{"id":8391,"date":"2019-04-20T23:56:25","date_gmt":"2019-04-20T21:56:25","guid":{"rendered":"http:\/\/szwarcman.blog.polityka.pl\/?p=8391"},"modified":"2019-04-20T23:58:23","modified_gmt":"2019-04-20T21:58:23","slug":"ciemne-jutrznie-2","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/2019\/04\/20\/ciemne-jutrznie-2\/","title":{"rendered":"Ciemne Jutrznie (2)"},"content":{"rendered":"

Tegoroczny Actus Humanus ma form\u0119 symetryczn\u0105: zacz\u0105\u0142 si\u0119 od Bacha i Bachem zako\u0144czy, drugiego i przedostatniego dnia s\u0142uchali\u015bmy francuskich Ciemnych Jutrzni, a wczoraj Gesualda jako kulminacji.
\nJednak i dzisiejszy koncert w Dworze Artusa by\u0142 prawdziwym prze\u017cyciem. Christophe Rousset da\u0142 mu swoj\u0105 mark\u0119 – Les Talens Lyriques, ale przyjecha\u0142 w sk\u0142adzie… dwuosobowym: z gambistk\u0105 Kaori Uemura (sam gra\u0142 i na klawesynie, i na pozytywie). Do tego dwie solistki-sopranistki: Belgijka Deborah Cachet i Holenderka Judith Van Wanroij (nie wiem, czemu kto\u015b napisa\u0142 w programie, \u017ce to Dunka – czy kogo\u015b zmyli\u0142o s\u0142owo Dutch?). T\u0119 pierwsz\u0105 by\u0142am pewna, \u017ce ju\u017c gdzie\u015b wcze\u015bniej s\u0142ysza\u0142am i sprawdzi\u0142o si\u0119<\/a>. Obie maj\u0105 g\u0142osy troch\u0119 ostre, intensywne, ale te\u017c dzi\u0119ki temu \u015bwietnie wsp\u00f3\u0142brzmia\u0142y. W pierwszej cz\u0119\u015bci wykona\u0142y dwug\u0142osowe w ca\u0142o\u015bci fragmenty liturgii wielkoczwartkowej Marca-Antoine’a Charpentiera. W drugiej – wielko\u015brodow\u0105\u00a0Fran\u00e7ois Couperina – jedyn\u0105 zreszt\u0105, kt\u00f3ra si\u0119 zachowa\u0142a. Tu ka\u017cda z solistek mog\u0142a popisa\u0107 si\u0119 osobno – Cachet \u015bpiewa\u0142a niezwykle \u017carliwie, van Wanroij bardziej po aktorsku. Na koniec zn\u00f3w \u015bpiewa\u0142y w duecie. Plus jeszcze jeden bis – fragment motetu Charpentiera. Cho\u0107 w sumie ten koncert by\u0142 kr\u00f3tszy ni\u017c poprzednie (a zw\u0142aszcza wczorajszy), jednak te\u017c zawiera\u0142 g\u0142\u0119boki \u0142adunek emocjonalny i dawka by\u0142a zupe\u0142nie wystarczaj\u0105ca.<\/p>\n

Popo\u0142udnie te\u017c by\u0142o pasyjne – okazuje si\u0119, \u017ce mo\u017cna tak\u0105 problematyk\u0119 odda\u0107 r\u00f3wnie\u017c na carillonie. Tym razem zosta\u0142 wykorzystany instrument ratuszowy, a gra\u0142a Monika Ka\u017amierczak. A w programie – transkrypcja (cz\u0119\u015bciowo samej carillonistki) cyklu kantat Dietricha Buxtehudego Membra Iesu nostri<\/em>. Imponuj\u0105ce, \u017ce to wszystko da\u0142o si\u0119 zagra\u0107. Tradycyjnie warto by\u0142o pospacerowa\u0107 po uliczkach Starego Miasta, bli\u017cej i dalej Ratusza – najzabawniejszy efekt jest na Piwnej, bo ma si\u0119 nieodparte wra\u017cenie, \u017ce instrument rozbrzmiewa z Bazyliki Mariackiej.<\/p>\n

To tyle nabo\u017cno\u015bci, a teraz ju\u017c b\u0119dzie zupe\u0142nie \u015bwiecko. I bachowsko.<\/p>\n

PS. Polecam reporta\u017ce z festiwalu na jego Facebooku w tym wypowiedzi artyst\u00f3w (William Christie: – \u017byjemy w czasach postchrze\u015bcija\u0144skich, czy to si\u0119 komu podoba, czy nie). Na stronie radiowej Dw\u00f3jki r\u00f3wnie\u017c mo\u017cna wys\u0142ucha\u0107 rozm\u00f3w z wykonawcami. Warto.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Tegoroczny Actus Humanus ma form\u0119 symetryczn\u0105: zacz\u0105\u0142 si\u0119 od Bacha i Bachem zako\u0144czy, drugiego i przedostatniego dnia s\u0142uchali\u015bmy francuskich Ciemnych Jutrzni, a wczoraj Gesualda jako kulminacji.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/8391"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=8391"}],"version-history":[{"count":3,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/8391\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":8396,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/8391\/revisions\/8396"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=8391"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=8391"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=8391"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}