Po czterech i p\u00f3\u0142 roku finalizuje si\u0119 ostatni z szalonych pomys\u0142\u00f3w Micha\u0142a Merczy\u0144skiego (jako tw\u00f3rcy i dyrektora NInA) i Filipa Berkowicza, by po\u0142\u0105czy\u0107 ze sob\u0105 tw\u00f3rc\u00f3w muzyki pop z dzie\u0142ami polskich gigant\u00f3w muzyki wsp\u00f3\u0142czesnej.<\/p>\n
Mia\u0142o to swoje \u017ar\u00f3d\u0142a w eksperymentach zwi\u0105zanych z prowadzonym w\u00f3wczas przez Berkowicza festiwalem Sacrum Profanum, ale si\u0119 usamodzielni\u0142o w osobne, du\u017ce przedsi\u0119wzi\u0119cia. Pretekstem by\u0142 wsp\u00f3\u0142organizowany przez NInA Europejski Kongres Kultury we wroc\u0142awskiej Hali Stulecia, powi\u0105zany z licznymi wydarzeniami kulturalnymi. Odby\u0142y si\u0119 tam w\u00f3wczas dwa koncerty-monstra: Pendereckiego z Jonnym Greenwoodem<\/a> z Radiohead oraz z Aphex Twinem<\/a> – pierwszy z tych koncert\u00f3w zaowocowa\u0142 kolejnymi jego edycjami w r\u00f3\u017cnych krajach, wreszcie p\u0142yt\u0105 wydan\u0105 przez Nonesuch<\/a>.<\/p>\n Jutro w londy\u0144skim Barbican Centre odb\u0119dzie si\u0119 premiera filmu<\/a>, a zarazem p\u0142yty b\u0119d\u0105cej z kolei \u015bladem drugiej cz\u0119\u015bci tego wydarzenia<\/a>. Wydawc\u0105 jest tym razem firma Domino Record<\/a>, p\u0142yta wychodzi – jak wida\u0107 w linku – w czterech formatach, a polsk\u0105 dystrybucj\u0105 zajmie si\u0119 Sonic Records<\/a>. A dzi\u015b pokazano rejestracj\u0119 wideo w dawnej NInA, a obecnie FINA, kilku osobom z prasy. W sobot\u0119 o godz. 18 b\u0119dzie tam pokaz otwarty tego filmu, ka\u017cdy mo\u017ce przyj\u015b\u0107.<\/p>\n By\u0142am na tym koncercie w Operze Narodowej i w\u00f3wczas, jak wida\u0107 z powy\u017cszego linka, wra\u017cenia mia\u0142am mieszane. Spot\u0119gowa\u0142o je w\u00f3wczas niezno\u015bne buczenie reflektor\u00f3w, kt\u00f3re zak\u0142\u00f3ca\u0142o odbi\u00f3r do tego stopnia, \u017ce wysz\u0142am z koncertu w\u015bciek\u0142a. Oczywi\u015bcie w nagraniu nie ma po nim \u015bladu, a wra\u017cenie jest o wiele bardziej pozytywne. Przede wszystkim wielkie brawa nale\u017c\u0105 si\u0119 Ani Marchwi\u0144skiej, kt\u00f3ra przygotowa\u0142a solistk\u0119 do wykonu (a opowiada\u0142a mi potem, \u017ce \u0142atwe to nie by\u0142o…). Podziw dla NOSPR i Krzysztofa Pendereckiego, bo dyrygowanie G\u00f3reckim to wbrew pozorom piekielna sprawa, wymagaj\u0105ca kondycji. Oprawa plastyczna nienachalna, wi\u0119c tak\u017ce uznanie dla Johna Miltona (projektanta oprawy koncert\u00f3w Portishead), \u0142adne filmowanie – re\u017cyserowa\u0142a Halina Przebinda, znana z wielu fajnych telewizyjnych widowisk.<\/p>\n No, a Beth Gibbons? Z bliska wida\u0107 jeszcze bardziej wielkie napi\u0119cie, jakie w\u0142o\u017cy\u0142a w interpretacj\u0119 utworu, starania, \u017ceby tekst poda\u0107 w formie wyrazistej i przypominaj\u0105cej orygina\u0142, i emocje. Mo\u017cna nawet si\u0119 wzruszy\u0107. Jaki\u015b rodzaj tremy te\u017c musia\u0142 by\u0107, bo – co s\u0142yszalne jest zw\u0142aszcza w samym nagraniu (tu te\u017c czuwali najlepsi polscy specjali\u015bci) – g\u0142os jej z lekka dr\u017cy, to prawie wibracja, a z nagra\u0144 z Portishead pami\u0119tam r\u00f3\u017cne rodzaje jej \u015bpiewania, ale raczej bez takiego efektu. W ka\u017cdym razie wczuwa si\u0119 w rol\u0119 i nie ma w niej nic sztucznego, cho\u0107 oczywi\u015bcie trudno to por\u00f3wnywa\u0107 z wykonaniami profesjonalnych \u015bpiewaczek klasycznych. Ale ta naturalno\u015b\u0107 to tylko jej plus. W ksi\u0105\u017cce o G\u00f3reckim, kt\u00f3ra niedawno wysz\u0142a (autorstwa Marii Wilczek-Krupa), autorka przypomina, jak kompozytor obrazi\u0142 si\u0119 na Stefani\u0119 Woytowicz, kiedy us\u0142ysza\u0142 j\u0105 na pr\u00f3bie przed pierwszym wykonaniem w Polsce (Warszawska Jesie\u0144 1976), i nie przyszed\u0142 na koncert. Ona rzeczywi\u015bcie wibrowa\u0142a bez opami\u0119tania i to by\u0142o absolutnie niezno\u015bne.<\/p>\n Ciekawam, co na t\u0119 p\u0142yt\u0119 powiedz\u0105 fani Portishead. Bo to, jak rozumiem, dla nich przecie\u017c.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Po czterech i p\u00f3\u0142 roku finalizuje si\u0119 ostatni z szalonych pomys\u0142\u00f3w Micha\u0142a Merczy\u0144skiego (jako tw\u00f3rcy i dyrektora NInA) i Filipa Berkowicza, by po\u0142\u0105czy\u0107 ze sob\u0105 tw\u00f3rc\u00f3w muzyki pop z dzie\u0142ami polskich gigant\u00f3w muzyki wsp\u00f3\u0142czesnej.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/8326"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=8326"}],"version-history":[{"count":2,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/8326\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":8329,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/8326\/revisions\/8329"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=8326"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=8326"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=8326"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}