrze\u017ce od razu. My\u015bl\u0119, \u017ce to troch\u0119 kokieteria, bo dawno ju\u017c nie s\u0142ysza\u0142am polskiego \u015bpiewaka o tak nienagannej dykcji. Pierwszy raz us\u0142ysza\u0142am w jego wykonaniu cztery z Pie\u015bni kurpiowskich<\/em> op. 58 Szymanowskiego (na tubie znalaz\u0142am jedn\u0105<\/a> – wykonanie z Konkursu Moniuszkowskiego, na kt\u00f3rym dosta\u0142 II nagrod\u0119). Nawet nie przeszkadza\u0142o, \u017ce np. Lecio\u0142y z\u00f3razie<\/em> to pie\u015b\u0144 dziewczy\u0144ska – w og\u00f3le to nie gra\u0142o roli, co by\u0142o tym ciekawsze, \u017ce nie by\u0142o to po prostu pi\u0119kne \u015bpiewanie, ale te\u017c bardzo emocjonalne i zmys\u0142owe. Podobnie zreszt\u0105 Cztery sonety mi\u0142osne<\/em> Bairda, utw\u00f3r, wydawa\u0142oby si\u0119, lekki, \u0142atwy i przyjemny, nawet z pogranicza kiczu. Pami\u0119tam porz\u0105dne, kulturalne wykonania Andrzeja Hiolskiego czy Jerzego Artysza, ale o wiele bardziej przypad\u0142y mi do gustu w tym wykonaniu, w kt\u00f3re zosta\u0142y w\u0142o\u017cone m\u0142odzie\u0144cze emocje.<\/p>\n W uzupe\u0142nieniu polskiego programu by\u0142a jeszcze Jesie\u0144<\/em> Paw\u0142a \u0141ukaszewskiego, a na koniec – „bo lubimy zaczyna\u0107, ale te\u017c ko\u0144czy\u0107 barokiem” – jeszcze jedna aria Francesca Bartolomea Contiego. No i trzy bisy: jeden z p\u0142yty<\/a>, drugi Purcella<\/a> i wreszcie najwi\u0119kszy przeb\u00f3j, upowszechniony przez s\u0142ynny ju\u017c filmik<\/a> na YouTube wrzucony przez France-Musique.<\/p>\n S\u0142uchanie Orli\u0144skiego i Biela sprawia tym wi\u0119ksz\u0105 przyjemno\u015b\u0107, \u017ce obaj s\u0105 naturalni – owszem, odgrywaj\u0105 pewien teatrzyk, ale znakomicie si\u0119 nim bawi\u0105. Technicznych problem\u00f3w nie odczuwa si\u0119 w og\u00f3le, wr\u0119cz ma si\u0119 wra\u017cenie, \u017ce nie ma w tym wykonawstwie \u017cadnego wysi\u0142ku. Jest wdzi\u0119k, a tak\u017ce umiej\u0119tno\u015b\u0107 nawi\u0105zywania kontaktu z publiczno\u015bci\u0105. Je\u015bli za\u015b chodzi o publiczno\u015b\u0107, troch\u0119 denerwowa\u0142y oklaski po ka\u017cdym utworze, zw\u0142aszcza w drugiej cz\u0119\u015bci, w kt\u00f3rej wykonane zosta\u0142y dwa cykle. Ale troch\u0119 mo\u017cna to zrozumie\u0107, bo widownia by\u0142a wyciemniona i nie ka\u017cdy musia\u0142 o tym akurat pami\u0119ta\u0107.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Dobrze, \u017ce recital Jakuba J\u00f3zefa Orli\u0144skiego z pianist\u0105 Micha\u0142em Bielem w krakowskim Teatrze im. S\u0142owackiego mia\u0142 tak urozmaicony program – mo\u017cna by\u0142o szerzej pozna\u0107 mo\u017cliwo\u015bci \u015bpiewaka.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/8200"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=8200"}],"version-history":[{"count":4,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/8200\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":8206,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/8200\/revisions\/8206"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=8200"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=8200"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=8200"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}