{"id":8428,"date":"2019-04-28T01:03:02","date_gmt":"2019-04-27T23:03:02","guid":{"rendered":"http:\/\/szwarcman.blog.polityka.pl\/?p=8428"},"modified":"2019-04-28T14:36:17","modified_gmt":"2019-04-28T12:36:17","slug":"wesele-figara-w-trzy-tygodnie","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/2019\/04\/28\/wesele-figara-w-trzy-tygodnie\/","title":{"rendered":"„Wesele Figara” w trzy tygodnie"},"content":{"rendered":"

Tyle czasu trwa\u0142o przygotowanie do najnowszej premiery w Warszawskiej Operze Kameralnej (poniewa\u017c re\u017cyser Grzegorz Chrapkiewicz mia\u0142 premier\u0119<\/a> w Teatrze Narodowym). To niestety wida\u0107, s\u0142ycha\u0107 i czu\u0107.<\/p>\n

Jest to g\u0142\u00f3wnie re\u017cyser teatralny i nie wiedzia\u0142am, czy wcze\u015bniej re\u017cyserowa\u0142 jakie\u015b opery – teraz sprawdzi\u0142am i ju\u017c wiem, \u017ce raczej musicale i operetki, ale te\u017c i kilka oper mu si\u0119 zdarzy\u0142o, w tym w\u0142a\u015bnie Wesele Figara<\/em>, w Operze Ba\u0142tyckiej; by\u0142o to przed dyrekcj\u0105 Marka Weissa, w czasach, gdy tam jeszcze <\/span>nie je\u017adzi\u0142am. Ogl\u0105daj\u0105c ten spektakl u\u015bmiecha\u0142am si\u0119 w duchu, co te\u017c powie ulubiona gazeta Pani Doktor Dyrektor na t\u0119 „ruj\u0119 i porubstwo”, o strasznym d\u017cenderze nie m\u00f3wi\u0105c… Ale to by\u0142o jedno z mniejszych zmartwie\u0144.<\/p>\n

Kr\u00f3tki czas przygotowywania mia\u0142 si\u0142\u0105 rzeczy wp\u0142yw na wykonanie i dyrygent, Piotr Su\u0142kowski, nie m\u00f3g\u0142 chyba na to wiele poradzi\u0107. Zbyt cz\u0119sto rozje\u017cd\u017ca\u0142a si\u0119 zreszt\u0105 nie tylko orkiestra z solistami, ale same recytatywy – nagle melodia nie zgadza\u0142a si\u0119 z funkcjami czy te\u017c z kolejnym wej\u015bciem orkiestry. Wewn\u0105trz samego zespo\u0142u te\u017c nie dzia\u0142o si\u0119 najlepiej, zw\u0142aszcza z d\u0119tymi. Soli\u015bci mieli dodatkowa trudno\u015b\u0107: musieli si\u0119 nauczy\u0107 t\u0142umaczenia Stanis\u0142awa Bara\u0144czaka w recytatywach, kt\u00f3re wykonywali po polsku, a gdy \u015bpiewali arie w oryginalnej w\u0142oszczy\u017anie, pojawia\u0142y si\u0119 napisy polskie – tak\u017ce w wersji bara\u0144czakowej, oraz angielskie, b\u0119d\u0105ce t\u0142umaczeniem polskiej wersji, wi\u0119c to, co by\u0142o \u015bpiewane, z tymi napisami kompletnie si\u0119 nie zgadza\u0142o. Bo to „t\u0142umaczenie” nie jest naprawd\u0119 t\u0142umaczeniem, nie mia\u0142o zreszt\u0105 s\u0142u\u017cy\u0107 do operowego wykonania, poeta zrobi\u0142 to dla w\u0142asnej rozrywki, dla \u017cartu, podobnie zreszt\u0105 by\u0142o z Don Giovannim<\/em> (i s\u0142ynnymi wersjami arii Ottavia „…w mord\u0119 mi da”). Zgadza si\u0119 tylko rytm i z grubsza tre\u015b\u0107.<\/p>\n

