„Beethoven i pie\u015b\u0144 romantyczna” to podtytu\u0142 tegorocznego Festiwalu Beethovenowskiego, ostatni, w kt\u00f3rego projektowaniu bra\u0142 jeszcze udzia\u0142 prof. Mieczys\u0142aw Tomaszewski. Pie\u015b\u0144 by\u0142a jednym z jego najwa\u017cniejszych temat\u00f3w, a teraz sta\u0142a si\u0119 tak\u017ce jego po\u017cegnaniem.<\/p>\n
Czy jest mo\u017cliwe, \u017ce festiwal zacz\u0105\u0142 si\u0119 od najlepszego koncertu? Nie b\u0119dzie \u0142atwo przeskoczy\u0107 tak wysoko ustawionej poprzeczki jak na koncercie popo\u0142udniowym na Zamku Kr\u00f3lewskim. W p\u00f3\u017aniejszej rozmowie zdania mieli\u015bmy z lekka podzielone (\u015bcichap\u0119k<\/strong> by\u0142 zachwycony jak ja, muzon<\/strong> – zdegustowany, ale te\u017c siedzia\u0142 chyba w z\u0142ym miejscu). Ja jednak by\u0142am naprawd\u0119 pod wra\u017ceniem, cho\u0107 to nie by\u0142 pierwszy raz, kiedy s\u0142ysza\u0142am na \u017cywo Christiana Gerhahera. Ale wtedy, siedem lat temu w Berlinie (\u015bpiewa\u0142 Pie\u015bni w\u0119drownego czeladnika<\/em> Mahlera) wyst\u0105pi\u0142 z orkiestr\u0105 – Filharmonikami Berli\u0144skimi pod Simonem Rattle. Teraz wyst\u0105pi\u0142 ze swoim sta\u0142ym pianist\u0105, Geroldem Huberem. Czytam w\u0142a\u015bnie, \u017ce razem ju\u017c w czasach studenckich ucz\u0119szczali na kursy pie\u015bniowe. Wsp\u00f3\u0142pracuj\u0105 ok. 30 lat, wi\u0119c nic dziwnego, \u017ce rozumiej\u0105 si\u0119 wp\u00f3\u0142 gestu, s\u0142owa, nuty. Kolaboracja kongenialna.<\/p>\n Ich Winterreise<\/em> to by\u0142o zupe\u0142nie innego rodzaju prze\u017cycie ni\u017c np. pami\u0119tny wyst\u0119p Christopha Pr\u00e9<\/span>gardiena z Andreasem Staierem. Gerhaher sprawia wra\u017cenie raczej cz\u0142owieka s\u0142owa ni\u017c popisu wokalnego. Wszystko poddane jest tekstowi, a jednocze\u015bnie ka\u017cda nuta jest trafiona w punkt, tylko \u017ce s\u0142uchaj\u0105c nawet nie my\u015bli si\u0119 o nich, tylko o tre\u015bci. Kosmita – pomy\u015bla\u0142am patrz\u0105c na niego – sk\u0105d si\u0119 taki wzi\u0105\u0142? Nie ma przecie\u017c \u015bpiewak\u00f3w, kt\u00f3rzy ani przez chwil\u0119 nie pyszni\u0105 si\u0119 urod\u0105 g\u0142osu. Ale te\u017c kiedy \u015bpiewa\u0142 forte, nie obni\u017ca\u0142o to jako\u015bci d\u017awi\u0119ku. Skala dynamiczna by\u0142a du\u017ca; w kilku pie\u015bniach zastosowa\u0142 taki chwyt formalny, \u017ce – zgodnie z tekstem zreszt\u0105 – na ko\u0144cu robi\u0142 kulminacj\u0119 czy te\u017c nag\u0142y wzrost napi\u0119cia. I wtedy rol\u0105 pianisty by\u0142o obni\u017cenie nastroju, dopowiedzenie i zamkni\u0119cie formy. Robi\u0142 to fantastycznie. Przy niekt\u00f3rych pie\u015bniach po prostu ciarki przechodzi\u0142y, np. tej o wronie czy drogowskazie. A ostatniego Lirnika<\/em> Gerhaher zako\u0144czy\u0142 jakby w nawiedzeniu.