{"id":8315,"date":"2019-03-24T00:43:08","date_gmt":"2019-03-23T23:43:08","guid":{"rendered":"http:\/\/szwarcman.blog.polityka.pl\/?p=8315"},"modified":"2019-03-24T00:44:52","modified_gmt":"2019-03-23T23:44:52","slug":"ostatni-jubileusz-sv-w-twon","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/2019\/03\/24\/ostatni-jubileusz-sv-w-twon\/","title":{"rendered":"Ostatni jubileusz SV w TWON?"},"content":{"rendered":"

Wielki trzycz\u0119\u015bciowy koncert z trojgiem dyrygent\u00f3w odby\u0142 si\u0119 z okazji 35-lecia powstania Sinfonii Varsovii. Szkoda, \u017ce w nieakustycznej sali Teatru Wielkiego-Opery Narodowej, ale z tym miejscem zesp\u00f3\u0142 ma zwi\u0105zki osobowe poprzez dyrektora Waldemara D\u0105browskiego, kt\u00f3ry by\u0142 tej orkiestry, by tak rzec, akuszerem.<\/p>\n

By\u0142 wtedy szefem Centrum Sztuki Studio, pod kt\u00f3rego skrzyd\u0142ami dzia\u0142a\u0142a Polska Orkiestra Kameralna Jerzego Maksymiuka. Przypomnijmy w skr\u00f3cie: Jerzy Maksymiuk dosta\u0142 anga\u017c do BBC Scottish Symphony Orchestra i postanowi\u0142 porzuci\u0107 sw\u00f3j osobisty zesp\u00f3\u0142. Ale szkoda by\u0142o energii ludzkiej i gdy okaza\u0142o si\u0119, \u017ce Yehudi Menuhin poszukuje orkiestry, dokooptowano d\u0119te do POK. By\u0142am na inauguracyjnym koncercie (by\u0142o to 27 kwietnia 1984 r.)<\/span>, solist\u0105 by\u0142 skrzypek Leland Chen, ucze\u0144 Menuhina. I tak si\u0119 zacz\u0119\u0142o.<\/p>\n

Na jubileuszu by\u0142o niema\u0142o oficjeli, ale tylko tych zwi\u0105zanych z miastem i z Koalicj\u0105 Obywatelsk\u0105 – przede wszystkim prezydent Warszawy Rafa\u0142 Trzaskowski<\/a>, kt\u00f3ry podkre\u015bla\u0142, \u017ce to dla niego honor znale\u017a\u0107 si\u0119 na scenie z takim zespo\u0142em, z czego zdaje sobie spraw\u0119, poniewa\u017c jest synem kompozytora; ponadto HGW, ju\u017c na zawsze zwi\u0105zana ze spraw\u0105 miejsca dla orkiestry (to za jej kadencji otrzyma\u0142a teren na siedzib\u0119 i podpisany zosta\u0142 kontrakt z architektem), Pawe\u0142 Rabiej, Micha\u0142 Szczerba („Panie marsza\u0142ku kochany, muzyka \u0142agodzi obyczaje”), a tak\u017ce radni i urz\u0119dnicy z ratusza. Mi\u0142o, cho\u0107 niestety miasto w tym roku bardzo – za bardzo – tnie pieni\u0105dze na kultur\u0119 (z powodu \u017c\u0142obk\u00f3w?), k\u0142opoty ma nawet tak przecie\u017c niedrogi festiwal jak Ogrody Muzyczne, a co do nowej siedziby SV, kiedy zostanie wybudowana, diabli wiedz\u0105. Dyrektor Janusz Marynowski wyrazi\u0142 nadziej\u0119, \u017ce nast\u0119pny jubileusz zespo\u0142u b\u0119dziemy obchodzi\u0107 ju\u017c w nowej siedzibie – teoretycznie nie jest to wykluczone, przypomnijmy, \u017ce NOSPR zbudowany zosta\u0142 w dwa lata. Ale czy to realne? Waldemar D\u0105browski rzuci\u0142, \u017ce Gda\u0144sk wyp\u0142aci\u0142 Lechii 7 mln za promocj\u0119 miasta, na co Trzaskowski z refleksem odrzuci\u0142, \u017ce Warszawa ani Legii, ani Polonii niczego nie wyp\u0142aca (to akurat rozumiem).<\/p>\n

Jak pi\u0119knie b\u0119dzie na Grochowie, mo\u017cna by\u0142o sobie pomarzy\u0107 ogl\u0105daj\u0105c w przerwach (by\u0142y dwie) w foyer g\u0142\u00f3wnym na telebimie wizualizacje przysz\u0142ej siedziby SV; sta\u0142a tam te\u017c makieta obiektu. Na drugim telebimie pokazywano zdj\u0119cia z historii orkiestry, w tym Polskiej Orkiestry Kameralnej, a pi\u0119tro ni\u017cej, przy wej\u015bciu na poziom parteru – zdj\u0119cia wybitnych postaci zwi\u0105zanych z orkiestr\u0105, utrwalone w obiektywie Janusza Marynowskiego, kt\u00f3ry jest rzeczywi\u015bcie utalentowanym fotografem. Szczeg\u00f3lnie ujmuj\u0105ce s\u0105 zdj\u0119cia Yehudi Menuhina czy pa\u0144stwa Pendereckich, uchwyconych w chwilach zm\u0119czenia i prywatno\u015bci.<\/p>\n

