William Christie z Les Arts Florissants po raz drugi wyst\u0105pili na Actus Humanus (maestro Gda\u0144skiem zachwycony, chce tu jeszcze wr\u00f3ci\u0107). Inauguracyjny koncert festiwalu arty\u015bci po\u015bwi\u0119cili pami\u0119ci Paw\u0142a Adamowicza.<\/p>\n
Pierwsze zetkni\u0119cie – intensywne – z t\u0105 Pasj\u0105 Janow\u0105<\/em> Bacha by\u0142o do\u015b\u0107 brutalne: \u017cadnych subtelnych, \u0142agodnie p\u0142yn\u0105cych chmur, \u017cadnej smutnej refleksji, tylko od razu szybkie tempo, spl\u0105tane d\u017awi\u0119ki o nieoczywistej urodzie, rytmiczne, niemal marszowe akcenty, ch\u00f3r od razu w charakterze turby. No, zmrozi\u0142o mnie to, przyznam. Ale im dalej, tym wi\u0119cej rozumia\u0142am z tej absolutnie przemy\u015blanej koncepcji.<\/p>\n Tak to w\u0142a\u015bnie Christie zaprojektowa\u0142: jako mocne widowisko, przepojone \u017cywymi emocjami. I cho\u0107 znakomity Ewangelista, Reinoud Van Mechelen, znany nam ju\u017c z wyst\u0119p\u00f3w na Misteriach Paschaliach<\/a> i Pozna\u0144 Baroque<\/a> (bywa\u0142 te\u017c w Parady\u017cu), by\u0142 z tych rozumiej\u0105cych i empatycznych, to i jemu zdarza\u0142o si\u0119 podniesienie temperatury. R\u00f3\u017cne pomys\u0142y zaskakiwa\u0142y, np. zmiana tempa i charakteru wewn\u0105trz chora\u0142u, podyktowana sensem tekstu, czy w turbach niezwyk\u0142e wyci\u0105gni\u0119cie chromatyki. Christie dyrygowa\u0142 od klawesynu, ale te\u017c zachowywa\u0142 si\u0119 w spos\u00f3b, kt\u00f3ry co wra\u017cliwszym muzykom m\u00f3g\u0142by wyda\u0107 si\u0119 bliski mobbingu – podchodzi\u0142 blisko do grupy smyczk\u00f3w, pokazywa\u0142 palcem poszczeg\u00f3lne instrumenty, np. dwa razy w stron\u0119 kontrabasisty w momentach m\u00f3wi\u0105cych o \u015bmierci, by uzyska\u0107 ten sam efekt – szorstkie, o niemal szklistym brzmieniu przeci\u0105gni\u0119cie smyczkiem w niskim rejestrze.<\/p>\n Tempa miejscami by\u0142y bardzo szybkie i nie zawsze uda\u0142o si\u0119 utrzyma\u0107 r\u00f3wno\u015b\u0107 gry (dobrze, \u017ce arty\u015bci mogli to sobie u nas wypr\u00f3bowa\u0107, bo w Wielki Pi\u0105tek graj\u0105 to samo w Pary\u017cu…). Ale nie zawsze – liryzmu te\u017c nie brakowa\u0142o. Wszyscy soli\u015bci byli dobrzy, zwraca\u0142a uwag\u0119 sopranistka o jasnym g\u0142osie, <\/span>Emmanuelle de Negri, kt\u00f3ra nie wychodzi\u0142a do przodu, lecz pozostawa\u0142a w ch\u00f3rze, za towarzysz\u0105cymi jej fletami. \u015apiewaj\u0105ca kontraltem Lucile Richardot by\u0142a w Es ist vollbracht<\/em> mo\u017ce troch\u0119 zbyt patetyczna jak na t\u0119 koncepcj\u0119, ale mia\u0142a \u0142adn\u0105 barw\u0119 g\u0142osu. Z instrumentalist\u00f3w zauwa\u017ca\u0142o si\u0119 zw\u0142aszcza bardzo sprawnego lutnist\u0119 – to Thomas Dunford, ten sam, kt\u00f3ry w zesz\u0142ym roku wyst\u0105pi\u0142 na Misteriach Paschaliach z mezzosopranistk\u0105 Le\u0105 Desandre.<\/p>\n Ca\u0142o\u015b\u0107 robi\u0142a w sumie wra\u017cenie jako koncepcja artystyczna, cho\u0107 trzeba by\u0142o si\u0119 z ni\u0105 oswoi\u0107, no i nie by\u0142o idealnie (ciekawe, jaki by\u0142 odbi\u00f3r transmisji). Ale z Christiem zawsze jest co najmniej interesuj\u0105co.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" William Christie z Les Arts Florissants po raz drugi wyst\u0105pili na Actus Humanus (maestro Gda\u0144skiem zachwycony, chce tu jeszcze wr\u00f3ci\u0107). Inauguracyjny koncert festiwalu arty\u015bci po\u015bwi\u0119cili pami\u0119ci Paw\u0142a Adamowicza.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/8376"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=8376"}],"version-history":[{"count":7,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/8376\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":8383,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/8376\/revisions\/8383"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=8376"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=8376"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=8376"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}