<\/p>\n Nie za bardzo chcia\u0142o si\u0119 potem s\u0142ucha\u0107 jeszcze czego\u015b innego, ale trzeba by\u0142o. No wi\u0119c w Filharmonii Narodowej Sinfonia Varsovia tym razem pod Lotharem Zagroskiem. Pierwsza cz\u0119\u015b\u0107 – beethovenowska, najpierw Coriolan<\/em> (kt\u00f3ry si\u0119 pod koniec niestety rozlaz\u0142), potem Koncert potr\u00f3jny<\/em> z dwoma laureatami Konkursu im. Czajkowskiego – skrzypkiem Yu-Chien Tsengiem i wiolonczelist\u0105 Pablo\u00a0Ferr\u00e1ndezem oraz Szymonem Hehringiem. Z tej tr\u00f3jki najgorzej wypad\u0142 skrzypek; wiolonczelista lepiej, ale te\u017c raz w g\u00f3rnym rejestrze sfa\u0142szowa\u0142, tylko Nehring by\u0142 bez zarzutu. Chyba ma\u0142o to \u0107wiczyli i ma\u0142o razem grali. Przypomnia\u0142am sobie, jak siedem lat temu te\u017c ten sam koncert gra\u0142a ca\u0142a tr\u00f3jka laureat\u00f3w Konkursu im. Czajkowskiego (Sergey Dogadin, Narek Hakhnazaryan i Daniil Trifonov) i by\u0142o to naprawd\u0119 znakomite. Jednak mo\u017cna.<\/p>\n W drugiej cz\u0119\u015bci Hector Berlioz – w tym roku przypada 150-lecie jego \u015bmierci. Co do uwertury do Benvenuto Cellini<\/em>, nie jest to uwodz\u0105cy urod\u0105 utw\u00f3r, wi\u0119c nic dziwnego, \u017ce nie gra si\u0119 go cz\u0119sto. Inaczej z cyklem pie\u015bni Les Nuits d’\u00e9t\u00e9<\/em> do tekst\u00f3w Theophila Gautiera, lubianym przez mezzosopranistki, tak\u017ce polskie (Ewa Podle\u015b, Ma\u0142gorzata Walewska, Anna Radziejewska). Ten cykl, z pocz\u0105tku niewinnie romansowy, p\u00f3\u017aniej wpadaj\u0105cy w tony \u017ca\u0142obne, wykona\u0142a tym razem francuska \u015bpiewaczka St\u00e9phanie d’Oustrac (pono\u0107 wywodz\u0105ca si\u0119 z rodziny Francisa Poulenca), obdarzona g\u0142osem o \u0142adnej barwie i emisji, cho\u0107 nie zawsze dla mnie by\u0142 s\u0142yszalny tekst (mo\u017ce na parterze by\u0142o lepiej s\u0142ycha\u0107, ja siedzia\u0142am tym razem na balkonie), no i emisyjnie te\u017c by\u0142o troch\u0119 zachwia\u0144. Ale og\u00f3lnie wra\u017cenie raczej pozytywne.<\/p>\n Na marginesie: dobrze, \u017ce wreszcie nie przemawiali \u017cadni oficjele, tylko wyszed\u0142 p. Piotr Krasnowolski, by zr\u0119cznie wszystko zapowiedzie\u0107 po polsku i angielsku na przemian. Polityk\u00f3w pojawi\u0142o si\u0119 zreszt\u0105 i owszem, troch\u0119 (ze strony partii rz\u0105dz\u0105cej du\u017co mniej, ale jednak paru reprezentant\u00f3w przysz\u0142o; ministerstwo kultury reprezentowa\u0142a Wanda Zwinogrodzka). Tak wi\u0119c \u017cadnego skandalu nie by\u0142o i bardzo dobrze.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" „Beethoven i pie\u015b\u0144 romantyczna” to podtytu\u0142 tegorocznego Festiwalu Beethovenowskiego, ostatni, w kt\u00f3rego projektowaniu bra\u0142 jeszcze udzia\u0142 prof. Mieczys\u0142aw Tomaszewski. Pie\u015b\u0144 by\u0142a jednym z jego najwa\u017cniejszych temat\u00f3w, a teraz sta\u0142a si\u0119 tak\u017ce jego po\u017cegnaniem.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/8346"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=8346"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/8346\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":8347,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/8346\/revisions\/8347"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=8346"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=8346"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=8346"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}