Mia\u0142am dylemat, na kt\u00f3ry koncert p\u00f3j\u015b\u0107, bo jednocze\u015bnie w Studiu im. Lutos\u0142awskiego Sinfonia Varsovia inaugurowa\u0142a kolejny festiwal Trzy-Czte-Ry. Posz\u0142am jednak do filharmonii i nie \u017ca\u0142uj\u0119.<\/p>\n
Tym bardziej mi zreszt\u0105 wypada\u0142o tam p\u00f3j\u015b\u0107, \u017ce bohaterem wieczoru by\u0142 laureat Paszportu „Polityki”, akordeonista Maciej Fr\u0105ckiewicz – co prawda otrzyma\u0142 to wyr\u00f3\u017cnienie wsp\u00f3lnie z kole\u017cank\u0105 z TWOgether Duo wiolonczelistk\u0105 Magdalen\u0105 Bojanowicz, ale od jakiego\u015b czasu ka\u017cde z nich posz\u0142o w swoj\u0105 stron\u0119 i rzadko ju\u017c si\u0119 im zdarza razem wyst\u0119powa\u0107. Pojawi\u0142a si\u0119 z nim zreszt\u0105 tego wieczoru inna paszportantka – Agata Szymczewska, a tak\u017ce nominowany swego czasu dwa lata pod rz\u0105d \u0141ukasz Kuropaczewski. A tak\u017ce pianista Marek Bracha. Akordeonista u\u0142o\u017cy\u0142 program w ten spos\u00f3b, \u017ce przed przerw\u0105 wykona\u0142 trzy solowe utwory, a po przerwie zaprosi\u0142 na scen\u0119 kolejno troje koleg\u00f3w. Dominowa\u0142a tw\u00f3rczo\u015b\u0107 XX i XXI wieku, z jednym wyj\u0105tkiem, o czym za chwil\u0119.<\/p>\n
Pierwsza cz\u0119\u015b\u0107 pozwoli\u0142a soli\u015bcie pokaza\u0107 w pe\u0142ni swoje wirtuozowskie i wyrazowe mo\u017cliwo\u015bci – zar\u00f3wno w neoklasycznej I Sonacie<\/em> nieznanego w Polsce du\u0144skiego kompozytora Vagna Holmboe (1909-1996), jak w Sonacie da chiesa<\/em> Dariusza Przybylskiego i Sonacie Et exspecto<\/em> Sofii Gubajduliny. Z tym, \u017ce utw\u00f3r Przybylskiego mimo tytu\u0142u i nazw cz\u0119\u015bci nawi\u0105zuj\u0105cych do requiem brzmia\u0142 raczej jak popisowy numer, w przeciwie\u0144stwie do rzeczywi\u015bcie uduchowionego dzie\u0142a Gubajduliny.<\/p>\n Druga cz\u0119\u015b\u0107 rozpocz\u0119\u0142a si\u0119 zaskoczeniem. Z Markiem Brach\u0105 Fr\u0105ckiewicz wykona\u0142 utw\u00f3r niemieckiego skrzypka i kompozytora Bernharda Malique (1802-1869) – Sonat\u0119 na fortepian i concertin\u0119<\/em>, czyli ma\u0142y akordeon (kt\u00f3ry po wyimportowaniu do Argentyny wyewoluowa\u0142 w bandoneon). Jednak zagra\u0142 j\u0105 na tym samym du\u017cym akordeonie, co pozosta\u0142e utwory, a pianista – na wsp\u00f3\u0142czesnym fortepianie i tak sobie my\u015bla\u0142am, \u017ce ciekawe, jak by to zabrzmia\u0142o na instrumentach z epoki. To mi\u0142a w s\u0142uchaniu, pogodna muzyka, w stylu postbeethovenowsko-mendelssohnowskim.<\/p>\n Po tym wypadzie w XIX wiek wr\u00f3cili\u015bmy do wsp\u00f3\u0142czesno\u015bci, i to najnowszej – akordeonista z \u0141ukaszem Kuropaczewskim dokonali prawykonania powsta\u0142ego w zesz\u0142ym roku utworu Krzysztofa Meyera Quasi una sonata<\/em>. Ciekawe, \u017ce do tego stopnia przyzwyczai\u0142am si\u0119 do smyczkowego brzmienia w Meyerowej kameralistyce, \u017ce ten utw\u00f3r wyda\u0142 mi si\u0119 jakby z innego \u015bwiata muzycznego. Oparty jest na jednej, charakterystycznej skali, co nadaje mu pewnej jednostajno\u015bci. Wreszcie na koniec efektowna dla ka\u017cdego z wykonawc\u00f3w Sonata na skrzypce i akordeon<\/em> Miko\u0142aja Majkusiaka, kt\u00f3r\u0105 swego czasu Agata Szymczewska zaprezentowa\u0142a na swojej p\u0142ycie Modern Soul<\/em>.<\/p>\n Zdecydowanie warto by\u0142o przyj\u015b\u0107 na ten koncert. Ale zapewne i w Studiu im. Lutos\u0142awskiego by\u0142o ciekawie (je\u015bli kto\u015b by\u0142, mo\u017ce opowiedzie\u0107). Na Trzy-Czte-Ry mam w tym roku niestety mniej czasu, cho\u0107 zapowiada si\u0119 interesuj\u0105co<\/a>.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Mia\u0142am dylemat, na kt\u00f3ry koncert p\u00f3j\u015b\u0107, bo jednocze\u015bnie w Studiu im. Lutos\u0142awskiego Sinfonia Varsovia inaugurowa\u0142a kolejny festiwal Trzy-Czte-Ry. Posz\u0142am jednak do filharmonii i nie \u017ca\u0142uj\u0119.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/8518"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=8518"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/8518\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":8519,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/8518\/revisions\/8519"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=8518"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=8518"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=8518"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}