{"id":8542,"date":"2019-06-08T00:35:48","date_gmt":"2019-06-07T22:35:48","guid":{"rendered":"http:\/\/szwarcman.blog.polityka.pl\/?p=8542"},"modified":"2019-06-08T00:35:48","modified_gmt":"2019-06-07T22:35:48","slug":"z-biblioteki-do-hipermarketu","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/2019\/06\/08\/z-biblioteki-do-hipermarketu\/","title":{"rendered":"Z biblioteki do hipermarketu"},"content":{"rendered":"

Krak\u00f3w jest kolejnym miejscem w Polsce, gdzie wystawiono Kandyda<\/em> Bernsteina – z ma\u0142ym po\u015blizgiem w stosunku do setnej rocznicy jego urodzin.<\/p>\n

Mimo tego, \u017ce muzyka wydaje si\u0119 lekka, \u0142atwa, przyjemna i pe\u0142na humoru, jest w rzeczywisto\u015bci trudna. Przede wszystkim trudno powiedzie\u0107, jaki to w\u0142a\u015bciwie jest gatunek. Nie opera, nie musical, a tak\u017ce nie operetka, cho\u0107 takiego okre\u015blenia u\u017cywa\u0142 sam kompozytor. To co\u015b pomi\u0119dzy. Ponadto tre\u015b\u0107 opiera si\u0119 na powiastce filozoficznej Woltera, cho\u0107 zawiera liczne modyfikacje dokonane przez wsp\u00f3\u0142autor\u00f3w libretta, a nawet pewien trop autobiograficzny – w opowie\u015bci Starej Damy, kt\u00f3ra jest emigrantk\u0105 z Polski – a ojciec Bernsteina pochodzi\u0142 z R\u00f3wnego (nazwa tego miasta na Wo\u0142yniu pada w tek\u015bcie). Jednak mimo wszystkich szale\u0144stw zawartych w akcji zwi\u0105zek z dzie\u0142em my\u015bliciela o\u015bwieceniowego jest oczywisty, cho\u0107 jest tu tylko cz\u0119\u015b\u0107 powie\u015bciowych w\u0105tk\u00f3w.<\/p>\n

Jest to tak\u017ce dzie\u0142o trudne wykonawczo. Dla orkiestry – zw\u0142aszcza uwertura, kt\u00f3ra w Stanach sta\u0142a si\u0119 wielkim hitem (pami\u0119tam, jak na pierwszym w Warszawie koncercie Filharmonik\u00f3w Nowojorskich orkiestra zagra\u0142a ten utw\u00f3r na bis bez dyrygenta – Kurt Masur „uruchomi\u0142” j\u0105 i demonstracyjnie zszed\u0142 z podium), to istny fajerwerk nieustaj\u0105cych zmian, rzucanych i rozwijanych motyw\u00f3w, z \u017cartobliwymi „potkni\u0119ciami” rytmicznymi. Naprawd\u0119 trzeba ogromnej dyscypliny, \u017ceby j\u0105 efektownie wykona\u0107. Niestety tym razem zupe\u0142nie si\u0119 nie uda\u0142o – wszystko kompletnie si\u0119 roz\u0142azi\u0142o, a\u017c si\u0119 ba\u0142am, co b\u0119dzie dalej.<\/p>\n

Dalej szcz\u0119\u015bliwie w orkiestrze ju\u017c nie jest a\u017c tak trudno, za to wymagaj\u0105ce s\u0105 partie solowe. Z pocz\u0105tku te\u017c nie wszystko by\u0142o na swoim miejscu, ale po jakim\u015b czasie troch\u0119 si\u0119 u\u0142o\u017cy\u0142o. Jedno by\u0142o denerwuj\u0105ce: \u015bpiewacy mieli mikroporty. Czy to naprawd\u0119 by\u0142o konieczne? Co za\u015b do poszczeg\u00f3lnych partii, to oczywi\u015bcie \u015bwietna by\u0142a Kunegunda – Katarzyna Ole\u015b-Blacha, kt\u00f3ra i wyrobi\u0142a si\u0119 ze wszystkimi koloraturkami, i w\u0142o\u017cy\u0142a w rol\u0119 niema\u0142o swego poczucia humoru, podobnie zreszt\u0105 jak Ma\u0142gorzata Walewska w roli Starej Damy. To by\u0142y najwi\u0119ksze osobowo\u015bci tego spektaklu. Rol\u0119 tytu\u0142ow\u0105 wykona\u0142 Voytek Soko Sokolnicki – pierwszy raz zetkn\u0119\u0142am si\u0119 z tym tenorem; wykonuje t\u0119 parti\u0119 od kilku lat i s\u0142ycha\u0107, \u017ce czuje si\u0119 w niej swobodnie. Wyr\u00f3\u017cni\u0142abym jeszcze Mariusza Godlewskiego jako Panglossa – klasa jak zawsze.<\/p>\n

A spektakl? Micha\u0142 Znaniecki ze scenografem Luigi Scoglio umie\u015bci\u0142 akcj\u0119 w wielkiej bibliotece, kt\u00f3ra zreszt\u0105 co jaki\u015b czas si\u0119 rozsuwa, by ukaza\u0107 kolejn\u0105 krain\u0119. Du\u017co barw i ruchu (choreografia – Jaros\u0142aw Staniek). Wprowadzona te\u017c zosta\u0142a m\u00f3wiona rola Woltera komentuj\u0105cego akcj\u0119 (z aluzjami do tera\u017aniejszo\u015bci, kt\u00f3re jako\u015b mnie nie \u015bmieszy\u0142y). Na koniec, gdy Kandyd i jego towarzysze zwracaj\u0105 si\u0119 ku prostemu \u017cyciu i uprawianiu w\u0142asnego ogr\u00f3dka, biblioteka zmienia si\u0119 w hipermarket, a wszyscy sm\u0119tnie spaceruj\u0105 z koszami. Re\u017cyser interpretuje wi\u0119c ten fina\u0142 jako „ma\u0142\u0105 stabilizacj\u0119”, poddanie si\u0119 konformizmowi, rezygnacj\u0119 z marze\u0144 i aspiracji. Czy taka jest rzeczywi\u015bcie jego wymowa? Mnie si\u0119 wolterowskie il faut cultiver notre jardin<\/em> kojarzy\u0142o zawsze raczej ze znan\u0105 piosenk\u0105 R\u00f3bmy swoje<\/em>.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Krak\u00f3w jest kolejnym miejscem w Polsce, gdzie wystawiono Kandyda Bernsteina – z ma\u0142ym po\u015blizgiem w stosunku do setnej rocznicy jego urodzin.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/8542"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=8542"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/8542\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":8543,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/8542\/revisions\/8543"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=8542"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=8542"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=8542"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}