Bardzo zabawny pomys\u0142 – p\u00f3j\u015bcie zwierz\u0119cym tropem w tw\u00f3rczo\u015bci Haendla. Zapewne znalaz\u0142oby si\u0119 jeszcze wi\u0119cej przyk\u0142ad\u00f3w ni\u017c te, kt\u00f3re zaprezentowa\u0142y Inga Kalna i Maite Beaumont z zespo\u0142em Il Pomo d’Oro w sopockim ko\u015bciele \u015bw. Jerzego.<\/p>\n
Zesp\u00f3\u0142 prze\u017cywa\u0142 przez ostatnie lata du\u017ce zmiany. Kiedy odwiedza\u0142 Polsk\u0119\u00a0 na festiwalach Actus Humanus (w 2014 r. z Maksem Emanuelem Cenciciem, w 2015 r. z Franco Fagiolim), jego szefem by\u0142 znany skrzypek Riccardo Minasi, kt\u00f3ry ostatnio woli by\u0107 dyrygentem (na wiosn\u0119 pojawi\u0142 si\u0119 w NOSPR na festiwalu Kultura Natura z prowadzon\u0105 przez siebie orkiestr\u0105 Mozarteum). Teraz szefem artystycznym jest Maxim Emelyanchev (on prowadzi\u0142 zesp\u00f3\u0142 na debiutanckiej p\u0142ycie Jakuba J\u00f3zefa Orli\u0144skiego), ale koncertmistrzyni\u0105 – znana nam z wielu innych formacji znakomita Zefira Valova, kt\u00f3ra r\u00f3wnie\u017c prowadzi poszczeg\u00f3lne projekty. Tak jest i z tym. Sk\u0142ad te\u017c zmieni\u0142 si\u0119 wydatnie, przede wszystkim bardzo si\u0119 sfeminizowa\u0142 (panowie grali tylko na alt\u00f3wce, wiolonczeli, kontrabasie i rogach). Brzmi wci\u0105\u017c \u015bwietnie.<\/p>\n
Z dw\u00f3ch solistek znali\u015bmy przede wszystkim sopranistk\u0119, Ing\u0119 Kaln\u0105 z \u0141otwy, kt\u00f3ra w 2011 r. wyst\u0105pi\u0142a w Krakowie w tytu\u0142owej roli w koncertowym wykonaniu Alciny<\/em> z Markiem Minkowskim. Pami\u0119tam zachwyty blogowicz\u00f3w, i wci\u0105\u017c ma ona wielu wielbicieli w\u015br\u00f3d naszej publiczno\u015bci. Ja napisa\u0142am w\u00f3wczas, \u017ce przez jaki\u015b czas „dawa\u0142a mi si\u0119 stopniowo do siebie przekonywa\u0107” i \u017ce wydawa\u0142a mi si\u0119 wizualnie troch\u0119 „w pokroju” podobna do Ewy Podle\u015b, nawet spr\u00f3bowa\u0142am sobie wyobrazi\u0107 ich duet. No i faktycznie ona by\u0142a w\u00f3wczas w \u015bwiecie barokowym zjawiskiem na sw\u00f3j spos\u00f3b podobnym do naszej kontralcistki – g\u0142os g\u0119sty i ciemny, o urodziwej barwie. Tyle \u017ce w sopranowym wydaniu zbyt operowy. Teraz, po tych kilku latach, nabra\u0142a wi\u0119kszego barokowego „sznytu”, cho\u0107 wci\u0105\u017c jest to sopran o wyj\u0105tkowo ciemnej barwie.<\/p>\n Program zosta\u0142 tak u\u0142o\u017cony, \u017ce dosta\u0142y si\u0119 jej arie powolniejsze i liryczne, co temu typowi g\u0142osu odpowiada. \u015apiewa\u0142a ona wi\u0119c g\u0142\u00f3wnie o ptaszkach i motylkach. Natomiast inne zwierz\u0119ta – lew czy \u017caby (te ostatnie – jako jedna z plag w Izraelu w Egipcie<\/em>) – przypad\u0142y mezzosopranistce Maite Beaumont, kt\u00f3ra \u015bpiewa\u0142a arie burzliwe i dramatyczne, role m\u0119skie. Ta artystka nazywa si\u0119 po francusku, ale, jak si\u0119 okazuje, jest urodzona w Hiszpanii; wesz\u0142a ju\u017c przebojem na najwa\u017cniejsze sceny europejskie i mo\u017cna zrozumie\u0107, dlaczego. Ona z kolei jak na mezzosopran ma barw\u0119 do\u015b\u0107 jasn\u0105 i jest bardzo efektowna. Troch\u0119 ju\u017c w\u0142a\u015bciwie nu\u017cy\u0142 ten podzia\u0142 r\u00f3l, ale na koniec obie artystki za\u015bpiewa\u0142y liryczny duet, podobnie zreszt\u0105 na bis, i mo\u017cna by\u0142o us\u0142ysze\u0107, \u017ce mezzosopranistka i to potrafi. Co za\u015b do sopranistki, du\u017cego urozmaicenia nie by\u0142o. Ale obu s\u0142ucha\u0142o si\u0119 \u015bwietnie.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Bardzo zabawny pomys\u0142 – p\u00f3j\u015bcie zwierz\u0119cym tropem w tw\u00f3rczo\u015bci Haendla. Zapewne znalaz\u0142oby si\u0119 jeszcze wi\u0119cej przyk\u0142ad\u00f3w ni\u017c te, kt\u00f3re zaprezentowa\u0142y Inga Kalna i Maite Beaumont z zespo\u0142em Il Pomo d’Oro w sopockim ko\u015bciele \u015bw. Jerzego.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/8624"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=8624"}],"version-history":[{"count":3,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/8624\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":8627,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/8624\/revisions\/8627"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=8624"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=8624"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=8624"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}