Wieczorem w FN wchodz\u0105cym na koncert rozdawano folderki m\u00f3wi\u0105ce o 30-letniej historii przyjazd\u00f3w Orkiestry XVIII Wieku do Polski. Ale \u015bwi\u0119to, jak si\u0119 okaza\u0142o, by\u0142o z zupe\u0142nie innej okazji.<\/p>\n
Koncert zacz\u0105\u0142 si\u0119 od og\u0142oszenia, \u017ce tw\u00f3rca i dyrektor festiwalu Stanis\u0142aw Leszczy\u0144ski za sw\u0105 ca\u0142\u0105 ponadczterdziestoletni\u0105 dzia\u0142alno\u015b\u0107 (przypomnijmy: kolejno w Polskich Nagraniach, Filharmonii Narodowej, Dyrekcji Nagra\u0144 Polskiego Radia, Operze Narodowej i wreszcie NIFC) zostaje odznaczony Z\u0142ot\u0105 Glori\u0105 Artis. Laudacj\u0119 wyg\u0142osi\u0142 dyrektor naczelny NIFC Artur Szklener, odznaczenie wr\u0119czy\u0142a wiceminister Wanda Zwinogrodzka i na szcz\u0119\u015bcie obesz\u0142o si\u0119 bez dodatkowych przem\u00f3wie\u0144. Tak czy owak, to mu si\u0119 ju\u017c od dawna nale\u017ca\u0142o i dziwi\u0119 si\u0119, \u017ce sta\u0142o si\u0119 to dopiero teraz. Nagrodzony za to powiedzia\u0142 od siebie, \u017ce takie laury nale\u017c\u0105 si\u0119 artystom, nie jemu. Nie zgodz\u0119 si\u0119 o tyle, \u017ce uwa\u017cam, \u017ce aby stworzy\u0107 taki festiwal, potrzeba duszy artysty – bo to te\u017c komponowanie, tyle \u017ce wydarze\u0144.<\/p>\n
„Koncert trzech koncert\u00f3w” to jedna z charakterystycznych form dla tego festiwalu; najcz\u0119\u015bciej s\u0105 to trzy koncerty pianistyczne, ale nie zawsze. Tym razem by\u0142y to skrzypce, klarnet i fortepian – wszystkie nie byle jakie. Alena Baeva zagra\u0142a II Koncert skrzypcowy d-moll<\/em> Wieniawskiego. Dzie\u0144 by\u0142 dzi\u015b trudny do zniesienia, wi\u0119c da\u0142o si\u0119 wybaczy\u0107 pewne niedoskona\u0142o\u015bci intonacyjne, a poza tym wszystko by\u0142o pi\u0119kne. Orkiestra – wreszcie mo\u017cna by\u0142o j\u0105 tego wieczoru us\u0142ysze\u0107 w ca\u0142ej okaza\u0142o\u015bci – gra\u0142a bez dyrygenta, prowadzona od pulpitu koncertmistrza przez Alexandra Janiczka z Salzburga, wsp\u00f3\u0142pracuj\u0105cego te\u017c z wieloma innymi orkiestrami. O ile Wieniawski by\u0142 dla orkiestry punktem newralgicznym – gra\u0142a go zapewne po raz pierwszy w \u017cyciu, to Mozarta wykonywa\u0142a wielokrotnie i zapewne w og\u00f3le nie potrzebowa\u0142a dyrygenta. Zw\u0142aszcza \u017ce solist\u0105 by\u0142 kolega graj\u0105cy w niej na co dzie\u0144 – Eric Hoeprich, u\u017cywaj\u0105cy tego samego instrumentu, kt\u00f3ry pokazywa\u0142 nam niedawno Lorenzo Coppola – clarinette d’amour<\/em><\/a>. Przepi\u0119kne brzmienie, czysta poezja. A na koniec Chopinowskie Wariacje na temat „L\u00e0 ci darem la mano”<\/em>, czyli co\u015b, co zesp\u00f3\u0142 ju\u017c kiedy\u015b gra\u0142, cho\u0107by na pami\u0119tnym nagraniu z Goernerem. Solist\u0105 by\u0142 Vadym Kholodenko i to on tym razem prowadzi\u0142 orkiestr\u0119 od fortepianu<\/span> ustawionego w stron\u0119 zespo\u0142u. Domy\u015blam si\u0119, \u017ce m\u00f3g\u0142 to by\u0107 jego pierwszy wyst\u0119p na fortepianie historycznym – wybra\u0142 erarda (a zwykle czyni\u0105 to ci, kt\u00f3rzy wcze\u015bniej na pianoforte nie grali, bo ma stosunkowo najbardziej podobne brzmienie i artykulacj\u0119 do wsp\u00f3\u0142czesnego fortepianu) i gra\u0142 na nim troch\u0119 jak na steinwayu, ale i tak ukaza\u0142 pi\u0119kn\u0105 muzykalno\u015b\u0107. On jeden bisowa\u0142: zagra\u0142 Mazurka G-dur<\/em> op. 50 nr 1.