Wr\u00f3ci\u0142am w\u0142a\u015bnie z pi\u0119knego koncertu w Filharmonii Ba\u0142tyckiej w ramach Gda\u0144skiego Festiwalu Muzycznego. Gra\u0142o trio o skrajnie r\u00f3\u017cnych osobowo\u015bciach, a jednak razem si\u0119 sklei\u0142o.<\/p>\n
Oczywi\u015bcie g\u00f3rowa\u0142 Gidon Kremer – wszystkim, d\u017awi\u0119kiem, ekspresj\u0105, wyrazisto\u015bci\u0105. W pewnym cieniu pozosta\u0142a wiolonczelistka, Giedre Dirvanauskaite, cho\u0107 by\u0142y momenty, kiedy stawa\u0142a si\u0119 widoczna. No i Georgijs Osokins, te\u017c brzmieniowo troch\u0119 wycofany, troch\u0119 jakby salonowy, ale stylowy. Tak\u017ce w kwestii ubioru i to przypadkiem: jego baga\u017c zagin\u0105\u0142, wi\u0119c pianista musia\u0142 wyst\u0105pi\u0107 w tym, w czym przyjecha\u0142: bia\u0142ej koszulce z nadrukiem, czarnych w\u0105skich d\u017cinsach i sportowym obuwiu, do tego po\u017cyczona marynarka. Ale jak dla mnie wygl\u0105da\u0142o to lepiej ni\u017c s\u0142ynna rozpi\u0119ta koszula…<\/p>\n
Zaprezentowa\u0142 si\u0119 na pocz\u0105tku solo w trzech miniaturach Mieczys\u0142awa Wajnberga z tego cyklu<\/a> (w oryginale tytu\u0142 brzmi \u0414\u0435\u0442\u0441\u043a\u0430\u044f \u0442\u0435\u0442\u0440\u0430\u0434\u044c \u2116\u00a01<\/em>, opr\u00f3cz op. 16 s\u0105 jeszcze dwa „zeszyty” – op. 19 i op. 23, dwa pierwsze z 1944 r., ostatni z 1945 r.). Sam pocz\u0105tek zabrzmia\u0142 mi troch\u0119 jak\u00a0F\u00fcr Alina<\/em>\u00a0P\u00e4rta, ale p\u00f3\u017aniej zacz\u0105\u0142 mi przypomina\u0107 Prokofiewa, ale nie z Utwor\u00f3w dzieci\u0119cych<\/em>, lecz raczej z Wizji ulotnych<\/em>. Potem do\u0142\u0105czy\u0142 Kremer i zagrali VI Sonat\u0119<\/em> <\/a>– utw\u00f3r do\u015b\u0107 p\u00f3\u017any, bo z 1982 r., z pocz\u0105tku troch\u0119 jakby bachowski, p\u00f3\u017aniej zag\u0142\u0119biaj\u0105cy si\u0119 w ciemne, zimne rejony, ale wszystko w \u017celaznej logice. Ten sam, kt\u00f3ry tak niesamowicie wykona\u0142 na zesz\u0142orocznych Chopiejach z Avdeev\u0105. I tak samo jak wtedy zabrzmia\u0142o zaraz potem Trio<\/em> Chopina, kt\u00f3re obni\u017cy\u0142o to napi\u0119cie. Nie by\u0142o to wykonanie idealne, ale sympatyczne. Podobnie w drugiej cz\u0119\u015bci koncertu, wype\u0142nionej Koncertem potr\u00f3jnym<\/em> Beethovena w wersji bezorkiestrowej opracowanej przez Carla Reinecke.<\/p>\n Po raz pierwszy wpad\u0142am na ten festiwal, zwykle atrakcyjny, cho\u0107 robi go ju\u017c od lat kolega z Radia Gda\u0144sk, ale pora jest taka, \u017ce zawsze mi wcze\u015bniej co\u015b wypada\u0142o w tym czasie. I teraz musz\u0119 jutro rano wsi\u0105\u015b\u0107 do poci\u0105gu i wraca\u0107, cho\u0107 dwa ostatnie dni festiwalowe s\u0105 ciekawe, a na wielki fina\u0142 pojawi\u0105 si\u0119 Rafa\u0142 Blechacz i Bomsori Kim (ciekawe, graj\u0105 w r\u00f3\u017cnych miastach, ale nie w Warszawie…). \u017beby nie by\u0142o tak, \u017ce przyjecha\u0142am tylko na jeden koncert, wczoraj te\u017c si\u0119 udziela\u0142am. R\u00f3wnie\u017c w filharmonii, ale w sali kameralnej (niestety bez klimy to istna sauna) wyst\u0105pi\u0142o inne trio fortepianowe, polskie – Robert Kwiatkowski, Rafa\u0142 Kwiatkowski i Marcin Sikorski, z ciekawym programem: Rapsodi\u0105<\/em> Ludomira R\u00f3\u017cyckiego, m\u0142odzie\u0144czym Triem<\/em> Andrzeja Panufnika, wreszcie Triem H-dur<\/em> Brahmsa. Dlaczego to by\u0142 „koncert polski”, je\u017celi by\u0142 Brahms? Ano, bo pono\u0107 prawykonanie odby\u0142o si\u0119 w Gda\u0144sku. Raczej to jednak nie by\u0142a wtedy Polska, ale niech tam. Wykonanie by\u0142o naprawd\u0119 przyzwoite, co w tej temperaturze jest godne podziwu. A jeszcze najpierw zajrza\u0142am do studia Radia Gda\u0144sk na recital, na kt\u00f3rym by\u0142o… siedem os\u00f3b publiczno\u015bci. Gra\u0142 m\u0142ody pianista Theo Ranganathan – urodzony w Pary\u017cu z ojca Hindusa i matki Polki. By\u0142a to nagroda Radia Gda\u0144sk przyznana na Festiwalu Pianistyki w S\u0142upsku – liczy si\u0119 tu nie tyle publiczny wyst\u0119p, co rejestracja (tak\u017ce wizualna), kt\u00f3ra przyda si\u0119 przy wysy\u0142aniu prezentacji na konkursy. Program ciekawy: II Sonata<\/em> Brahmsa, Sonata<\/em> Albana Berga i IV Sonata<\/em> Prokofiewa. S\u0142ysz\u0119, \u017ce pianista ma jeszcze dw\u00f3ch braci, skrzypka i wiolonczelist\u0119, i razem graj\u0105 w trio. \u015awietna sprawa mie\u0107 zesp\u00f3\u0142 w domu.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Wr\u00f3ci\u0142am w\u0142a\u015bnie z pi\u0119knego koncertu w Filharmonii Ba\u0142tyckiej w ramach Gda\u0144skiego Festiwalu Muzycznego. Gra\u0142o trio o skrajnie r\u00f3\u017cnych osobowo\u015bciach, a jednak razem si\u0119 sklei\u0142o.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/8498"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=8498"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/8498\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":8499,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/8498\/revisions\/8499"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=8498"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=8498"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=8498"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}