{"id":8551,"date":"2019-06-10T00:44:12","date_gmt":"2019-06-09T22:44:12","guid":{"rendered":"http:\/\/szwarcman.blog.polityka.pl\/?p=8551"},"modified":"2019-06-10T00:46:59","modified_gmt":"2019-06-09T22:46:59","slug":"znane-i-nieznane","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/2019\/06\/10\/znane-i-nieznane\/","title":{"rendered":"Znane i nieznane"},"content":{"rendered":"

Program recitalu Marca-Andr\u00e9 <\/span>Hamelina w NOSPR cz\u0119\u015bciowo si\u0119 pokrywa\u0142 z tym z zesz\u0142orocznego festiwalu Chopin i Jego Europa<\/a>, ale te\u017c zasadniczo si\u0119 r\u00f3\u017cni\u0142, tak\u017ce konstrukcj\u0105.<\/p>\n

Kto jeszcze grywa Maria Castelnuovo-Tedesco? A Alexisa Weissenberga? Te cymelia pianista zaplanowa\u0142 na pocz\u0105tek poszczeg\u00f3lnych cz\u0119\u015bci koncertu. Ten pierwszy kompozytor, w\u0142osko-ameryka\u0144ski o korzeniach \u017cydowskich, by\u0142 postaci\u0105 do\u015b\u0107 osobn\u0105. Jego Cipressi<\/em> op. 17 z 1920 r. (tutaj<\/a> kawa\u0142ek w wykonaniu Hamelina, jest te\u017c ca\u0142o\u015b\u0107, ale w innej interpretacji) to nastrojowa impresja, kt\u00f3rej stylistyka przypomina nieco, zw\u0142aszcza z harmonii, Debussy’ego. Z kolei Weissenberg znany by\u0142 przede wszystkim jako wybitny pianista (chowa\u0142am si\u0119 na jego interpretacji Koncertu c-moll<\/em> Mozarta), ale pr\u00f3bowa\u0142 te\u017c kompozycji, z tym, \u017ce w bardziej lekkim charakterze. Hamelin opowiada\u0142 nam p\u00f3\u017aniej o jego dw\u00f3ch musicalach, kt\u00f3rych wystawienie by\u0142o kompletn\u0105 klap\u0105. Za to wykonane na koncercie Six arrangements of songs sung by Charles Trenet<\/em> to sympatyczne, troch\u0119 kawiarniane, pe\u0142ne humoru miniaturki (tutaj<\/a> jedna z nich).<\/p>\n

Cyprysy<\/em> by\u0142y wst\u0119pem do Sonaty A-dur<\/em> D 959 Schuberta. Hamelin zagra\u0142 j\u0105 bardzo \u0142agodnie, wdzi\u0119cznie, mi\u0119kko. Nie by\u0142o tam egzystencjalnych burz, jak w \u015brodku wolnej cz\u0119\u015bci w wykonaniu Zimermana – ten fragment zabrzmia\u0142 po prostu jak bardzo dziwna improwizacja (bo jest on rzeczywi\u015bcie zdumiewaj\u0105cy, wyprzedzaj\u0105cy epok\u0119). By\u0142o wi\u0119c w tym troch\u0119 dystansu, ale nie ch\u0142odu.<\/p>\n

Po piosenkach Weissenberga z kolei nastr\u00f3j zosta\u0142 przy pomocy Nokturnu Des-dur<\/em> Gabriela Faur\u00e9 podprowadzony pod chopinowsk\u0105 cz\u0119\u015b\u0107 programu, i by\u0142 to identyczny zestaw jak w zesz\u0142ym roku. Najpierw Polonez-Fantazja<\/em>,<\/span> tak jak wtedy pisa\u0142am, z wyczuciem i bez gor\u0105czki, tyle \u017ce ostatni akord by\u0142 zbyt ma\u0142o wyrazisty jak na zako\u0144czenie. Ale to dlatego, \u017ce pianista chcia\u0142 przej\u015b\u0107 bezpo\u015brednio do Scherza E-dur<\/em>. <\/span>I tu interpretacja wyda\u0142a mi si\u0119 inna ni\u017c wtedy, powa\u017cniejsza i bardziej masywna.<\/p>\n

Pierwszy bis by\u0142 r\u00f3wnie\u017c ten sam, co w Warszawie – w\u0142asna\u00a0Toccata on \u201eL\u2019homme arm\u00e9\u201d<\/span><\/i>. A drugi – ostatnia cz\u0119\u015b\u0107 Schumannowskiego cyklu Waldszenen – Abschied<\/em>. A \u017ce w Katowicach rozumiej\u0105 po niemiecku, to potem ju\u017c by\u0142 koniec koncertu.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Program recitalu Marca-Andr\u00e9 Hamelina w NOSPR cz\u0119\u015bciowo si\u0119 pokrywa\u0142 z tym z zesz\u0142orocznego festiwalu Chopin i Jego Europa, ale te\u017c zasadniczo si\u0119 r\u00f3\u017cni\u0142, tak\u017ce konstrukcj\u0105.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/8551"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=8551"}],"version-history":[{"count":2,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/8551\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":8554,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/8551\/revisions\/8554"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=8551"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=8551"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=8551"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}