<\/p>\n Tym razem kolejno\u015b\u0107 koncert\u00f3w by\u0142a prawid\u0142owa: Belcea Quartet zagra\u0142 jako drugi, o 22. Z wczesnych utwor\u00f3w Beethovena wykona\u0142 Kwartet B-dur<\/em> op. 18 nr 6, pe\u0142en weso\u0142ych przekomarzanek i tylko powolny wst\u0119p do pogodnego fina\u0142u zabrzmia\u0142 jakby z przeczuciem tego, co pojawi si\u0119 w przysz\u0142o\u015bci. Pozosta\u0142e kwartety nale\u017c\u0105 do p\u00f3\u017anego okresu, bo tak\u017ce Kwartet f-moll<\/em> op. 95, kt\u00f3ry ma przydomek Serioso<\/em>, cho\u0107 powsta\u0142 ponad dekad\u0119 przed tymi s\u0142ynnymi ostatnimi, to ma ju\u017c w sobie pewn\u0105 doz\u0119 szale\u0144stwa, dziwnych harmonii i zwrot\u00f3w. A Belcea Quartet, co szczeg\u00f3lnie s\u0142yszy si\u0119 w takich w\u0142a\u015bnie utworach, ma w sobie i szale\u0144stwo, pasj\u0119, i perfekcj\u0119 – fascynuj\u0105ce jest to po\u0142\u0105czenie. I zn\u00f3w fina\u0142 by\u0142 tak szybki i podkr\u0119cany, \u017ce s\u0142ucha\u0142o si\u0119 go z zapartym tchem. Ale to jedna strona medalu, druga to spok\u00f3j i kontemplacja, tak\u017ce intensywne. Taki by\u0142 pocz\u0105tek Kwartetu cis-moll<\/em> op. 131. Ta fuga to prawdziwa musica notturna<\/em>, smutna i mroczna, budz\u0105ca egzystencjalne niepokoje. Atmosfera p\u00f3\u017aniej nabiera wi\u0119kszej lekko\u015bci w ci\u0105gu niewielkich scenek, troch\u0119 przypominaj\u0105cych wariacje, a troch\u0119 cykl bagatel. Jest i \u017cywio\u0142owe scherzo, jest powolny chora\u0142 (s\u0105 tacy, co dopatruj\u0105 si\u0119 tam cytatu z \u017cydowskiej modlitwy Kol nidre<\/em>) i jest burzliwy fina\u0142. Ale potem, na bis, muzycy zagrali woln\u0105 cz\u0119\u015b\u0107 z wykonanego wczoraj Kwartetu<\/em> op. 135. O ile dobrze zrozumia\u0142am zapowied\u017a Krzysztofa Chorzelskiego, to powiedzia\u0142 on, \u017ce Beethoven planowa\u0142 umie\u015bci\u0107 j\u0105 na zako\u0144czenie op. 131. Nie s\u0142ysza\u0142am o tym wcze\u015bniej; mog\u0142oby pasowa\u0107 – po burzliwym cis-moll spokojne Des-dur.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Wieczorem w FN wchodz\u0105cym na koncert rozdawano folderki m\u00f3wi\u0105ce o 30-letniej historii przyjazd\u00f3w Orkiestry XVIII Wieku do Polski. Ale \u015bwi\u0119to, jak si\u0119 okaza\u0142o, by\u0142o z zupe\u0142nie innej okazji.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/8702"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=8702"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/8702\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":8703,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/8702\/revisions\/8703"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=8702"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=8702"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=8702"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}