Popo\u0142udniowy koncert by\u0142 niestety czasem straconym. Ale wieczorny wynagrodzi\u0142 to rozczarowanie.<\/p>\n
M\u00f3g\u0142 to by\u0107 taki mi\u0142y i weso\u0142y program. Tobias Koch i Janusz Olejniczak byli zesz\u0142ej jesieni razem w jury Konkursu Chopinowskiego na Instrumenty Historyczne i weszli w sympatyczny kontakt towarzyski. Z pomys\u0142em koncertu na dwa fortepiany, tak\u017ce historyczne ma si\u0119 rozumie\u0107, zg\u0142osili si\u0119 do dyrekcji ChiJE. Obaj soli\u015bci s\u0105 lubiani, Olejniczak ma na naszym rynku du\u017ce zas\u0142ugi dla ruchu HIP – to on jako pierwszy polski pianista dotkn\u0105\u0142 instrumentu historycznego (kiedy gra\u0142 Chopina<\/a> w B\u0142\u0119kitnej nucie<\/em> Andrzeja \u017bu\u0142awskiego; pomy\u015ble\u0107, \u017ce by\u0142o to trzy dekady temu), wi\u0119c projekt wydawa\u0142oby si\u0119 pasowa\u0142 do jubileuszowego festiwalu. I gdyby zosta\u0142 wykonany naprawd\u0119 dobrze, mog\u0142oby by\u0107 wiele \u015bmiechu i zabawy, a tak by\u0142a udr\u0119ka, kiedy to si\u0119 wreszcie sko\u0144czy i zdziwienie, \u017ce NIFC-owi nie by\u0142o \u017cal dw\u00f3ch zabytkowych erard\u00f3w\u2026 W programie znalaz\u0142 si\u0119 i barok – Rameau, lubiany przez obu artyst\u00f3w (suita z Les Indes galantes<\/em>), i groteskowa transkrypcja Sonaty b-moll<\/em> Chopina dokonana przez Camille’a Saint-Sa\u00ebnsa (nie wiadomo po co, chyba dla salonowej zabawy dla tych, kt\u00f3rzy nie umieliby jej zagra\u0107 samodzielnie), i akcent moniuszkowski – wirtuozowska i zabawnie kiczowata Fantazja na tematy z „Halki”<\/em> kolegi Chopina z klasy Elsnera, J\u00f3zefa Nowakowskiego, i w ko\u0144cu wiek XX – groteskowa Gogol-Suite<\/em> Alfreda Schnittkego i dwa hity Piazzolli. Wszystko to mia\u0142oby wielki wdzi\u0119k pod jednym warunkiem: trzeba by\u0142oby si\u0119 tego nauczy\u0107 i troch\u0119 razem po\u0107wiczy\u0107. Szkoda, \u017ce tak si\u0119 nie sta\u0142o. Trafnie skomentowa\u0142 t\u0119 sytuacj\u0119 pianofil<\/strong>, kt\u00f3ry powiedzia\u0142, \u017ce czu\u0142 si\u0119 jak na mocno zakrapianym przyj\u0119ciu, na kt\u00f3rym musia\u0142 zachowa\u0107 trze\u017awo\u015b\u0107, \u017ceby potem odwie\u017a\u0107 go\u015bci samochodem do domu. Tak, na przyj\u0119ciu towarzyskim to mog\u0142aby by\u0107 dobra zabawa. Ale to jest powa\u017cny festiwal – nie chc\u0119 przez to powiedzie\u0107, \u017ce ma by\u0107 na nim \u015bmiertelnie powa\u017cnie, tylko \u017ce powa\u017cnie ma by\u0107 traktowana publiczno\u015b\u0107. Cho\u0107 cz\u0119\u015bci si\u0119 chyba co\u015b w tym podoba\u0142o, bo by\u0142y i brawa, i podobno nawet stojak (wysz\u0142am po pierwszym bisie, wi\u0119c relata refero<\/em>).<\/p>\n Za to powa\u017cnie potraktowali nas muzycy na koncercie wieczornym. Sinfonia Varsovia w mniejszym sk\u0142adzie ni\u017c na poprzednich koncertach brzmia\u0142a zupe\u0142nie inaczej pod batut\u0105 Howarda Shelleya, kt\u00f3ry tradycyjnie poprowadzi\u0142 dwa koncerty, a do trzeciego sam zasiad\u0142. Poza nim solistami byli laureaci ostatniego „du\u017cego” Konkursu Chopinowskiego – Eric Lu i Charles Richard-Hamelin. Lu zagra\u0142 Koncert A-dur<\/em> Mozarta KV 488 – pi\u0119knym d\u017awi\u0119kiem i precyzyjnie, cho\u0107 w finale troch\u0119 pop\u0119dzi\u0142. Na bis zagra\u0142 nastrojowo Preludium deszczowe<\/em>. Po nim Koncert F-dur<\/em> Hummla, wykwit stylu brillant (w finale czu\u0142o si\u0119 pokrewie\u0144stwo z fina\u0142em Koncertu f-moll<\/em> Chopina), cho\u0107 wci\u0105\u017c s\u0142yszalne w nim s\u0105 dalekie echa jego mistrza i idola – Mozarta. A\u017c przyjemnie by\u0142o s\u0142ucha\u0107 Shelleya, kt\u00f3ry ukaza\u0142 ca\u0142\u0105 b\u0142yskotliwo\u015b\u0107 partii solowej, pozostaj\u0105c po prostu wspania\u0142ym muzykiem. I wreszcie Koncert e-moll<\/em> Chopina w wykonaniu Kanadyjczyka – wreszcie taki, jak trzeba. Wirtuozeria, ale zarazem ciep\u0142o, precyzja i humor. Plus bis – Nokturn cis-moll<\/em> op. posth. Wychodzi\u0142o si\u0119 z tego koncertu z przywr\u00f3con\u0105 wiar\u0105 w pianistyk\u0119.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Popo\u0142udniowy koncert by\u0142 niestety czasem straconym. Ale wieczorny wynagrodzi\u0142 to rozczarowanie.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/8678"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=8678"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/8678\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":8679,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/8678\/revisions\/8679"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=8678"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=8678"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=8678"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}