Roberto Alagna inauguruj\u0105c festiwal NDI Sopot Classic wyst\u0105pi\u0142 po raz pierwszy w Polsce z w\u0142asnym recitalem, bez \u017cony. Cho\u0107 okaza\u0142o si\u0119, \u017ce jednak nie ca\u0142kiem.<\/p>\n
W Operze Le\u015bnej (odwiedzi\u0142am j\u0105 po raz pierwszy po remoncie, bardzo elegancko odnowiona i z dobudowanym porz\u0105dnym zapleczem) francuski tenor da\u0142 koncert z powi\u0119kszon\u0105 na t\u0119 okazj\u0119 do rozmiar\u00f3w orkiestry symfonicznej Polskiej Orkiestry Kameralnej Sopot pod batut\u0105 Marcella Mottadellego, tego samego, kt\u00f3ry niedawno poprowadzi\u0142 warszawsk\u0105 Madam\u0119 Butterfly<\/em> przed Pa\u0142acem Kultury – wida\u0107 jest zaprzyja\u017aniony z Alagn\u0105. To dyrygent, kt\u00f3ry mo\u017ce si\u0119 podoba\u0107 chyba tak\u017ce zespo\u0142om, z kt\u00f3rymi wsp\u00f3\u0142pracuje – jest bardzo dynamiczny (na scen\u0119 wypada biegn\u0105c), nawet showme\u0144ski, sprawny i mobilizuj\u0105cy. We fragmentach orkiestrowych zesp\u00f3\u0142 brzmia\u0142 przyzwoicie, cho\u0107 oczywi\u015bcie zar\u00f3wno on, jak i g\u0142os by\u0142y zniekszta\u0142cone nag\u0142o\u015bnieniem. Ale tu i tak by\u0142o ono du\u017co lepsze ni\u017c na wspomnianym przedstawieniu.<\/p>\n W pierwszej cz\u0119\u015bci by\u0142 repertuar francuski i w\u0142oski, zgodnie z korzeniami solisty. Francuski na pocz\u0105tek i koniec – s\u0142ynna aria Eleazara z \u017byd\u00f3wki Halevy’ego oraz aria Romea z ostatniego aktu Romea i Julii<\/em> Gounoda, a w \u015brodku W\u0142osi – aria Makdufa z Makbeta<\/em> Verdiego oraz aria Dicka Johnsona z Dziewczyny z Zachodu<\/em> Pucciniego. Inaczej ni\u017c w Butterfly<\/em>, tym razem Alagna w\u0142o\u017cy\u0142 wiele emocji w \u015bpiew i interpretacj\u0119. Czu\u0142o si\u0119, \u017ce bardzo mu zale\u017cy, \u017ceby dobrze wypa\u015b\u0107 na pierwszym ca\u0142kowicie w\u0142asnym wyst\u0119pie w ojczy\u017anie swojej \u017cony, kt\u00f3ra notabene siedzia\u0142a w pierwszym rz\u0119dzie z c\u00f3reczk\u0105 i prze\u017cywa\u0142a. Do tego stopnia mu zale\u017ca\u0142o, \u017ce powt\u00f3rzy\u0142 ostatni\u0105 ari\u0119, bo nie by\u0142 zadowolony z wykonania – troch\u0119 zachryp\u0142 od dymk\u00f3w puszczanych nami\u0119tnie przez o\u015bwietleniowc\u00f3w. Nie rozumiem, jak mo\u017cna takie dymki puszcza\u0107 przed nosem ludziom, kt\u00f3rzy musz\u0105 pracowa\u0107, tak\u017ce gard\u0142em. Na szcz\u0119\u015bcie wy\u0142\u0105czono je na jego pro\u015bb\u0119.<\/p>\n W drugiej cz\u0119\u015bci by\u0142o ju\u017c rozrywkowo – g\u0142\u00f3wnie pie\u015bni neapolita\u0144skie. W \u015brodku znalaz\u0142a si\u0119 pie\u015b\u0144 brata \u015bpiewaka, Davida Alagni, i wtedy tenor zawezwa\u0142 na scen\u0119 ma\u0142\u017conk\u0119. Podobno to by\u0142a dla niej niespodzianka – tak Aleksandra Kurzak si\u0119 t\u0142umaczy\u0142a, ale wysz\u0142o tak, jakby si\u0119 jednak um\u00f3wili. Zapewne \u015bpiewali ju\u017c to wcze\u015bniej razem. Jej wej\u015bcie wypad\u0142o znakomicie. A p\u00f3\u017aniej by\u0142 ju\u017c, jak to sobie z\u0142o\u015bliwie nazwa\u0142am, istny festiwal in\u017cyniera Mamonia, czyli powszechnie znane hiciory: Cielito lindo<\/em> (je\u015bli kto nie kojarzy, to jest to ta melodia, na kt\u00f3r\u0105 si\u0119 w Polsce \u015bpiewa\u0142o „Teraz jest wojna, kto handluje, ten \u017cyje…”), O sole mio<\/em>, Funiculi funicula<\/em>, i powt\u00f3rzenia na bis. Pe\u0142niute\u0144ki amfiteatr (a\u017c mi\u0142o by\u0142o spojrze\u0107) by\u0142 przeszcz\u0119\u015bliwy, a i solista nie tylko dawa\u0142 g\u0142os, ale te\u017c w spos\u00f3b widoczny dobrze si\u0119 bawi\u0142.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Roberto Alagna inauguruj\u0105c festiwal NDI Sopot Classic wyst\u0105pi\u0142 po raz pierwszy w Polsce z w\u0142asnym recitalem, bez \u017cony. Cho\u0107 okaza\u0142o si\u0119, \u017ce jednak nie ca\u0142kiem.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/8617"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=8617"}],"version-history":[{"count":2,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/8617\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":8622,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/8617\/revisions\/8622"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=8617"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=8617"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=8617"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}