Zako\u0144czy\u0142 si\u0119 w\u0142a\u015bnie XVIII Mi\u0119dzynarodowy Konkurs Wokalny im. Ady Sari. Og\u0142oszone zosta\u0142y jego wyniki. Jutro koncert laureat\u00f3w.<\/p>\n
Kolejne ciekawe do\u015bwiadczenie: przyjecha\u0142am dopiero na fina\u0142y, nie zna\u0142am wi\u0119c produkcji finalist\u00f3w z poprzednich etap\u00f3w i mog\u0119 tu tylko polega\u0107 na relacjach koleg\u00f3w. Interesuj\u0105cy te\u017c jest na tym konkursie system oceniania, wypracowany przez lata przez jego tw\u00f3rczyni\u0119 prof. Helen\u0119 \u0141azarsk\u0105. Jury punktuje poszczeg\u00f3lnych uczestnik\u00f3w, punkty id\u0105 do sekretarza jury i zostaj\u0105 tam podsumowane, a w efekcie wiadomo, kto na podstawie tej punktacji dosta\u0142 si\u0119 do nast\u0119pnego etapu, ale jurorzy nie wiedz\u0105, kto ma ile punkt\u00f3w, nie sugeruj\u0105 si\u0119 wi\u0119c tym. To bardzo upraszcza spraw\u0119, bo nie ma dyskusji i k\u0142\u00f3tni. Na sali jurorzy nie siedz\u0105 nawet obok siebie, tylko s\u0105 nawzajem oddzieleni od siebie o jeden pusty fotel. Oczywi\u015bcie i w takim systemie mog\u0105 zdarzy\u0107 si\u0119 pewne nieporozumienia, ale wida\u0107 ju\u017c tak musi by\u0107. Zdarzy\u0142o mi si\u0119 te\u017c par\u0119 zdziwie\u0144, dlaczego kto\u015b zaszed\u0142 tak wysoko. Mo\u017ce nie dziwi\u0142abym si\u0119 tak, gdybym s\u0142ysza\u0142a poprzednie etapy… a mo\u017ce te\u017c bym si\u0119 dziwi\u0142a.<\/p>\n
Wyjd\u0119 mo\u017ce od wynik\u00f3w. Zwyci\u0119\u017cczyni kategorii \u017ce\u0144skiej, zaledwie 24-letnia warszawianka Gabriela Go\u0142aszewska, ma rzeczywi\u015bcie przepi\u0119kny g\u0142os. Pe\u0142ny, mocny, o urodziwej barwie. Ale przed ni\u0105 wci\u0105\u017c du\u017ca praca nad sceniczn\u0105 osobowo\u015bci\u0105. Na razie, wydaje mi si\u0119, jest to dopiero materia\u0142, ale znakomitej jako\u015bci. Jej Mimi by\u0142a sympatyczna, ale troch\u0119 sztywna. Za to laureatka II nagrody, mezzosopranistka Elwira Janasik, r\u00f3wnie\u017c absolwentka warszawskiej uczelni, to ju\u017c prawdziwa osobowo\u015b\u0107 du\u017cego formatu scenicznego – przy jej Stride la vampa<\/em> ciarki przechodzi\u0142y. W barwie g\u0142osu, zw\u0142aszcza w niskich rejestrach, ma co\u015b z Ewy Podle\u015b. Przy tych dw\u00f3ch solistkach trzecie miejsce Irlandki Sarah Shine troch\u0119 dziwi. Sopranistka ta ma sceniczny wdzi\u0119k, wie, jak si\u0119 zachowa\u0107, ale z g\u0142osem du\u017co gorzej, a w arii Gildy nawet z intonacj\u0105. Troch\u0119 te\u017c intonacyjnych problem\u00f3w mia\u0142a laureatka wyr\u00f3\u017cnienia, Diana Alexe z Rumunii.<\/p>\n W kategorii g\u0142os\u00f3w m\u0119skich zwyci\u0119\u017cy\u0142 30-letni baryton \u0141ukasz Karauda. W finale (Wagner i Bizet) pono\u0107 wypad\u0142 troch\u0119 bardziej blado ni\u017c w poprzednich etapach, a tak\u017ce konkursie pie\u015bni, kt\u00f3ry r\u00f3wnie\u017c wygra\u0142. Ma nie tylko g\u0142os, ale i prezencj\u0119. Podobnie laureat II nagrody, o rok m\u0142odszy Ukrainiec Danylo Matviienko, kt\u00f3ry te\u017c zmaga\u0142 si\u0119 (ale skutecznie) z drobn\u0105 chrypk\u0105. Trzeciej nagrody w tej kategorii nie przyznano, za to wyr\u00f3\u017cnienie otrzyma\u0142 sympatyczny Chi\u0144czyk Hongyu Chen (o dziwo, jego rosyjski w arii Jeleckiego da\u0142o si\u0119 nawet zrozumie\u0107), a jedyny bas w finale, Micha\u0142 Rudzi\u0144ski (\u0142adna, ciep\u0142a, troch\u0119 w rosyjskim gatunku barwa, ale nieco sztywny), dosta\u0142 nagrod\u0119 za najlepsze wykonanie utworu polskiego (Sonaty Belzebuba<\/em> W\u0142odka Pawlika).<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Zako\u0144czy\u0142 si\u0119 w\u0142a\u015bnie XVIII Mi\u0119dzynarodowy Konkurs Wokalny im. Ady Sari. Og\u0142oszone zosta\u0142y jego wyniki. Jutro koncert laureat\u00f3w.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/8437"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=8437"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/8437\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":8438,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/8437\/revisions\/8438"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=8437"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=8437"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=8437"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}