No nie mog\u0142am po prostu nie pojecha\u0107 do Krakowa na koncert Isabelle Faust z\u00a0Orchestre des Champs-\u00c9lys\u00e9es i Philippe’em Herreweghe. Koncert niestety by\u0142 w ICE, wi\u0119c mo\u017cna by\u0142o sobie tylko wyobra\u017ca\u0107, jak to brzmia\u0142oby w NOSPR czy NFM, ale i tak warto by\u0142o.<\/p>\n
Isabelle Faust nagra\u0142a ju\u017c Koncert<\/em> Brahmsa osiem lat temu z Mahler Chamber Orchestra pod batut\u0105 Daniela Hardinga. Prawd\u0119 m\u00f3wi\u0105c nie s\u0142ysza\u0142am tej p\u0142yty, wi\u0119c nie wiem, czy co\u015b si\u0119 w jej interpretacji od tamtej pory zmieni\u0142o, ale i ona by\u0142a zapowiadana w taki spos\u00f3b, \u017ce artystka przestudiowa\u0142a uwagi Josepha Joachima do partii solowej i kierowa\u0142a si\u0119 nimi. Na tym nagraniu r\u00f3wnie\u017c, tak jak dzi\u015b, zastosowa\u0142a w I cz\u0119\u015bci kadencj\u0119 napisan\u0105 przez Ferruccio Busoniego<\/a>, zaczynaj\u0105c\u0105 si\u0119 jak kadencja Joachima, ale p\u00f3\u017aniej rozwijaj\u0105c\u0105 si\u0119 inaczej, najpierw przez pewien czas z akompaniamentem kot\u0142\u00f3w, a potem, pod koniec, z wcze\u015bniejszym wej\u015bciem orkiestry.<\/p>\n R\u00f3\u017cnica na pewno jest taka, \u017ce dzi\u015b solistka zagra\u0142a z orkiestr\u0105 instrument\u00f3w historycznych. W zwi\u0105zku z czym pi\u0119knie brzmia\u0142y d\u0119te, nie odczuwa\u0142o si\u0119 te\u017c pot\u0119\u017cnej masy orkiestrowej, w kt\u00f3rej zwykle zanurza si\u0119 Brahmsa. Tempa zar\u00f3wno pierwszej, jak i drugiej cz\u0119\u015bci by\u0142y zdecydowanie szybsze ni\u017c przywykli\u015bmy s\u0142ysze\u0107 (a fina\u0142 prawdziwie ogni\u015bcie w\u0119gierski), i cho\u0107 charakter dzi\u0119ki temu sta\u0142 si\u0119 bardziej zdecydowany, to i \u015bpiewu nie zabrak\u0142o (przypomn\u0119: artystka gra na stradivariusie z 1704 r. o wdzi\u0119cznym przydomku \u015api\u0105ca Kr\u00f3lewna, a to dlatego, \u017ce ponad wiek przele\u017ca\u0142 na strychu; Isabelle kupi\u0142a go w 1995 r.). Mam wielk\u0105 s\u0142abo\u015b\u0107 do jej sposobu grania, jest w nim dla mnie co\u015b czystego i jasnego, a przy tym nie ma tu cienia egzaltacji. Co prawda p. Adam Zagajewski, kt\u00f3rego spotka\u0142am po koncercie, stwierdzi\u0142, \u017ce by\u0142o jak dla niego zbyt minimalistycznie i wola\u0142by wi\u0119cej emocji, ale ja emocje w tym jak najbardziej s\u0142ysz\u0119, tylko inne. Bardzo to od\u015bwie\u017caj\u0105ce. Solistka i dyrygent zachowywali si\u0119 wobec siebie z du\u017c\u0105 atencj\u0105 (cho\u0107 mog\u0142o si\u0119 wydawa\u0107, \u017ce Herreweghe na ni\u0105 nie patrzy, ale wszystko s\u0142ysza\u0142 i czu\u0142), a bis tak\u017ce mieli wsp\u00f3lnie przygotowany: Marzenie<\/em> Schumanna w opracowaniu na skrzypce z orkiestr\u0105.<\/p>\n By\u0142o to podprowadzenie pod drug\u0105 cz\u0119\u015b\u0107 koncertu, kt\u00f3r\u0105 wype\u0142ni\u0142a II Symfonia C-dur<\/em> Schumanna. Wbrew pogodnej tonacji s\u0105 w niej momenty melancholijne, nostalgiczne, jak trzecia, wolna cz\u0119\u015b\u0107, w kt\u00f3rej \u015bpiewny temat przechodzi z klarnetu do oboju lub fletu. D\u0119te w tej orkiestrze s\u0105 wspania\u0142e, wi\u0119c s\u0142ucha\u0142o si\u0119 ich z wielk\u0105 przyjemno\u015bci\u0105. Jak lubi\u0119 Herreweghe, tak nie znosz\u0119 na jego dyrygowanie patrze\u0107, bo ma\u0142o co si\u0119 zgadza, czasem ruchy s\u0105 wyprzedzaj\u0105ce, czasem nie – ale mimo to orkiestra gra zdumiewaj\u0105co r\u00f3wno, bez \u017cadnych nieporozumie\u0144 rytmicznych, jak jeden instrument. Albo ca\u0142a robota odbywa si\u0119 na pr\u00f3bach, albo po prostu tak dobrze si\u0119 wszyscy mi\u0119dzy sob\u0105 znaj\u0105, \u017ce wszystko robi si\u0119 samo. Imponuj\u0105ce.<\/p>\n Rano ruszam do Katowic.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" No nie mog\u0142am po prostu nie pojecha\u0107 do Krakowa na koncert Isabelle Faust z\u00a0Orchestre des Champs-\u00c9lys\u00e9es i Philippe’em Herreweghe. Koncert niestety by\u0142 w ICE, wi\u0119c mo\u017cna by\u0142o sobie tylko wyobra\u017ca\u0107, jak to brzmia\u0142oby w NOSPR czy NFM, ale i tak warto by\u0142o.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/8330"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=8330"}],"version-history":[{"count":2,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/8330\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":8334,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/8330\/revisions\/8334"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=8330"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=8330"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=8330"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}