W poniedzia\u0142ek zamilk\u0142y na par\u0119 dni orkiestry i mieli\u015bmy do czynienia wy\u0142\u0105cznie z pianistyk\u0105. Dodam – z bardzo dobr\u0105 pianistyk\u0105.<\/p>\n
Bardzo czeka\u0142am na popo\u0142udniowy recital Dmitrija Ablogina. Oczywi\u015bcie dla potwierdzenia, \u017ce s\u0142usznie by\u0142 w zesz\u0142ym roku moim konkursowym faworytem, ale tak\u017ce z ciekawo\u015bci. Bo to jeden z tych artyst\u00f3w, po kt\u00f3rego zako\u0144czeniu wyst\u0119pu ju\u017c zaczyna si\u0119 czeka\u0107 na nast\u0119pny.<\/p>\n
Bardzo ciekawy i z\u0142o\u017cony program pianista wykona\u0142 na pleyelu z 1854 r., innym ni\u017c ten na konkursie z 1842 r., kt\u00f3ry by\u0142 niestety wypo\u017cyczony. Mia\u0142 on o wiele wi\u0119cej mo\u017cliwo\u015bci barwowych, kt\u00f3re tak pi\u0119knie w\u00f3wczas zosta\u0142y przez Ablogina wydobyte. Na dzisiejszym jednak te\u017c uda\u0142o mu si\u0119 zrobi\u0107 wiele, cieniowa\u0107 muzyk\u0119 – to po prostu malarz d\u017awi\u0119k\u00f3w. Ale nie tylko malarz, lecz jednocze\u015bnie m\u00f3wca, kt\u00f3ry potrafi wydoby\u0107 ca\u0142\u0105 retoryk\u0119 utworu. W sumie – fascynuj\u0105ce. Nawet w tak ma\u0142ych utworkach jak te Marii Szymanowskiej, kt\u00f3re zagra\u0142 na pocz\u0105tek. Po nich g\u0142\u0119bsze, cho\u0107 r\u00f3wnie\u017c nied\u0142ugie, utwory Fanny Hensel. Od siostry przeszed\u0142 do brata i zagra\u0142 najpierw mniej znane Wariacje Es-dur<\/em> op. 82, a p\u00f3\u017aniej znane, moje ulubione Variations serieuses<\/em> i by\u0142o to chyba jedno z najlepszych wykona\u0144, jakie w \u017cyciu s\u0142ysza\u0142am.<\/p>\n Po pierwszej cz\u0119\u015bci 60jerzy<\/strong> stwierdzi\u0142, \u017ce mo\u017cemy teraz mie\u0107 nadziej\u0119 na kanoniczne wykonanie Preludi\u00f3w<\/em> z op. 28 Chopina, zaplanowanych w drugiej cz\u0119\u015bci. I gdyby nie zachwianie w pi\u0105tym preludium, mo\u017cna by powiedzie\u0107, \u017ce tak by\u0142o. Niezwykle oryginalne pomys\u0142y, na pierwszym planie zawsze muzyka, nie popis. Zareagowali\u015bmy entuzjazmem i us\u0142yszeli\u015bmy jeszcze dwa bisy; pierwszy brzmia\u0142 po Mendelssohnowsku (mog\u0142o to by\u0107 zn\u00f3w co\u015b Fanny Hensel), drugim by\u0142 Nokturn F-dur<\/em> op. 15 nr 1 Chopina – te\u017c nigdy nie s\u0142ysza\u0142am go tak zagranego. Ca\u0142y wyst\u0119p jest do ods\u0142uchania tutaj<\/a>. Pono\u0107 ma wr\u00f3ci\u0107 w przysz\u0142ym roku i zagra\u0107 z orkiestr\u0105.<\/p>\n Wieczorem – Yulianna Avdeeva. Po raz kt\u00f3ry\u015b ju\u017c pomy\u015bla\u0142am, \u017ce owszem, Kocic\u0105 wci\u0105\u017c jest, bo potrafi by\u0107 skoczna, zr\u0119czna i drapie\u017cna, ale teraz to tylko u\u0142amek jej osobowo\u015bci – bywa i niezwykle subtelna, i bardzo emocjonalna, i pe\u0142na si\u0142y i godno\u015bci – po prostu Kr\u00f3lowa Julianna. Pierwsza cz\u0119\u015b\u0107 chopinowska – jak dla mnie to by\u0142 Chopin z wydobyciem wszystkich mo\u017cliwo\u015bci: nastrojowe Mazurki<\/em> z op. 59, a po nich Sonata h-moll<\/em>, rozwa\u017cna i romantyczna zarazem. Wszystko dopracowane wr\u0119cz perfekcjonistycznie, a przy tym nie da si\u0119 ju\u017c my\u015ble\u0107 tak, jak m\u00f3wi\u0142am o niej podczas konkursu: \u017ce \u015bwietna pianistka, ale mo\u017ce niekoniecznie chopinistka. Ot\u00f3\u017c dzi\u015b jest te\u017c chopinistk\u0105, jak najbardziej. Druga cz\u0119\u015b\u0107 by\u0142a jeszcze ambitniejsza, je\u015bli chodzi o zachowanie kondycji:\u00a0Fantasiest\u00fccke<\/em> op. 12 Schumanna ze skrajnymi zmianami nastroj\u00f3w oraz Fantazja „W\u0119drowiec”<\/em> Schuberta, jak\u017ce inna od tej szkolnie wykonanej przez Juho Pohjonena. Nic dziwnego, \u017ce solistka nie bardzo ju\u017c chcia\u0142a bisowa\u0107, ale da\u0142a si\u0119 uprosi\u0107 na uroczy Moment musical f-moll<\/em> Schuberta.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" W poniedzia\u0142ek zamilk\u0142y na par\u0119 dni orkiestry i mieli\u015bmy do czynienia wy\u0142\u0105cznie z pianistyk\u0105. Dodam – z bardzo dobr\u0105 pianistyk\u0105.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/8692"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=8692"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/8692\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":8693,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/8692\/revisions\/8693"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=8692"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=8692"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=8692"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}