Spektakl zosta\u0142 te\u017c skr\u00f3cony – ju\u017c nie m\u00f3wi\u0119 o ariach cz\u0119sto pomijanych, czyli Marceliny i Don Basilia z IV aktu (troch\u0119 szkoda, bo zar\u00f3wno Marcelina, jak Basilio byli dobrzy), ale zosta\u0142y te\u017c wykre\u015blone wszystkie ch\u00f3ry, co brzmia\u0142o po prostu dziko, np. pozostawiony instrumentalny pocz\u0105tek i koniec sceny z wygryzionym \u015brodkiem. Zamiast tego po scenie k\u0142\u0119bili si\u0119 czterej „dresiarze” z nagimi wytatuowanymi torsami, kt\u00f3rych rol\u0105 by\u0142o te\u017c przesuwanie dekoracji, w tym podium, na kt\u00f3rym sta\u0142 klawesyn; zdarza\u0142o si\u0119, \u017ce klawesynistka (ona z kolei ubrana w stylu nawi\u0105zuj\u0105cym do czas\u00f3w Mozarta) z orkiestr\u0105 si\u0119 nie s\u0142yszeli, wi\u0119c jeszcze ona nie sko\u0144czy\u0142a recytatywu, a orkiestra ju\u017c wchodzi\u0142a. Dekoracje skrajnie proste, bia\u0142e; kostiumy w po\u0142owie wsp\u00f3\u0142czesne (m\u00f3wi\u0105c o „d\u017cenderze” mia\u0142am na my\u015bli np. posta\u0107 Don Curzia – ch\u0142opaka w jaskrawozielonej koszulce i czerwonych szpilkach).<\/p>\n

Dla kilku g\u0142os\u00f3w warto by\u0142o spektaklu wys\u0142ucha\u0107. Przede wszystkim Hrabiego – Tomasza Kumi\u0119gi, kt\u00f3rego cz\u0119\u015bciej mo\u017cna us\u0142ysze\u0107 za granic\u0105 ni\u017c w Polsce (mieszka w Pary\u017cu), cho\u0107 w mniejszych rolach; w WOK bywa\u0142 Don Giovannim za kadencji Jerzego Lacha. \u015awietny g\u0142os i niez\u0142e aktorstwo. Karin\u0119 Skrzeszewsk\u0105, Hrabin\u0119, znam z Krakowa – dzi\u015b mo\u017ce mia\u0142a nieco gorszy dzie\u0144, je\u015bli idzie o intonacj\u0119, ale ma urodziwy g\u0142os i sylwetk\u0119. Debiutuj\u0105ca w roli Zuzanny Aleksandra Or\u0142owska mia\u0142a mo\u017ce troch\u0119 zbyt ostry i du\u017cy g\u0142os na t\u0119 scen\u0119, z czasem by\u0142o coraz lepiej. \u015awietnie wypadli „starzy wyjadacze” z dawnego WOK: Artur Janda (Figaro), Aleksander Kunach (Basilio), Dariusz Machej (Bartolo) i El\u017cbieta Wr\u00f3blewska (Marcelina). Bardzo obiecuj\u0105co brzmi inna debiutantka, Paulina Tuzi\u0144ska (Barbarina). Ciekawostk\u0105 by\u0142 udzia\u0142 w roli Antonia Macieja Miecznikowskiego, kt\u00f3ry kojarzony jest raczej z zespo\u0142em Leszcze, ale przecie\u017c ma regularne wykszta\u0142cenie wokalne.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Tyle czasu trwa\u0142o przygotowanie do najnowszej premiery w Warszawskiej Operze Kameralnej (poniewa\u017c re\u017cyser Grzegorz Chrapkiewicz mia\u0142 premier\u0119 w Teatrze Narodowym). To niestety wida\u0107, s\u0142ycha\u0107 i czu\u0107.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/8428"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=8428"}],"version-history":[{"count":2,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/8428\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":8432,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/8428\/revisions\/8432"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=8428"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=8428"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=8428"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}