A koncert? Bardzo zr\u00f3\u017cnicowany, jako si\u0119 rzek\u0142o – z trojgiem dyrygent\u00f3w. Zdziwi\u0142am si\u0119 obecno\u015bci\u0105 i repertuarem\u00a0Herv\u00e9 Niqueta, kt\u00f3rego kojarzy\u0142am dot\u0105d tylko – jako klawesynist\u0119 i ch\u00f3rmistrza – z jego zespo\u0142em Le Concert Spirituel (by\u0142 z nim w FN dwa lata temu<\/a>), ale, jak si\u0119 okazuje, od pewnego czasu sw\u00f3j repertuar poszerza o muzyk\u0119 XIX, a nawet XX w. Sinfonietta per archi<\/em> Pendereckiego nie jest taka trudna do dyrygowania; ona zosta\u0142a wybrana na pocz\u0105tek, poniewa\u017c Krzysztof Penderecki wci\u0105\u017c pozostaje dyrektorem artystycznym SV (byli wraz z ma\u0142\u017conk\u0105 na koncercie). Po „mowach tronowych” stary przeb\u00f3j orkiestry jeszcze z Menuhinem – uwertura do W\u0142oszki w Algierze<\/em> Rossiniego. Pami\u0119tam, \u017ce tempo zwykle bywa\u0142o zawrotne, natomiast wst\u0119p troch\u0119 wolniejszy, \u017ceby da\u0107 si\u0119 solowemu obojowi wy\u015bpiewa\u0107; Niquet jednak tak\u017ce ten wst\u0119p zap\u0119dzi\u0142 niestety. A na zako\u0144czenie swojego wyst\u0119pu poprowadzi\u0142 popularny poemat Paula Dukasa Ucze\u0144 czarnoksi\u0119\u017cnika<\/em>. Pokaza\u0142 si\u0119 w tych utworach jako showman, czego z jego barokowych wyst\u0119p\u00f3w nie pami\u0119tam. W strojnym kabaciku, najpierw czarnym z fakturk\u0105 i po\u0142yskiem, potem z po\u0142yskiem czerwonym (przebra\u0142 si\u0119 przed Dukasem), niemal\u017ce przykuca\u0142 na podium i wykonywa\u0142 przesadne gestykulacje. Jego obecno\u015b\u0107 mia\u0142a symbolizowa\u0107 zwi\u0105zki zespo\u0142u z Francj\u0105 (spotkali si\u0119 kiedy\u015b na Szalonych Dniach w Nantes).<\/p>\n

Drug\u0105 cz\u0119\u015b\u0107, ameryka\u0144sk\u0105, poprowadzi\u0142 Roderick Cox, dyrygent wci\u0105\u017c m\u0142ody, ale ju\u017c uhonorowany nagrodami, czemu si\u0119 nie dziwi\u0119 – jest bardzo sugestywny, skupiony. II Essay for Orchestra<\/em> op. 17 Samuela Barbera by\u0142 chyba najciekawszym punktem programu – dzie\u0142o to ma\u0142o znane jest w Polsce. Sta\u0142o si\u0119 jakby pewn\u0105 analogi\u0105 do Sinfonietty<\/em> Pendereckiego z powodu zbli\u017conej formy. Ta\u0144ce<\/em> z West Side Story<\/em> Bernsteina to by\u0142 z kolei sam \u017cywio\u0142 i drapie\u017cno\u015b\u0107.<\/p>\n

Na koniec polska batuta – Marzena Diakun. Dyrygowa\u0142a z pami\u0119ci – imponuj\u0105ce, zw\u0142aszcza w przypadku drugiego z utwor\u00f3w. Pono\u0107 orkiestra wymusi\u0142a szybsze tempo Symfonii klasycznej<\/em> Prokofiewa ni\u017c dyrygentka pocz\u0105tkowo chcia\u0142a, ale na szcz\u0119\u015bcie uda\u0142o si\u0119 jednak utrzyma\u0107 lekko\u015b\u0107 brzmienia, a fina\u0142u uda\u0142o si\u0119 nie zap\u0119dzi\u0107, cho\u0107 niewiele brakowa\u0142o. Z pe\u0142n\u0105 dyscyplin\u0105 poprowadzony by\u0142 Krzesany<\/em> Kilara – fajerwerk na koniec.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Wielki trzycz\u0119\u015bciowy koncert z trojgiem dyrygent\u00f3w odby\u0142 si\u0119 z okazji 35-lecia powstania Sinfonii Varsovii. Szkoda, \u017ce w nieakustycznej sali Teatru Wielkiego-Opery Narodowej, ale z tym miejscem zesp\u00f3\u0142 ma zwi\u0105zki osobowe poprzez dyrektora Waldemara D\u0105browskiego, kt\u00f3ry by\u0142 tej orkiestry, by tak rzec, akuszerem.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/8315"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=8315"}],"version-history":[{"count":3,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/8315\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":8318,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/8315\/revisions\/8318"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=8315"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=8315"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=8315"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}