{"id":8211,"date":"2019-02-17T00:53:39","date_gmt":"2019-02-16T23:53:39","guid":{"rendered":"http:\/\/szwarcman.blog.polityka.pl\/?p=8211"},"modified":"2019-02-17T00:53:57","modified_gmt":"2019-02-16T23:53:57","slug":"eksperyment-z-wajnbergiem-uzgodnienie-z-zornem","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/2019\/02\/17\/eksperyment-z-wajnbergiem-uzgodnienie-z-zornem\/","title":{"rendered":"Eksperyment z Wajnbergiem, uzgodnienie z Zornem"},"content":{"rendered":"

Mieczys\u0142aw Wajnberg, cho\u0107 by\u0142 cz\u0142owiekiem teatru, chyba nie by\u0142by specjalnie zachwycony teatrem z w\u0142asnego \u017cycia. John Zorn za\u015b to control freak<\/em>, wi\u0119c dopilnowa\u0142 nawet koncertu, na kt\u00f3ry osobi\u015bcie si\u0119 nie wybiera\u0142.<\/p>\n

To by\u0142 pewien eksperyment – pr\u00f3ba przybli\u017cenia publiczno\u015bci samej postaci Wajnberga poprzez spektakl o jego \u017cyciu wykorzystuj\u0105cy jego utwory. Nie rozmawia\u0142am ze zbyt wieloma lud\u017ami w przerwie, ale s\u0142ysza\u0142am zar\u00f3wno g\u0142osy, \u017ce si\u0119 podoba\u0142o, jak takie, \u017ce by\u0142o to kompletnie niepotrzebne. Osobi\u015bcie czuj\u0119 si\u0119 bli\u017csza temu drugiemu zdaniu, ale je\u015bli to ma co\u015b komu\u015b u\u0142atwi\u0107…<\/p>\n

Re\u017cyserowa\u0142a Natalia Babi\u0144ska, dramatur\u017ck\u0105 by\u0142a Agata Wieczy\u0144ska i w tej dziedzinie by\u0142o chyba najwi\u0119cej minus\u00f3w. Najbardziej razi\u0142a mnie posta\u0107 Muzy, kt\u00f3ra mia\u0142a by\u0107 a to \u017con\u0105 kompozytora (a mia\u0142 dwie), a to \u015bmierci\u0105 – przez kilka ostatnich numer\u00f3w paraduje w czarnej sukni z kos\u0105, co mo\u017ce nawet \u015bmieszy\u0107. Jest jeszcze prosta scenografia – st\u00f3\u0142, tapczan, szafka i oczywi\u015bcie fortepian – oraz wizualizacje, te chyba w sumie najciekawsze. Jednak muzyka sprawia, \u017ce o wszystkich bana\u0142ach zapominamy. To nieznane dot\u0105d cykle pie\u015bni z lat 60. – Profil<\/em> do wierszy Stanis\u0142awa Wygodzkiego i Tryptyk<\/em> do s\u0142\u00f3w Leopolda Staffa. Utwor\u00f3w jest wi\u0119cej, cho\u0107 nie zosta\u0142y wymienione w programie (m.in. Sonety Szekspira<\/em>), w \u015brodku pojawia si\u0119 groteskowa fortepianowa polka Szostakowicza, a epizodycznie zjawia si\u0119 te\u017c Linus Roth jako duch ojca kompozytora, graj\u0105cy oczywi\u015bcie fragment Rapsodii mo\u0142dawskiej<\/em>.<\/p>\n

Naprawd\u0119 wyrazy uznania nale\u017c\u0105 si\u0119 tu basowi Tomaszowi Raffowi, kt\u00f3ry to wszystko \u015bpiewa, a przy tym odgrywa rol\u0119 samego kompozytora, oraz piani\u015bcie Mischy Koz\u0142owskiemu, odgrywaj\u0105cemu tu Szostakowicza. Obaj s\u0105 naprawd\u0119 \u015bwietni, a muzyka jest – jak trafnie stwierdzi\u0142a moja siostra – hipnotyzuj\u0105ca. Chocia\u017cby z tego powodu warto by\u0142o przyj\u015b\u0107.<\/p>\n

Drugi koncert zawiera\u0142 trzy kwartety Zorna. Po\u015brodku Kol Nidre<\/i>, kt\u00f3re kojarzy si\u0119 troch\u0119 z Fratres<\/em> Arvo\u00a0P\u00e4rta, ale w nastroju rzeczywi\u015bcie zbli\u017ca si\u0119 do tej szczeg\u00f3lnej modlitwy. Przed nim Necronomicon<\/em>, po nim The Alchemist<\/em>, a wi\u0119c dwa utwory przywo\u0142uj\u0105ce ezoteryczne klimaty, cho\u0107 i w jednym, i w drugim s\u0142yszy si\u0119 po prostu awangard\u0119 typu „warszawskojesiennego”. W ostatnim z utwor\u00f3w uderza mnie powracaj\u0105cy cytat z Grosse Fuge<\/em> Beethovena – c\u00f3\u017c to ma znaczy\u0107 w tym kontek\u015bcie, nie wiem. Ale Zorn za\u017cyczy\u0142 sobie, o czym jest w programie, by o tych utworach by\u0142o jak najmniej = „niech muzyka przem\u00f3wi sama za siebie”. No i przemawia, zw\u0142aszcza\u00a0w tak znakomitym wykonaniu – po raz pierwszy zetkn\u0119\u0142am si\u0119 z m\u0142odym ameryka\u0144skim Jack Quartet. I zapewne nie po raz ostatni.<\/span><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Mieczys\u0142aw Wajnberg, cho\u0107 by\u0142 cz\u0142owiekiem teatru, chyba nie by\u0142by specjalnie zachwycony teatrem z w\u0142asnego \u017cycia. John Zorn za\u015b to control freak, wi\u0119c dopilnowa\u0142 nawet koncertu, na kt\u00f3ry osobi\u015bcie si\u0119 nie wybiera\u0142.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/8211"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=8211"}],"version-history":[{"count":2,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/8211\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":8213,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/8211\/revisions\/8213"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=8211"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=8211"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=8211"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}