Znakomitym wypoczynkiem, jaki sobie zaordynowa\u0142am od muzyki wokalnej, jest… m.in. inna muzyka wokalna. Ale nie tylko.<\/p>\n
Przyjecha\u0142am po starej przyja\u017ani, jak co roku, na lubelski festiwal Kody. Po zesz\u0142orocznej jubileuszowej edycji w tym roku jest du\u017co skromniej. Festiwal wyszed\u0142 z Centrum Spotkania Kultur (kt\u00f3re zyska\u0142o nowego, pisowskiego dyrektora) i wi\u0119kszo\u015b\u0107 koncert\u00f3w, poza dniem inauguracji, kt\u00f3ry w\u0142a\u015bnie za nami, odb\u0119dzie si\u0119 w siedzibie organizatora: Centrum Kultury, gdzie r\u00f3wnie\u017c dzia\u0142a O\u015brodek Mi\u0119dzykulturowych Inicjatyw Tw\u00f3rczych Rozdro\u017ca, inicjator imprezy.<\/p>\n
Inauguracyjny koncert, a w\u0142a\u015bciwie dwa w jednym, mia\u0142 miejsce w Ko\u015bciele pw. \u015bw. Piotra Aposto\u0142a – niewielkim, barokowym, z niez\u0142\u0105 chyba akustyk\u0105 (cho\u0107 trudno mi to naprawd\u0119 oceni\u0107, skoro siedzia\u0142am z przodu). Zestawienie by\u0142o do\u015b\u0107 egzotyczne. Pierwszym wyst\u0119puj\u0105cym zespo\u0142em by\u0142 The Stone Alphabet ze Szwajcarii, kt\u00f3rego za\u0142o\u017cycielem jest polski perkusista tam mieszkaj\u0105cy – Dominik Do\u0142\u0119ga. Podstaw\u0105 zespo\u0142u s\u0105 instrumenty perkusyjne stworzone z kamieni, ze zbudowanym przez Do\u0142\u0119g\u0119 litofonem, czyli marimb\u0105 z kamiennymi p\u0142ytkami, na czele. Do nich do\u0142\u0105czyli klarnecista-saksofonista, puzonista oraz muzyk graj\u0105cy na instrumentach elektronicznych. Wykonuj\u0105 muzyk\u0119 improwizowan\u0105 w bardzo dobrym gatunku, bardzo ciekawie brzmi\u0105c\u0105.<\/p>\n
Drugim punktem wieczoru by\u0142o niecodzienne zestawienie zespo\u0142u wokalnego Anchiskhati z Gruzji oraz kompozytora r\u00f3wnie\u017c stamt\u0105d si\u0119 wywodz\u0105cego, ale mieszkaj\u0105cego w Niemczech – Reso Kiknadze, graj\u0105cego na saksofonie i mediach elektronicznych (m.in. samplowa\u0142 \u015bpiew swoich koleg\u00f3w). Zesp\u00f3\u0142, wykonuj\u0105cy zar\u00f3wno religijn\u0105, jak ludow\u0105 muzyk\u0119 gruzi\u0144sk\u0105, mia\u0142am ju\u017c wielk\u0105 przyjemno\u015b\u0107 s\u0142ysze\u0107 na festiwalu w Jaros\u0142awiu<\/a> 17 lat temu. Gruzi\u0144ska polifonia jest absolutnie niezwyk\u0142a, zar\u00f3wno pod wzgl\u0119dem harmonii, jak artykulacji, a przy tym mo\u017cna powiedzie\u0107, \u017ce jest to typowa muzyka z g\u00f3r. Jest na tubie du\u017co nagra\u0144 Anchiskhati Ensemble i bardzo polecam. Ten koncert jednak by\u0142 wyj\u0105tkowy – takie spotkania dawnych kumpli po latach, bo Kiknadze by\u0142 w pierwszym sk\u0142adzie zespo\u0142u. Jak opowiada, w tym sk\u0142adzie znajdowa\u0142o si\u0119 czterech kompozytor\u00f3w (on by\u0142 jednym z nich), dw\u00f3ch muzykolog\u00f3w, pianista i matematyk. Ale g\u0142osy musieli mie\u0107 wszyscy jak dzwon, bo ta muzyka tego wymaga. Byli oni pionierami w odtwarzaniu dawnej gruzi\u0144skiej muzyki religijnej, kt\u00f3ra za czas\u00f3w sowieckich by\u0142a zakazana. Na szcz\u0119\u015bcie istnia\u0142y jeszcze jakie\u015b przekazy, a muzyka ludowa istnia\u0142a wci\u0105\u017c.<\/p>\n Reso Kiknadze ma w og\u00f3le ciekawy \u017cyciorys: gra\u0142 te\u017c we wczesnej m\u0142odo\u015bci jazz, studiowa\u0142 muzyk\u0119 ludow\u0105, ale tak\u017ce kompozycj\u0119, potem wyjecha\u0142 na studia do Niemiec, gdzie zamieszka\u0142 i dzia\u0142a\u0142 jako kompozytor i pedagog. Teraz jest rektorem konserwatorium w Tbilisi, ale nadal koncertuje. Z kolegami wykona\u0142 program improwizacji wok\u00f3\u0142 \u015bpiewanych przez zesp\u00f3\u0142 pie\u015bni (i religijnych, i \u015bwieckich). A na koniec wszyscy zagrali (i za\u015bpiewali) razem. I zabrzmia\u0142o to znakomicie. C\u00f3\u017c, jak si\u0119 spotkaj\u0105 dobrzy muzycy, cho\u0107 tak bardzo r\u00f3\u017cni, s\u0105 w stanie stworzy\u0107 co\u015b atrakcyjnego nawet ad hoc.<\/p>\n Na spotkanie z artystami, kt\u00f3re odby\u0142o si\u0119 po koncercie w Centrum Kultury, przysz\u0142o ma\u0142o ludzi i mog\u0105 \u017ca\u0142owa\u0107 ci, co nie byli, bo Gruzini jeszcze \u015bpiewali – oni mog\u0105 tak d\u0142ugo, co pami\u0119tam z klubu w Jaros\u0142awiu. Ciekawe, do kt\u00f3rej tym razem.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Znakomitym wypoczynkiem, jaki sobie zaordynowa\u0142am od muzyki wokalnej, jest… m.in. inna muzyka wokalna. Ale nie tylko.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/8458"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=8458"}],"version-history":[{"count":3,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/8458\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":8463,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/8458\/revisions\/8463"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=8458"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=8458"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=8458"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}