W zesz\u0142ym roku, gdy by\u0142y jego urodziny, jeszcze \u017cy\u0142 – zmar\u0142 18 dni p\u00f3\u017aniej. To wi\u0119c by\u0142y pierwsze urodziny bez niego. Ale na sw\u00f3j spos\u00f3b jednak z nim.<\/p>\n
Wszystko zorganizowa\u0142a Ania Sta\u0144ko. Opowiedzia\u0142a przed koncertem, \u017ce zawsze dawa\u0142a tacie prezenty i stara\u0142a si\u0119, by by\u0142y jak najbardziej trafione, wi\u0119c jest pewna, \u017ce i tym razem jest zadowolony. Je\u015bli gdzie\u015b jest, to pewnie tak. My zebrali\u015bmy si\u0119 przed Pa\u0142acem Kultury, miejscem symbolicznych z kilku powod\u00f3w: Teatru Studio im. Witkacego, kt\u00f3rego Tomasz bardzo ceni\u0142 (od razu przypomnia\u0142am sobie jego koszulk\u0119 z Witkacym) i pobli\u017ca Sali Kongresowej, gdzie wielokrotnie gra\u0142.<\/p>\n
Pierwszy kieliszek (jak ju\u017c mowa o toa\u015bcie), a w\u0142a\u015bciwie dwa pierwsze, by\u0142y najlepsze. Musia\u0142o si\u0119 oczywi\u015bcie zacz\u0105\u0107 od „tr\u0105by” (jak mawia\u0142 Sta\u0144ko), wi\u0119c najpierw zagra\u0142 solo Wadada Leo Smith. Dwie sol\u00f3wki tr\u0105bkowe nawi\u0105zywa\u0142y do muzyki polskiego solisty, a pomi\u0119dzy nimi Amerykanin usiad\u0142 do fortepianu i zagra\u0142 dziwn\u0105, dzik\u0105 improwizacj\u0119. Potem na scen\u0119 weszli muzycy z nowojorskiego kwartetu Sta\u0144ki, ale nie z Wis\u0142awy<\/em>, tylko z December Avenue<\/em>, czyli David Virelles, Reuben Rogers (na Wis\u0142awie<\/em> gra\u0142 Thomas Morgan) i Gerald Cleaver. Grali wy\u0142\u0105cznie tematy Tomasza, i to z obu tych p\u0142yt, bo i tytu\u0142owy utw\u00f3r z Wis\u0142awy<\/em> by\u0142. Si\u0142\u0105 rzeczy na pierwszy plan wyszed\u0142 pianista, graj\u0105cy tak\u017ce na syntezatorze, ale te\u017c \u015bwietne sol\u00f3wki mia\u0142 basista. Mia\u0142am niesamowite wra\u017cenie, \u017ce mimo i\u017c grali Amerykanie i Kuba\u0144czyk, to wszechobecna by\u0142a s\u0142owia\u0144ska melancholia, bo ona jest nieod\u0142\u0105czn\u0105 cz\u0119\u015bci\u0105 temat\u00f3w Sta\u0144ki. I deklamacyjno\u015b\u0107 – troch\u0119 jak u Komedy. Ale te tematy s\u0105 bardziej intelektualne, zawi\u0142e. Grali tak, a\u017c w ko\u0144cu – tak si\u0119 musia\u0142o sta\u0107 – wszed\u0142 na scen\u0119 Wadada Leo Smith i tr\u0105bkowym wej\u015bciem postawi\u0142 kropk\u0119 nad i. Bez tr\u0105bki by\u0142o to jednak niepe\u0142ne, cho\u0107 pi\u0119kne.<\/p>\n Potem nadszed\u0142 moment, kiedy Sta\u0144ko pojawi\u0142 si\u0119 osobi\u015bcie – na ekranie. Odtworzono fragment filmu Bartosza Konopki<\/a> (zwr\u00f3\u0107cie uwag\u0119 na to, co artysta m\u00f3wi – \u015bwietne!). Przez ten czas przygotowano scen\u0119 do wyst\u0119pu Skalpela. Do wroc\u0142awskiego sampluj\u0105cego duetu (co te\u017c oni samplowali tym razem, diabli wiedz\u0105) do\u0142\u0105czy\u0142 kolejny tr\u0119bacz – Piotr Damasiewicz z w\u0142asnymi utworami napisanymi specjalnie na t\u0119 okazj\u0119, a tak\u017ce perkusista. To ju\u017c by\u0142a estetyka troch\u0119 ode mnie dalsza, ale wr\u0119cz rozczarowaniem by\u0142 ostatni punkt programu: Peyotl<\/em> z recytacj\u0105 Ireny Jun. Ona sama zreszt\u0105 by\u0142a najlepsza z tego zestawu, jej spos\u00f3b czytania witkacowskich popeyotlowych wizji odpowiada\u0142 mi o wiele bardziej ni\u017c nonszalanckie odczytywanie przez Marka Walczewskiego na pami\u0119tnej p\u0142ycie Freelectronic. Sama p\u0142yta<\/a>, jej zawarto\u015b\u0107 muzyczna, by\u0142a te ponad 20 lat temu niezwykle nowatorska, a to, co us\u0142yszeli\u015bmy teraz (i komputerowe wizje, kt\u00f3re zobaczyli\u015bmy), by\u0142o o wiele bardziej prymitywne.<\/p>\n Najwa\u017cniejsze jednak, \u017ce urodziny si\u0119 uda\u0142y, toast\u00f3w by\u0142o mn\u00f3stwo, a Ania Sta\u0144ko szykuje kolejny festiwal w Bielsku.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" W zesz\u0142ym roku, gdy by\u0142y jego urodziny, jeszcze \u017cy\u0142 – zmar\u0142 18 dni p\u00f3\u017aniej. To wi\u0119c by\u0142y pierwsze urodziny bez niego. Ale na sw\u00f3j spos\u00f3b jednak z nim.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/8599"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=8599"}],"version-history":[{"count":5,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/8599\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":8605,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/8599\/revisions\/8605"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=8599"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=8599"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=8599"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}